https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 sexygame66 ssgame666 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

ตอนที่ 228.2 ชูอี สืออู ตามข้ามาปราบมาร

ufac4

ผีงามโครงกระดูกเหมือนถูกเซียนร่ายเวทกักร่างจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กระดุกกระดิก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ นางหันหน้ากลับมาเหม่อมองเด็กหนุ่มอย่างแข็งทื่อ เจ้าเป็นผู้ฝึกกระบี่ก็ยังพอว่า แต่เหตุใดถึงมีกระบี่บินตั้งสองเล่ม? ทำไมต้องแกล้งทำเป็นว่าตัวเองคือผู้ฝึกยุทธ์เต็มตัว?

หลบพ้นชูอีมาได้ แต่หลบไม่พ้นสืออู่!

แต่ว่าต่อให้นางจะถูกกระบี่บินสืออู่แทงทะลุมาจากด้านหลัง เฉินผิงอันก็ยังไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขาไม่สนใจพวกวัตถุหยินที่ตามตอแยหมายเล่นงานเขาอีกต่อไป ปล่อยให้พวกนางขยับเข้ามาใกล้ลงไม้ลงมือกับตนโดยไม่สนใจ เฉินผิงอันเพียงแค่ใช้ความเร็วที่มากที่สุดขยับเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าผีงามโครงกระดูก ตัดสินใจใช้กระบวนท่าเทพตีกลองสายฟ้าอย่างเฉียบขาด หมัดหนึ่งปล่อยไปแล้วก็ตามด้วยหมัดแล้วหมัดเล่า จนกระทั่งถึงหมัดที่ยี่สิบ โครงกระดูกที่อยู่ภายใต้ชุดขาวก็แหลกสลายกลายเป็นผง

สุดท้ายร่างของผีสาวโครงกระดูกก็ระเบิดไปพร้อมกับชุดสีขาว จากนั้นกลางอากาศก็มียันต์ที่วาดเป็นรูปเรือนกายของหญิงสาวปลิวร่วงลงมา

เมื่อนางตาย วัตถุหยินเหล่านั้นก็พลันสูญเสียแกนกลางสำคัญ รีบพากันหลบเข้าไปในตำหนักด้านข้างทั้งสอง ส่วนหนึ่งที่หนีกลับเข้าไปไม่ทันก็ถูกแสงแดดสาดส่องให้สลายไป คราวนี้ด้านในตำหนักไม่มีเสียงหัวร่อต่อกระซิกอีกแล้ว แทนที่มาด้วยเสียงสะอื้นคร่ำครวญ

กระบี่ยาวสีแดงสดร่วงลงพื้น กำไลมรกตเล่มนั้นเหมือนคนที่หลงทาง หมุนติ้วๆ ไม่หยุดอยู่ตรงตำแหน่งที่ผีงามโครงกระดูกหายไป

เฉินผิงอันยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้รีบร้อนไล่ตามไปจับกำไลมรกต แล้วก็ไม่ได้ยื่นมือไปรับยันต์สีเหลืองแผ่นนั้น

กวาดตามองไปรอบด้านแล้วไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ เฉินผิงอันก็ตบน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ ทั้งชูอีและสืออูจึงบินพรวดหายเข้าไปข้างใน

จากนั้นเฉินผิงอันก็ย่อตัวลงนั่งยองจ้องนิ่งไปที่ยันต์เหลืองแผ่นนั้น

เฉินผิงอันคีบยันต์ลมร้ายจุดไฟอีกแผ่นหนึ่งที่จางซานเฟิงมอบให้ออกมา วางไว้ใกล้กับแผ่นยันต์สีเหลืองที่อยู่บนพื้น ขยับส่ายมันเบาๆ ไม่ใช่ว่ายันต์จุดไฟจะไม่มีความเคลื่อนไหว แต่ความเคลื่อนไหวนั้นเล็กน้อยมาก มีเพียงมุมหนึ่งของแผ่นยันต์เท่านั้นที่ติดไฟ ไม่ได้ลามไปทั่วทั้งแผ่น

