https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 ssgame666 sexygame66 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ – ตอนที่ 5 คุณหนูตระกูลผู้ดีที่แอบหนีออกมา

ufac4

สายตาเฉินหวั่นชิงมองทางนอกหน้าต่าง ท่วงทำนองการพูดนิ่งสงบไร้ที่เปรียบ ราวกับเธอเป็นคนนอกอย่างนั้น

“นายน่าจะรู้ ฉันไม่ชอบนาย แม้กระทั่งรำคาญนายมาก”

“สาเหตุที่ฉันแต่งงานกับนาย เพียงแค่ไม่อยากยั่วโมโหคุณปู่เท่านั้น ตอนนี้นายก็มองเห็นแล้ว กลัวว่าคุณปู่จะทนไม่ได้นานมากเท่าไรแล้ว ดังนั้น การแต่งงานระหว่างพวกเรา ไม่มีความจำเป็นต้องคงอยู่อีกต่อไป”

“แยกทางกันเร็วหน่อย ดีต่อนายและฉันทั้งคู่”

เฉินหวั่นชิงพูดจบ ถึงได้หมุนตัวกลับมา สายตาเฉยชาเหมือนกับมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

“ในนี้มีหนึ่งแสน นายเอาเงินแล้วไปซะ ขอเพียงนายไม่ไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา มันพอให้นายใช้ชีวิตสุขสบายไปนานมาก”

สีหน้าของเย่เทียนค่อยๆ อึมครึมลงไป

เขาใช้พลังชี่แท้ภายในตัวจนหมดเพื่อรักษาโรคให้ปู่

แต่ว่า คนอื่นๆ ไม่เชื่อใจเขา เฉินหวั่นชิงก็ไม่เชื่อเขาเช่นกัน แถมยังเอาเงินให้เขาไปอีก?

เย่เทียนนิ่งเงียบตั้งนาน ทันใดนั้นหัวเราะอย่างผ่อนคลาย

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ก่อกวน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณปู่คงฟื้นขึ้นมาในอีกไม่กี่นาทีนี้”

เฉินหวั่นชิงเห็นเขายังพูดเล่นลิ้น ภายในใจทั้งโมโหทั้งร้อนใจ มีความโกรธเคืองที่เข้มงวดกับเขาเพราะอยากให้เขาได้ดี อดไม่ไหวปรับเสียงสูงขึ้น เกือบจะหมดแรงเสียงก็แหบแห้งหมดด้วย

“สรุปนายอยากจะก่อกวนไปถึงเมื่อไรกัน!”

“คุณปู่นั่นคือโรคหัวใจ นายคิดว่านายเป็นเทพเจ้า! พูดว่าฟื้นก็ฟื้นขึ้นมาได้เหรอ!”

“เย่เทียน นายทำให้ฉันผิดหวังเสียเหลือเกิน!”

เห็นท่าทางของเฉินหวั่นชิงที่อยากให้เขาไปตายจนใจแทบขนาดนั้น ในใจเย่เทียนเจ็บจี๊ดไปพักหนึ่ง หัวเราะอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “เธออย่าโกรธเลย ไม่จำเป็นต้องมาโกรธเพราะสวะแบบฉันคนนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“ในเมื่อเธอไม่ชอบฉัน งั้นฉันจะทำตามที่เธอต้องการ ฉันจะไปจากตระกูลเฉิน เธอจัดการสัญญาหย่าร้างให้เรียบร้อย ถึงตอนนั้นบอกให้ฉันรู้ก็พอ”

“ใช่แล้ว อันนี้ให้เธอ”

เย่เทียนหัวเราะแบบขมขื่น คลำยันต์สีเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ

เฉินหวั่นชิงเห็นแบบนี้ ตะลึงเล็กน้อย ได้ยินเพียงเย่เทียนพูดว่า “นี่คือยันต์สันติภาพอันหนึ่งที่ฉันขอให้เธอ เธอเอาไว้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

