https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 ssgame666 sexygame66 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ – ตอนที่ 204 จูบและน้ำตา / ตอนที่ 205 ควรมาหรือต้องมา

ufac4

ตอนที่ 204 จูบและน้ำตา

 

 

ตลอดทั้งคืนชุยหังไม่ได้รอข่าวจากหลูจื้อว่าจะกลับมาตอนไหน

 

 

เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าครอบครัวของหลูจื้ออาจจะมีคนเยอะ จึงเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน เขาจึงไม่มีเวลาคุยกับตัวเอง

 

 

บางทีอาจจะไม่มีเวลาได้จับมือถือเลย

 

 

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะปลอบใจตัวเองแบบนี้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่ดิ่งลงของตัวเองได้

 

 

เขาไม่ใช่คนเย่อหยิ่ง แค่รู้สึกว่าตัวเขาเลือกที่จะไม่กลับบ้านช่วงปีใหม่เพื่อหลูจื้อ และยังโกหกพ่อแม่ที่คิดถึงเขามากๆ แต่สุดท้ายหลูจื้อกลับยุ่งยิ่งกว่าตอนที่เขายังไม่ปิดเทอมเสียอีก

 

 

เขาสงสัยแล้วว่าการเสียสละครั้งนี้คุ้มค่าแล้วหรือไม่

 

 

เขาเอนตัวนอนบนเตียงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาจากหัวตา และเลื่อนดูรูปถ่ายในมือถือที่ตัวเองกับหลูจื้อถ่ายด้วยกันครั้งแรกบนรถ

 

 

คนสองคนที่หวานกันถึงขนาดนั้น แต่ตอนนี้กลับเป็นเรื่องยากที่จะติดต่อกันด้วยซ้ำ

 

 

“ปล่อยมือบอก Say Goodbye เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะรักคุณ ความรักที่ลึกซึ้งเกินไปทำให้คนคลั่งไล้และกล้าหาญ อย่าทรยศตัวเองเพื่อตอบสนองความต้องการ…”

 

 

ตลอดช่วงค่ำชุยหังฟังแต่เพลง ‘ทรยศ’ ของเฉาเก๋อวนอยู่เพลงเดียว

 

 

แม้ว่าตอนนี้ระหว่างพวกเขาจะไม่มีใครทรยศใคร แต่ตอนนี้เขาหมดหนทางแล้วจริงๆ

 

 

วันรุ่งขึ้นหลูจื้อโทรมาหาเขาแต่เช้า

 

 

“เมียจ๋า คิดถึงนายแล้ว”

 

 

ประโยคนี้ทำให้หัวใจของชุยหังไม่มีทางโกรธหลูจื้อได้อีก

 

 

“อือ ฉันก็คิดถึงนาย”

 

 

“เดี๋ยวฉันจะไปหานายได้ไหม” หลูจื้อเอ่ยถาม

 

 

ชุยหังเอ่ยตอบ “จะมาถึงเมื่อไหร่ ฉันยังไม่ตื่นเลย”

 

 

“ฉันอยู่ใต้ตึกของนายแล้ว” หลูจื้อเอ่ยตอบ

 

 

ชุยหังเริ่มมีสติขึ้นมาทันทีหลังจากได้ยินแบบนั้น เขารีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

 

 

“นายมาจริงๆ เหรอ”

 

 

“ใช่สิ ไม่เชื่อนายก็ลงมาดู” หลูจื้อเอ่ยบอก

 

 

ชุยหังรู้สึกว่าสมองของตัวเองดับไปแล้ว รู้เหมือนกับกำลังฝันอยู่ จึงเริ่มใส่เสื้อแบบลวกๆ

 

 

เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เขากำลังจะลงไปข้างล่างกลับพบคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู

 

 

คนนั้นก็คือหลูจื้อ ถือเป็นครั้งแรกที่ชุยหังเห็นเขาโดยไม่สวมเครื่องแบบทหาร

 

 

เนื่องจากรูปร่างที่สูงใหญ่ เขาก็ยังคงหล่อเหลา แม้อยู่ในชุดลำลอง

 

 

เขาที่มีรอยยิ้มบนใบหน้ามองมาที่ชุยหัง จากนั้นก็ดันประตูแล้วเดินเข้าไป

 

 

“ทำไมไม่ล็อกประตูตอนนอน” ชุยหังเอ่ยถาม

 

 

ชุยหังเอ่ยตอบ “อาจเป็นเพราะเมื่อคืนลืมมั้ง”

 

 

“คิดถึงฉันไหม” หลูจื้อเอ่ยถาม แล้วกอดชุยหังที่กำลังเสียใจอยู่ในอ้อมแขนของเขาทันที

 

 

ชุยหังสูดดมกลิ่นกายหอมของหลูจื้อแล้วพยักหน้าอย่างแรง จากนั้นใช้หน้าผากของตัวเองโขกบ่าของหลูจื้อ