เฉินผิงอันถึงได้คีบยันต์เหลืองแผ่นนั้นขึ้นมา เมื่อคีบมาอยู่ในมือจริงๆ เฉินผิงอันถึงได้ค้นพบว่ายันแผ่นนี้ไม่ใช่กระดาษเหลืองธรรมดา เนื้อกระดาษละเอียดนุ่มลื่นอย่างยิ่ง อีกทั้งยังยืดหยุ่นมาก เกรงว่าต่อให้บุรุษฉกรรจ์ออกแรงฉีกเต็มที่ก็ยังไม่กลัวว่าจะขาด

เฉินผิงอันคิดแล้วก็เก็บแผ่นยันต์เข้าไปไว้ในชายแขนเสื้อ แต่อันที่จริงแล้วเขาซ่อนมันไว้ในวัตถุฟางชุ่น

เหตุผลหนึ่งที่สำคัญมากซึ่งทำให้วัตถุฟางชุ่นล้ำค่ามากเป็นพิเศษก็คือ สามารถสกัดกั้นการรับสัมผัสกับภายนอก แม้จะบอกว่าบนโลกนี้ไม่มีเรื่องใดที่แน่นอน แต่หลักๆ แล้วกฎเกณฑ์เป็นเช่นนี้

ตอนที่เฉินผิงอันหยิบยันต์เหลืองขึ้นมา กำไลมรกตชิ้นนั้นก็เป็นฝ่ายตามติดมาด้วยตัวเอง ยันต์จุดไฟที่อยู่ในมือข้างหนึ่งของเฉินผิงอันไม่มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น เขาจึงรับมาแล้วเก็บไปไว้ด้วยกัน เพียงแต่ว่าพอเขาจะไปเก็บกระบี่ยาวสีแดงสดเล่มนั้น แค่ยันต์จุดไฟขยับเข้าไปใกล้ก็ลุกไหม้เผาตัวเองอย่างรุนแรง เฉินผิงอันลังเลเล็กน้อย กระบี่เล่มนี้ต้องขายได้ราคาดีไม่น้อย เพียงแต่เขากังวลว่าหากบุ่มบ่ามเก็บมันเข้าไปไว้ในวัตถุฟางชุ่นจะส่งผลกระทบต่อกระบี่บินสืออู่หรือไม่

สุดท้ายเฉินผิงอันเก็บกระบี่ขึ้นมา มองซ้ายมองขวาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเงยหน้ามองไปทางต้นสนโบราณที่ตั้งอยู่ข้างป้ายศิลา เขาวิ่งเหยาะๆ ออกตัวก่อนจะเพิ่มความเร็ว แล้วดีดปลายเท้ากระโดดผลุงขึ้นไปบนต้นสน เก็บซ่อนกระบี่ยาวไว้ในพุ่มใบครึ้มดกบนกิ่งสูงชั่วคราว

เด็กสาวตะโกนเรียกอย่างขลาดๆ “เทพเซียนท่านนี้…”

เฉินผิงอันก้มหน้าลงมองนาง เด็กสาวชี้ไปยังพื้นที่อยู่ข้างเท้า รูปปั้นดินเผาล้มครืนแตกกระจายกองกันเป็นเนินดินปลายแหลมขนาดย่อมหนึ่งกอง มีเศษสีเงินหลายชิ้นที่ส่องประกายแสงวิบวับอยู่ท่ามกลางเนินดิน สะดุดตามากเป็นพิเศษ ที่อยู่เหนือการคาดการณ์ไปมากกว่านั้นก็คือ ยันต์เจดีย์วิเศษสยบปีศาจแผ่นหนึ่งลอยตัวนิ่งๆ อยู่ด้านข้างเนินดิน นอกจากประกายแสงสีทองที่หม่นหมองลงเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีความเสียหายอย่างอื่นอีกแม้แต่นิดเดียว