เฉินหวั่นชิงจิตใจว้าวุ่น บวกกับไม่ชื่นชอบเย่เทียน จึงได้แต่เอาไว้ในมือ

เวลานี้ เย่เทียนถึงหมุนตัวก้าวเท้าใหญ่ๆ แอบคิดว่า แบบนี้ก็ดี ให้ความหวาดผวาส่วนนั้นของชาติก่อนฝังลึกในใจไปเถอะ

ในมือเฉินหวั่นชิงถือบัตรธนาคารไว้ อยู่ในท่วงท่าหยุดค้างกลางอากาศ

เธอมองภาพด้านหลังของเย่เทียนจากไปแบบตกตะลึง เดิมทีคิดว่าตนเองจะดีใจ แต่กลับรู้สึกว่าตนเองเหมือนสูญเสียของอะไรที่สำคัญมากไปแล้ว ในใจเปล่าเปลี่ยว

ในตอนนี้ เฉินหยังรีบร้อนวิ่งออกมาจากด้านใน “พี่ พี่รีบเข้ามาเร็ว คุณปู่เขา……”

เฉินหวั่นชิงได้สติกลับทันที รีบร้อนถามว่า “คุณปู่เป็นอะไร?”

เฉินหยังพูดอย่างตื่นเต้น “คุณปู่ฟื้นแล้ว!”

ในใจเฉินหวั่นชิงสั่นสะเทือน รีบเดินเข้าห้องคนไข้โดยเร็ว

คาดไม่ถึง เดิมเป็นผู้อาวุโสที่นอนอยู่ฟื้นขึ้นมาจริงๆ ด้วย กำลังนั่งอยู่บนเตียง

“ฉันเฉินชังไห่ไปเยือนประตูนรกมาอีกรอบหนึ่งแล้วเหรอ?”

ผู้อาวุโสที่เรียกตนเองว่าเฉินชังไห่หัวเราะแบบสดใส เหมือนปลงกับความตายตั้งนานแล้ว ย้ายสายตาไปบนตัวหวูโซว่ยี่

“คุณหมอหวู เป็นคุณช่วยชีวิตผมแล้วเหรอ? บุญคุณใหญ่หลวง ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณ!”

หวูโซว่ยี่ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ผมไม่มีความสามารถแบบนี้ครับ ท่านปู่อาการป่วยของท่านร้ายแรงมาก ไม่ใช่ฝีมือของแพทย์แผนจีนทั่วจะไปสามารถรักษาหายได้ครับ เมื่อสักครู่ชีพจรของท่านใกล้จะหมดกำลังลง อยู่ในสภาพที่สะลึมสะลือขั้นหนัก……ผมก็นึกไม่ถึงว่าท่านจะสามารถฟื้นขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์ครับ!”

เขาพูดอยู่ ในน้ำเสียงตกใจอยู่บ้าง

เมื่อสักครู่เขาตรวจวินิจฉัยเฉินชังไห่รอบหนึ่งแล้ว พบว่าเฉินชังไห่ไม่เพียงฟื้นขึ้นมา ชีพจรยิ่งเข้มแข็งมีพลัง ราวกับได้ชีวิตใหม่มาอย่างนั้น

นี่ทำให้หวูโซว่ยี่รู้สึกแปลกใจอย่างมาก โดยเฉพาะเฉินชังไห่อายุมากแล้ว สมรรถภาพร่างกายล้วนลดลงไป

ตอนนี้สามารถคึกคักได้ขนาดนี้ เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ใหญ่ของวงการแพทย์!

“ไม่ใช่คุณช่วยผมไว้?”

เฉินชังไห่ตื่นตระหนกเล็กน้อย ถามแบบสงสัย “งั้นเป็นใครมีทักษะการแพทย์เลิศล้ำขนาดนี้กัน จงเหอ แกต้องขอบคุณอาจารย์ท่านนั้นแทนฉันดีๆ!”

เฉินจงเหอหัวเราะขมขื่น “คุณพ่อครับ มีอาจารย์เก่งมากขนาดนั้นที่ไหนกัน ท่านฟื้นขึ้นมาเองต่างหากครับ!”