 

 

หลูจื้อไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้ชุยหังกอดตัวเองอยู่อย่างนั้น จากนั้นเขาก็ใช้มือทั้งสองข้างโอบด้านหลังของชุยหังไว้แน่น

 

 

ชุยหังหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเวลาจะหยุดลงตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นเวลาพ้นผ่านวันเดือนปี หรือจะแก่เฒ่า

 

 

เขาน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลย

 

 

อย่างไรก็ตามหลูจื้อก็ไม่รู้อะไร เพราะชุยหังไม่ได้ตัวสั่นหรือมีเสียงร้องไห้ออกมา

 

 

ชุยหังก็ไม่อยากให้หลูจื้อรู้ความอ่อนแอของตัวเอง เขาจึงขบกรามแน่นไม่ปล่อยให้ตัวเองปล่อยไปตามอารมณ์มากเกินไป

 

 

ก่อนที่น้ำตาจะหยุดไหล หลูจื้อปล่อยชุยหังเบาๆ ให้เขาเผชิญหน้ากับตัวเอง

 

 

เมื่อเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของชุยหัง หลูจื้อก็ถึงกับผงะ

 

 

“เป็นอะไรไป อ่อนไหวอะไรอย่างนี้” หลูจื้อเอ่ยถาม

 

 

ถ้าเขาไม่เห็นหรือไม่ถามขึ้นมา ชุยหังอาจจะควบคุมมันได้

 

 

เมื่อเขาถามขึ้นมาแบบนี้ ชุยหังก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

 

น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง ร่วงหล่นลงมาทีละหยดๆ

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 205 ควรมาหรือต้องมา

 

 

หลูจื้อช่วยชุยหังเช็ดน้ำตารอบดวงตาเบาๆ จากนั้นก็จูบลงบนหน้าผากของเขา

 

 

“เด็กดี ฉันอยู่ตรงนี้แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องร้องนะ” หลูจื้อเอ่ยบอกเบาๆ

 

 

ชุยหังพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่ความน้อยใจเมื่อคืนกลับยิ่งทวีคูณความรุนแรงขึ้น

 

 

หลูจื้อไม่มีความลำบากใจอะไร เขากอดหังไว้เบาๆ จากนั้นรอให้เขาสงบลง

 

 

ชุยหังรู้ตัวเองว่าแบบนี้ไม่ดี  เขาเป็นทหารน่าจะไม่ชอบเห็นน้ำตาของคนอื่นหรือเปล่า

 

 

ดังนั้นเขาจึงพยายามปรับอารมณ์ตัวเอง และปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายขึ้นโดยเร็ว

 

 

เขาหายใจเข้าลึกๆ สามครั้ง จนสุดท้ายก็ทำให้ตัวเองสงบลง จากนั้นน้ำตาก็หยุดไหล

 

 

“เด็กดี ฉันมาหานายตอนเช้าไม่ได้อยากเห็นน้ำตาของนายนะ จำได้ว่าเมื่อก่อนนายไม่เหมือนคนเจ้าน้ำตานะ” หลูจื้อเอ่ยบอก

 

 

ชุยหังเอ่ยถาม “แล้วเมื่อก่อนนายมองออกไหมว่าฉันเป็นคนที่รักนาย”

 

 

หลูจื้อผงะ จากนั้นก็ยิ้มพร้อมกับเอ่ยตอบ “ฉันมองออกอยู่แล้ว”

 

 

“ไร้สาระ ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นได้ยังไง” ชุยหังเอ่ยขึ้น

 

 

“ถ้าไม่ชัดเจน แล้วฉันจะมองออกได้ยังไงว่านายชอบฉัน” หลูจื้อเอ่ยถาม

 

 

ชุยหังไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงกัดริมฝีปากตัวเองแล้วจ้องไปที่เขา

 

 

“ฉันนั่งที่นี่ได้ไหม” หลูจื้อชี้ไปที่เตียงนอนของถังเฉิงพร้อมเอ่ยถาม

 

 

ชุยหังเอ่ยตอบ “ได้ พวกเขากลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านแล้ว ปกติฉันก็โยนเสื้อผ้าไว้ตรงนั้นเหมือนกัน”

 

 

“งั้นนายก็นิสัยไม่ดีแล้ว ทำไมไม่โยนลงที่ของตัวเองตรงนั้น”

 

 

“ฉันก็ไม่ได้ไม่เก็บให้เขานี่” ชุยหังพูดไป

 

 

หลูจื้อไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วเก็บของที่เขาเพิ่งวางลงที่พื้น

 

 

“สองวันมานี้ไม่มีอาหารดีดีๆ กินใช่ไหม ฉันซื้อของพวกนี้มาให้ กินเยอะๆ ล่ะ” หลูจื้อพูดไป