เนินดินอีกเนินหนึ่งก็มีสภาพไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ ทว่าที่ไม่เหมือนก็คือคทาเหล็กในมือขุนพลฝ่ายบู๊ซึ่งเจอกับสายฟ้าได้หลอมละลายไปจนหมดสิ้น ทางฝ่ายของขุนพลฝ่ายบุ๋นที่นอกจากยันต์สยบปีศาจสีทองและเศษชิ้นส่วนสีเงินแล้ว แม้ตราประทับเหล็กสี่เหลี่ยมจัตุรัสจะไม่เหลืออยู่แล้ว แต่กลับมีกล่องไม้สีเขียวโบราณเรียบง่ายขนาดเล็กซึ่งนิ้วทั้งห้าของเด็กสามารถกุมได้พอดีเพิ่มขึ้นมาหนึ่งกล่อง

ในใจของเฉินผิงอันทั้งตะลึงทั้งดีใจ รีบทิ้งตัวลงมาอย่างรวดเร็ว เขาเก็บยันต์สีทองและเศษชิ้นส่วนสีเงินซึ่งรวมกันแล้วได้หกชิ้นไปไว้ในวัตถฟางชุ่นก่อน สุดท้ายจึงหยิบกล่องไม้สีเขียวที่แผ่กลิ่นอายอบอุ่นชิ้นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ต่อให้แค่กุมไว้เบาๆ เฉินผิงอันก็ยังรู้สึกสงบใจได้อย่างน่าประหลาด

เก็บกล่องไม้ใบเล็กที่ไม่รู้ว่าคืออะไรไว้ในชายแขนเสื้อ ไม่ได้ใส่ไว้ในวัตถุฟางชุ่น เฉินผิงอันถึงพอจะโล่งใจได้บ้าง

เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เบิกตากว้างมอง ‘เซียนกระบี่’ ที่กำจัดปีศาจปราบมาร มีวิชาอภินิหารยิ่งใหญ่อยู่เต็มกายผู้นี้

อาจารย์ที่สอนคาถาเซียนให้นางอย่างลับๆ เคยบอกว่า บนโลกมีเทพเซียนผู้เฒ่าหลายคนที่ฝึกตนจนประความสำเร็จยิ่งใหญ่ แต่กลับมีใบหน้าเหมือนเด็ก นั่นต่างหากถึงจะเป็นเทพเซียนที่มีอิสระเสรี ไม่ต้องถูกฟ้าดินพันธนาการอย่างแท้จริง

วันนี้นางได้เห็นเรื่องประหลาดมามากมาย แต่บนร่างของเทพเซียนที่มองดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้นี้นี่แหละที่มีเรื่องประหลาดมากที่สุด

ยกตัวอย่างเช่นใต้หล้านี้ยังจะมีใครเก็บยันต์ที่ใช้แล้วกลับคืนไปบ้าง?

แม้ว่าอาจารย์จะเป็นคนในยุทธภพเกินครึ่งตัว นับเป็นเทพเซียนบนภูเขาได้เล็กน้อย แต่ก็เคยเล่าเรื่องราวทั้งบนภูเขาและด้านล่างภูเขามามากมาย แต่นางก็ยังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนจริงๆ

เฉินผิงอันรู้สึกดีกับเด็กสาวไม่น้อย เขาที่เดินไปทางประตูหลักของตำหนักเทพอภิบาลเมือง หมายใช้กระบวนท่าเทพตีกลองสายฟ้าทำลายอาคมตราผนึกหันมาถามนางเบาๆ ว่า “ที่นี่อันตรายมาก ก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าถึงเข้ามาที่นี่?”

ว้าว เทพเซียนพูดกับข้าด้วยล่ะ!

ประเด็นสำคัญคือน้ำเสียงยังเป็นมิตรมากด้วย

เด็กสาวดีใจอย่างถึงที่สุด นางเขย่าข้อมือเบาๆ เสียงกระพรวนก็ดังขึ้นตามมา “ท่านผู้เฒ่าเทพเซียน กระพรวนทั้งสี่ชิ้นบนร่างข้านี้สามารถคุ้มครองข้าได้ ท่านอาจารย์เคยบอกว่า ต่อให้เทพเซียนขอบเขตถ้ำสถิตคิดจะสังหารข้า ข้าก็ยังประคับประคองตัวเองได้พักใหญ่ แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดก็คือ…”

“เรื่องที่เกี่ยวพันกับความลับของสมบัติอาคมเช่นนี้ อย่าได้บอกให้คนอื่นรู้” เฉินผิงอันรีบโบกมือตัดบทคำพูดโง่ๆ ของเด็กสาว เอ่ยเตือนว่า “สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะให้อยู่นาน เจ้ารีบไปซะเถอะ ทางที่ดีที่สุดคือออกจากเมืองไปเลย”

เด็กสาวส่ายหน้า “บิดาข้าอยู่ในเมือง ข้าไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ในเมื่อข้าเรียนเวทคาถาเซียนแล้วก็ต้องปกป้องพวกเขา”

เฉินผิงอันจึงได้แต่เงียบเสียงลง ไม่บังคับอีกฝ่ายอีก เพียงแค่บอกให้เด็กสาวหลบไปให้ไกลสักหน่อย หลังจากนั้นก็เริ่มปล่อยหมัดดุดันใส่ตราผนึกเวทลับนั้น

หลังจากปล่อยไปได้ยี่สิบเอ็ดหมัด ‘ผิวน้ำแข็ง’ ก็ระเบิดดังปัง ควันดำซัดตลบอบอวล มาพร้อมด้วยเสียงร้องโหยหวน เสียงด่าท่อ อารมณ์โกรธแค้นและอาฆาตนับไม่ถ้วน เฉินผิงอันใช้พายุหมัดกระบวนท่าไอเมฆเหนือบึงใหญ่กวาดทำลายจนเกลี้ยง บางส่วนที่เป็นเหมือนปลาเล็ดรอดออกจากตาข่ายก็ถูกเด็กสาวสวมกระพรวนที่อยู่ด้านหลังช่วยสังหารให้

เฉินผิงอันพลันหันขวับไปมองทางกำแพงเมืองทิศตะวันออก แม้จะมองไม่เห็นภาพเหตุการณ์ทางฝั่งนั้น แต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากทางด้านนั้นได้ในทันที

น่าจะเป็นเพราะค่ายกลของที่แห่งนี้ถูกทำลาย กระตุกผมเส้นหนึ่งก็ขยับไปทั้งตัว ปีศาจใหญ่บางตนที่บงการอยู่เบื้องหลังจึงค้นพบการดำรงอยู่ของตน

เพื่อความปลอดภัย ก่อนจะข้ามผ่านธรณีประตูเข้าไป เฉินผิงอันจึงเรียกยันต์ปราณหยางส่องไฟแผ่นหนึ่งออกมา เฉินผิงอันเพิ่งจะยกเท้าขึ้นก็สังเกตเห็นว่าเด็กสาวทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงจำต้องหันไปถาม “มีอะไร เจ้ารู้ว่าด้านในมีเรื่องประหลาดงั้นหรือ?”

เด็กสาวลำบากใจเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่าตัวเองอ่อนหัดเกินไป แต่ในเมื่อท่านผู้เฒ่าเทพเซียนถามแล้วก็ได้แต่แข็งใจตอบอย่างกลัดกลุ้ม “พ่อแม่ข้าเคยบอกว่า เวลาเดินเข้าวัดไปจุดธูปกราบไหว้ บุรุษซ้ายสตรีขวา พวกท่านที่เป็นบุรุษต้องก้าวเท้าซ้ายข้ามธรณีประตู ของพวกเราคือเท้าขวา”

เฉินผิงอันเอ่ยยิ้มๆ “ตกลง ขอบใจนะ”

แล้วเขาก็ก้าวเท้าซ้ายผ่านธรณีประตู ติดตามยันต์ส่องไฟที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศเข้าไป เดินไปหยุดอยู่เบื้องล่างเทวรูปเทพอภิบาลเมืองเสิ่นเวิน เพียงแต่ว่าไม่รอให้เฉินผิงอันเปิดปาก เทพอภิบาลเมืองก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามซึ่งทำให้เด็กสาวเดือดดาลขึ้นมาทันใด ทว่าเพราะยำเกรงในบารมีที่ท่านผู้เฒ่าเทพอภิบาลเมืองสั่งสมมาหลายร้อยปี เด็กสาวจึงได้แต่กล้าโกรธไม่กล้าพูด แค่นินทาอยู่ในใจไม่หยุดเท่านั้น

ประโยคแรกของเทพอภิบาลเมืองผู้นี้ไม่เกรงใจกันอย่างยิ่ง “เจ้าหนุ่ม รีบมอบตราประทับเหล็กกล้าชิ้นนั้นมาให้ข้า!”

เฉินผิงอันสีหน้านิ่งสงบ เตรียมจะหยิบกล่องไม้สีเขียวที่เกิดจากตราประทับเหล็กกล้าที่ถูกหล่อหลอมตอนอยู่ด้านนอกออกมาพลางอธิบายว่า “ตราประทับทางการชิ้นนั้นถูกยันต์ของข้าหลอมละลาย…”

เฉินผิงอันกล่าวได้แค่ครึ่งประโยค

“อย่ามาพูดจาเหลวไหล!”

เทวรูปของเทพอภิบาลเมืองสั่นสะเทือนรุนแรงอย่างเกรี้ยวกราด เศษฝุ่นทั่วร่างกระจายคลุ้งเป็นระลอก เมื่อเศษส่วนสีทองที่ร่วงอยู่บนพื้นลอยขึ้นมาประกบติดจนแทบจะสมบูรณ์ดังเดิม สีทองตลอดร่างของเทวรูปก็สมกับคำขนานนามจากหลายแคว้นว่า ‘เทพอภิบาลเมืองร่างทอง’ อย่างแท้จริง เห็นเพียงว่าเท้าข้างหนึ่งของเทวรูปยกขึ้นสูง เขาตวาดเสียงเฉียบก้าวร้าว “นึกจริงๆ หรือว่าจัดการกับพวกกระจอกไม่กี่ตนแล้วจะมาทำตัวจองหองต่อหน้าข้าได้?! หากไม่เป็นเพราะสามฝ่ายร่วมมือกัน บวกกับผู้ใต้บังคับบัญชาทรยศ ในนอกประสาน ถึงพันธนาการข้าให้อยู่ในตำหนักเทพอภิบาลเมือง ไม่อย่างนั้นมีหรือที่พวกเขาจะมีโอกาสกำเริบเสิบสาน รีบมอบตราประทับเหล็กมา อย่าให้เสียเวลา ตอนนี้สถานการณ์คับขัน ข้ายังต้องไปกำราบพวกปีศาจที่อยู่ในเมืองอีก!”

ก่อนหน้าที่ค่ายกลจะถูกทำลาย เสิ่นเวินเทพอภิบาลเมืองพยายามรักษาสติแห่งองค์เทพเอาไว้ไม่ให้ดับลง อีกทั้งเมื่อเวทลับที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความสกปรกแผ่อยู่เต็มตำหนักเทพอภิบาลเมืองจึงทำให้ไม่อาจรู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายนอก ในสายตาของเขา เมื่อปีศาจและมารร้ายใหญ่สามตัวจากไปแล้ว อีกฝ่ายไม่รู้ความลี้ลับที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้ย่อมไม่มีทางอยู่ต่อเพื่อเปิดศึกสำคัญ ดังนั้นเรื่องเดียวที่ทำให้เทพอภิบาลเมืองแปลกใจก็คือ เด็กหนุ่มสะพายกล่องกระบี่ทำลายค่ายกลอย่างไร หรือว่าเขาเป็นลูกศิษย์ของสำนักที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ย (ประกอบด้วย 2 ส่วนคือส่วนที่เป็นฉีเหมินกับส่วนที่เป็นตุ้นเจี่ย ฉีเหมินเป็นส่วนหยางของวิชา เอาไว้กระทำการต่าง ๆ หรือกิจกรรมที่เป็นกายภาพ เช่น การรบ การต่อรอง ตุ้นเจี่ย เป็นส่วนหยินของวิชา เอาไว้ป้องกัน หลบหนี หรือกิจกรรมที่เป็นจิตภาพ เช่น การใช้วิชาฉีเหมินในส่วนของเต๋า ฉีเหมินเวทย์มนต์) และค่ายกลของตระกูลเซียน?

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ผืนแผ่นดินของแคว้นไฉ่อี ความเป็นความตายของชาวบ้านหลายแสนคนในเมืองแยนจือก็เกี่ยวพันกับของชิ้นนั้นที่อยู่ในศาลเทพอภิบาลเมืองแห่งนี้อย่างใกล้ชิด จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

เทวรูปใหญ่ยักษ์ก้าวหนักๆ ออกมาจากแท่นบูชา เหยียบบนพื้นอยู่ห่างจากเบื้องหน้าเฉินผิงอันไปหนึ่งจั้ง พื้นกระดานสีดำปริแตกไม่เหลือชิ้นดี เขาก้มตัวลงมายื่นมือให้เฉินผิงอัน “รีบส่งตราประทับทางการชิ้นนั้นมา!”

เฉินผิงอันไม่ขยับเขยื้อน เขาเอ่ยถามว่า “คนอื่นช่วยเหลือเจ้า ไม่รู้จักพูดว่าขอบคุณหรือไง?”

เทวรูปอึ้งตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด นิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจ พยักหน้ากล่าวว่า “เป็นข้าที่ร้อนใจเกินไป เลยทำไม่ถูก เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ”

เฉินผิงอันควักกล่องไม้สีเขียวกล่องนั้นออกมา “ตราประทับเหล็กหลอมละลาย ผสานรวมกับดินที่ใช้ปั้นเทวรูปไปแล้ว แต่มีกล่องไม้เล็กๆ ใบนี้โผล่ออกมา ไม่รู้ว่าใช่สิ่งที่เจ้าต้องการหรือไม่?”

เทวรูปพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

เฉินผิงอันขว้างกล้องไม้ขึ้นสูง เทวรูปเทพอภิบาลเมืองตนนั้นรับมาไว้ในมือแล้วยิ้มบางๆ “คือของสิ่งนี้แหละ”

เฉินผิงอันหมุนตัวเดินจากไป เด็กสาวรีบตามไปติดๆ

ด้านหลังมีเสียงลมพัดวูบเข้ามา เฉินผิงอันรู้ว่าท่าไม่ดีจึงรีบโคจรลมปราณ ปราณที่แท้จริงเป็นดั่งมังกรไฟที่ไหลเวียนผ่านระยะทางหนึ่งร้อยลี้ ผ่านทุกช่องโพรงลมปราณในรวดเดียว

เด็กสาวที่เพิ่งเดินไปเกือบถึงธรณีประตูอึ้งงันเป็นไก่ไม้

หันหน้ากลับไปมองก็เห็นเพียงว่าเท้าใหญ่ยักษ์ข้างหนึ่งของเทพอภิบาลเมืองเหยียบลงบนไหล่ของเซียนกระบี่สะพายกล่องไม้ผู้นั้นอย่างแรง เด็กหนุ่มถูกเหยียบจนเอวโค้งงอลงเกือบจะนั่งคุกเข่า เพราะแข็งใจอดทนเอาไว้ได้ถึงไม่ถูกเทวรูปสูงสามจั้งเหยียบให้จมลงไปในพื้นดิน

เฉินผิงอันใบหน้าแดงก่ำ พูดเสียงสั่น “เจ้าหนีไปก่อน!”

เด็กสาวไม่กล้าลังเลอีกต่อไป นางรีบพุ่งตัวออกจากประตู แล่นไปถึงลานกว้าง พอหันหน้ากลับมาก็เห็นเพียงว่ารอบกายเทพอภิบาลเมืองถูกโอบล้อมไปด้วยควันดำเข้มสีดุจน้ำหมึกหลายเส้น พวกมันมุดเข้ามุดออกทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าของเทพอภิบาลเมือง และดวงตาทั้งคู่ของเขาก็เปลี่ยนมาสีทองหม่นมัวแปลกประหลาด

เด็กสาวกรีดร้องด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ระวัง เทพอภิบาลเมืองถูกธาตุมารเข้าแทรกแล้ว!”

เข่าสองข้างของเฉินผิงอันงอลงเล็กน้อย เขากัดฟันยืนค้อมเอว บนสันหลังคือเท้ายักษ์ของเทวรูปที่เพิ่มน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆ หยัดเอวขึ้นตรงทีละนิด ยื่นมือไปตบน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่อย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันในชายแขนเสื้อก็มียันต์เจดีย์วิเศษสยบปีศาจกระดาษสีทองสองแผ่นกลิ้งออกมา แยกกันคีบอยู่ระหว่างร่องนิ้ว เพราะก้มหน้าลงจึงมองไปเห็นรองเท้าเตะของตัวเองโดยบังเอิญ เฉินผิงอันพลันรู้สึกสาแก่ใจ ลงจากภูเขามาหาประสบการณ์ในโลกครั้งนี้ช่างวิเศษจริงๆ เขาจึงหัวเราะเสียงดัง “ชูอี สืออู่ ตามข้ามาปราบมาร!”

—–

Sword of Coming กระบี่จงมา

Sword of Coming กระบี่จงมา

ประเภท: ผู้แต่ง: , ,
อ่านนิยายเรื่อง Sword of Coming กระบี่จงมา ” หนึ่งโลกธาตุขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยความลี้ลับมหัศจรรย์ ใจกลางฟ้าดิน เคยมีปัญญาชนผู้หนึ่งใช้หนึ่งกระบี่ฟาดฟันให้เกิดน้ำตกธารสวรรค์ คือความภาคภูมิใจสูงสุดของโลกมนุษย์ หน้าผาทะเลบูรพา มีนักพรตไร้นามผู้หนึ่งที่ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใด หวังเพียงให้ลมเย็นโชยมาปะทะใบหน้า แดนสุขาวดีปัจฉิมทิศ มีหลวงจีนเฒ่าที่ชอบเล่าเรื่องราวให้ผู้คนฟัง เลี้ยงมังกรสวรรค์ไว้เก้าตัว พื้นที่กันดารแดนใต้ มีจิตรกรตาบอดควบคุมหุ่นเชิดเกราะทองสูงเท่าเนินเขาให้เคลื่อนย้ายภูเขาใหญ่หนึ่งแสนลูก ปูแผ่เป็นภาพลายปัก เมื่อวันหนึ่งเด็กหนุ่มยากจนที่เติบโตทางทิศเหนือได้พบกับเซียนที่เหนือศีรษะมีกระบี่บินนับพันนับหมื่นประดุจฝูงตั๊กแตน “ เขาจึงอยากจะไปเห็นปัญญาชนคนนั้น เห็นคลื่นยักษ์ที่โถมตัวเทียมฟ้าของทะเลบูรพา เห็นทะเลทรายสีเหลืองทองกว้างไกลนับหมื่นลี้ของแดนประจิม และอยากไปเห็นภูเขาลูกโอฬารของแดนกันดารทางใต้ที่นักเล่านิทานเอ่ยถึงกับตาตัวเอง ดังนั้น ในที่สุดวันหนึ่ง เด็กหนุ่มจึงสะพายกระบี่ไม้พาดหลัง มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ –ข้ามีนามว่าเฉินผิงอัน ผิงอันที่แปลว่าสงบสุข สันติ ข้าคือมือกระบี่คนหนึ่ง–

คอมเม้นต์

Options

ใช้ไม่ได้กับโหมดมืด
คืนค่าเริ่มต้น