“ใช่ค่ะ คุณพ่อ จะต้องเป็นสวรรค์คุ้มครอง ทนเห็นท่านจากพวกเราไปไม่ได้แน่ค่ะ ดังนั้นถึงให้คุณพ่อฟื้นขึ้นมา!”

หญิงวัยกลางคนด้านข้างคนหนึ่งขยับเข้ามา ระหว่างที่พูดจายังพนมมือขึ้นสวดอามิตตาพุทธอยู่

หวูโซว่ยี่ค่อนข้างใจเย็น ปรากฏการณ์นี้แปลกประหลาดจริง ทันใดนั้นนึกถึงเย่เทียนขึ้นมา พูดว่า “หรือว่าเป็นชายหนุ่มคนนั้นช่วยชีวิตท่านปู่จริง?”

“ชายหนุ่มคนไหน?” เฉินชังไห่ถามขึ้น

“คือแบบนี้……”

จากนั้นรีบมีคนเข้ามาบอกทุกอย่างที่เย่เทียนทำรอบหนึ่งแล้ว

เฉินหยังคว้าโอกาสไว้ พูดจาเสียหายถึงเย่เทียน “เย่เทียนเขาเป็นคนแบบไหนผมไม่รู้ชัด? แม้แต่มหาวิทยาลัยก็เรียนไม่จบ เขาจะใช้ทักษะการแพทย์เป็นกับผีอะไร”

หวูโซว่ยี่อดหัวเราะไม่ได้ “ก็ใช่ ผมทำงานหมอมาหลายปี ยังไม่เคยเจอว่ามีคนตบลงสองทีอย่างง่ายๆ ก็สามารถทำให้คนที่ไม่ได้สติคนหนึ่งฟื้นขึ้นมาได้”

คนอื่นพยักหน้าตามๆ กัน เห็นด้วยกับคำพูดของหวูโซว่ยี่มาก โดยเฉพาะชื่อเสียงฉาวโฉ่ของเย่เทียนหยั่งรากลึก พวกเขาไม่เชื่อว่าเย่เทียนจะใช้ทักษะการแพทย์อะไรเป็น

เฉินหวั่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกถึงที่เย่เทียนพูดก่อนหน้านี้

หรือว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริง?

เฉินชังไห่เอ่ยปากถามทางเฉินหวั่นชิง “ชิงเอ๋อร์ เย่เทียนล่ะ? เย่เทียนไปที่ไหนแล้ว? แกให้เขาเข้ามา ฉันถามเขาเอง”

เฉินหวั่นชิงทำปากยื่น สุดท้ายยังปิดบังเรื่องที่เธออยากหย่ากับเย่เทียนเอาไว้ ฝืนยิ้ม “เย่เทียนมีธุระกะทันหันค่ะ เพิ่งไปเมื่อกี้”

เฉินหยังพูดแบบแต่งเติม “เชอะ เมื่อกี้ยังทำเป็นลิงหลอกเจ้าอยู่ตรงนี้ บอกว่ารักษาคุณปู่ให้หายได้อะไรกัน โดนพวกเรารู้ทันแล้ว ไม่มีหน้าอยู่ต่อถึงได้ไปล่ะมั้ง?”

เฉินชังไห่ถอนหายใจทีหนึ่ง เขากำลังอยากจะปกป้องเย่เทียนไว้เท่านั้น เวลานี้เย่เทียนไม่อยู่ จึงไม่พูดอะไรมากต่ออีก

เขาเห็นเย่เทียนโตมา รู้ว่าเย่เทียนเป็นคนแบบไหน

ถ้าพูดถึงเย่เทียน เขาในเวลานี้กำลังอยู่บนรถเมล์คันหนึ่ง

“ไม่ว่าหวั่นชิงจะหย่ากับฉันหรือไม่ คุณปู่มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อฉัน ฉันจะไม่ปล่อยมือโดยไม่สนแน่!”