 

 

ชุยหังรับของมาพร้อมเอ่ยตอบ “เมื่อวานโรงเรียนก็ส่งมาให้ไม่น้อยเลยนะ”

 

 

“ทำไมโรงเรียนนายดีแบบนี้” หลูจื้อเอ่ยถาม

 

 

ชุยหังเอ่ยตอบ “ของทางคณะส่งมาให้น่ะ แล้วคณบดีก็พาพวกเราคนที่ไม่ได้กลับบ้านไปกินข้าวมาด้วย แล้วก็ให้อั่งเปาคนละซอง”

 

 

“คณบดีของพวกนายน่าจะเป็นคนดีมาก” หลูจื้อเอ่ยบอก

 

 

หลูจื้อเอ่ยตอบ “แล้วนายไม่ใช่คนดีเหรอ เอาเรื่องของคนในกองทัพมาทำเองหมดแล้วให้พวกเขาลาพัก นายคนที่คอยช่วยเหลือพวกเขา”

 

 

หลูจื้อแตะจมูกของชุยหังแล้วพูดว่า “เรื่องนี้แบบนี้นายยังแค้นอยู่อีกเหรอ”

 

 

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่นายจะไม่มีเวลาไปรู้จักกับผู้หญิงคนอื่น”

 

 

ประโยคนี้ทำให้หลูจื้อเงียบลง

 

 

ตอนนั้นชุยหังรู้สึกเหมือนหลูจื้อกำลังหลีกเลี่ยง

 

 

ลางสังหรณ์ได้บอกเขาว่า หลูจื้อกำลังร้อนตัว

 

 

“ชุยหัง ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” หลูจื้อพูดขึ้น

 

 

น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น

 

 

ชุยหังกลับเข้าสู่สภาวะที่เพิ่งจะสงบลงได้ กลับถูกดึงขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกเหมือนคนที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือ แต่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องอันตรายในชีวิตในครั้งต่อไปอีก ตื่นเต้นจนอยู่ไม่เป็นสุข

 

 

อย่างไรก็ตามเพื่อไม่ให้หลูจื้อมองอารมณ์ของเขาออก จึงต้องแสร้งทำท่าทีสงบพร้อมพูดต่อ “อืม นายพูดมาเถอะ”

 

 

ตอนนั้นมีความคิดมากมายนับไม่ถ้วนอยู่ในหัว ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นในคืนวันตรุษจีนเล็กแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มาหยอกล้อด้วยตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วมาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแบบนี้

 

 

หลูจื้อเอ่ยบอก “เมื่อวาน คนในครอบครัวฉันพาผู้หญิงคนหนึ่งมาหาโดยที่ฉันไม่รู้เรื่องเลย ความจริงฉันไม่ได้อยากจะคุยกับเธอ แต่เหมือนว่าคุณย่าของฉันจะชอบเธอมากๆ”

 

 

ชุยหังเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างแตกในหัว สิ่งที่เขายืนหยัดมาตลอดในตอนแรก ดูเหมือนว่าจะถูกลมพัดหายไปทันที ไม่รู้ว่าไปทิศทางไหน

Related

[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ

[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ

Status: Ongoing
ชุยหัง เฟรชชี่ปีหนึ่งจากคณะเทคนิคการเดินเรือรอนแรมจากบ้านมาเรียนต่างเมืองเป็นครั้งแรก ทว่าเกือบถูกดักปล้นกลางทาง เคราะห์ดีที่มีคนผ่านทางมา แต่เขาคนนั้นกลับเมินเฉยไม่ยอมช่วยเสียอย่างนั้น ชุยหังจึงด่าพ่อล่อแม่ไปชุดใหญ่ กระนั้นโชคชะตาก็เล่นตลกให้ชุยหังได้พานพบกับ หลูจื้อ ชายที่เขาเคยปะทะฝีปากด้วยคราวก่อนอีกครั้งในฐานะครูฝึกทหารกับนักศึกษา จากเกลียดแรกพบจึงกลับกลายเป็นความใกล้ชิด ก่อตัวเป็นความรู้สึกเล็กๆ ในใจของทั้งสองโดยไม่รู้ตัว แต่ความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้จะลงเอยอย่างไร เมื่อฝ่ายหนึ่งคือนายทหารอนาคตไกลที่มีแฟนสาวผู้เพียบพร้อมข้างกายอยู่แล้ว ส่วนอีกฝ่ายคือชายหนุ่มที่เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัว ผิดหวังจากความรักครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่อาจเชื่อใจใครได้อีก ความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้นท่ามกลางหน้าที่และความรับผิดชอบของลูกผู้ชายนี้จะเก็บเป็นความลับต่อไปได้อีกนานแค่ไหน…  แสดงเพิ่มเติม

Comment

Options

not work with dark mode
Reset