“สำหรับเฉินหวั่นชิง ทุกอย่างก็ปล่อยไปตามโชคชะตาแล้วกัน”

เย่เทียนมองบรรยากาศยามค่ำด้านนอกหน้าต่าง หัวเราะอย่างผ่อนคลาย

เดิมทีเขาไม่ใช่คนที่ขี้กังวลอารมณ์อ่อนไหวอะไร ในเมื่อเฉินหวั่นชิงเลือกหย่าร้าง เขายอมรับก็พอแล้ว

“รบกวนหลบหน่อย……”

ในเวลานี้ เสียงไพเราะที่ราวกับนกแขกเต้าร้องดังขึ้น

พอเย่เทียนหันหน้าไปมอง เห็นหญิงสาวที่หน้าตาสวยงามมากคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าเขา

หญิงสาวที่อายุราวยี่สิบปี ผมยาวประบ่า คิ้วเหมือนภาพวาด ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มชื้นเป็นสีแดงสดนิดๆ เพิ่มความรู้สึกน่าพิสมัยหลายระดับ

สวมชุดเดรสตัวหนึ่ง ปกคลุมเรือนร่างงดงามที่สมบูรณ์แบบนั้นของเธอเอาไว้ รูปร่างที่ควรใหญ่ก็ใหญ่ ควรเล็กก็เล็ก สามารถพูดได้ว่าเซ็กซี่มาก

รอบเอวสะพายกระเป๋าหลุยส์วิตตองไว้ บนข้อมือยังใส่นาฬิกางดงามประณีตของปาเต็กฟิลิปป์เรือนหนึ่ง พอมองก็รู้ว่าเป็นคนรวย

เพียงแต่ว่าเวลานี้ท่าทางของเธอกระหืดกระหอบ เหมือนเพิ่งรีบขึ้นรถเมล์มา

ถึงเป็นเย่เทียนที่เห็นสาวงามมาบ่อย เวลานี้ก็ดวงตาเป็นประกายไม่เลิก

แต่เพียงแค่มองไปแวบหนึ่ง เขาก็กลับเข้ามาสู่สภาพเดิม หลบทางเล็กๆ ให้ แอบคิดกับตัวเองว่าน่าแปลก คนแบบนี้ทำไมถึงมาเบียดเสียดบนรถเมล์?

“ขอบคุณค่ะ!”

หลังสาวงามกล่าวขอบคุณเสร็จก็นั่งลงที่เบาะด้านใน สายตาทอดมองไปนอกหน้าต่าง โบกมือไปทางด้านหลังอย่างค่อนข้างกระหยิ่มยิ้มย่อง

เย่เทียนมองแวบหนึ่งโดยจิตใต้สำนึก เห็นด้านหลังมีผู้ชายชุดสูทแต่งตัวแบบบอดี้การ์ดสองสามคนรีบมาทางนี้

แต่ทว่ารถเมล์เคลื่อนตัวเรียบร้อย ปล่อยควันท่อไอเสียไประลอกหนึ่ง

“หรือว่าเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดีแอบหนีออกมาจากบ้าน?”

เย่เทียนแอบคิดอยู่ มองหญิงสาวคนนั้นอย่างสงสัยนิดหน่อย

ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่

ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่

ข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่
Status: Ongoing
อ่านนิยายข้าคือเขยผู้ยิ่งใหญ่ “เย่เทียน วันตายของแกมาถึงแล้ว!” เรือสำราญที่สภาพเสียหายหนักลำหนึ่งจอดอยู่บนท้องทะเลที่มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ดาดฟ้าของเรือสำราญมีคนยืนเต็มทั่วทุกด้าน มีทั้งแก่ทั้งเด็ก มีผู้ชายผู้หญิง ลักษณะแตกต่าง สีผิวไม่เหมือนกัน เพียงสิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ บนตัวพวกเขาล้วนมีพลังอำนาจเรียบง่ายทว่าเข้มแข็งดุจภูเขาใหญ่ “กองทหารฟ้าสั่ง แก๊งหมาป่าโลภ แก๊งงูหางกระดิ่ง แก๊งมังกรดำ……” “พวกแกเป็นกลุ่มมีอิทธิพลชั้นนำบนโลก นึกไม่ถึงว่าเพื่อล้อมฆ่าฉันถึงขั้นต้องมารวมตัวกันเลย ชีวิตของฉันเย่เทียนมีค่าขนาดนี้?”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset