https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 ssgame666 sexygame66 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ – ตอนที่ 33

ufac4

“พี่ชายแกรน..นั้นพี่จริงๆเหรอ..”

  นีน่าทำจานไม้ในมือของเธอตก เธอทำหน้าตกใจมากๆ ที่ได้เห็นผม หึๆ ในที่สุดผมก็กลับมาแล้วละนะ

“โย่ว นีน่าพี่กลับมาแล้วจ้า”

“พี่ชายคะ!!”

  นีน่าวิ่งมากอดผมพร้อมกับร้องไห้ แหมรู้สึกดีจริงนะเนี้ยที่มีคนคิดถึงผมเนี้ย ว่าแต่นีน่าสูงกว่าผมแล้ว รึเปล่าหว่า? นี้ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย นี้พึ่งผ่านไป5เดือนเองนะ เด็กๆนี้โตกันเร็วเกินไปรึเปล่านะ

“พี่ไปอยู่ไหนมา!! รู้ไหมหนูเป็นห่วงแทบแย่!!”

“พี่โดนจับเพราะไปข้ามชายแดนแบบผิดกฏหมายนะ”

“แต่ทุกคนในกิลบอกว่าพี่ตายแล้ว!!”

“ปากเสีย!!! ใครมันมาบอกว่าพี่ตายกัน!!”

  ตูแค่โดนจับโว้ย!! ต้องเป็นฝีมือลุงริสแหงๆ นอกจากจะชิ่งก่อนเพื่อนยังมาแช่งกันอีก!! ท่าเจอหน้าละก็ขอสักหมัดหน่อยเถอะ!!

“หนูกลัวแทบแย่…นึกว่าจะไม่ได้เห็นพี่อีกแล้ว…”

“นีน่า”

  อ่า~น่ารักแหะ เธอเป็นห่วงผมด้วยละ ทำไมเธอถึงเป็นเด็กดีขนาดนี้กันนะ ถ้าผมมีลูกสาวละก็อยากมีแบบเธอเนี้ยแหละ ถึงผมจะมีแล้วก็เถอะ…แต่ยัยพวกนั้นไม่ขอนับนะ ยัยพวกนั้นมันผิดปกติเกินไปมีลูกสาวที่ไหนมันจะข่มขืนแม่ตัวเองเกือบทุกวันกันละ

“ตายจริงกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ แกรน”

“คะ..คุณเชลลี่”

  ตายห่าแล้วลืมไปเลย!! ที่เราหนีไปทำภารกิจคุ้มกันก็เพราะเรื่องชุดของนีน่านี้หว่า เธอจะยังโกรธเราอยู่ไหมนะ

“ไม่ต้องห่วงหรอกแกรนเรื่องชุดนั้นนะ ฉันไม่โกรธแล้วละจ๊ะ เพราะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนี้น่า”

“คุณเชลลี่…”

  สรุปผมรอดจากหมัดสุดอันตรายแบบนั้นแล้วสินะ เย้~

“แล้วทำไมคุณก้าก้าถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละ?”

“คุณเชลลี่รู้จักก้าก้าด้วยเหรอครับ?”

“ก็เคยอยู่หมู่บ้านเดียวกันนี้จ๊ะ จะรู้จักก็ไม่แปลกนี้ จริงมั้ย?”

  จะว่าไปคุณเชลลี่เองก็เป็นครึ่งสัตว์นี้หว่า โลกกลมชะมัดเลยแหะ ไม่คิดว่าจะรู้จักกันด้วย

“ไม่ได้ เจอกัน นาน เลยนะ”

“ก็ไม่ได้เจอกันตั้งแต่คุณก้าก้าฆ่าคุณปู่ฉันแล้วละคะ”

  ไอ้หัวหน้าของมิโนทอรัสที่หล่อนบอกว่าเคยไปฆ่าเป็นปู่ของคุณเชลลี่เองเหรอ!!

“ทำไมนักรบประจำหมู่บ้านอย่างคุณถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละค่ะ”

“เอ่อ เรื่องนั้นเดี๋ยวผมขออธิ–“

“ก้าก้าเป็น ภรรยา แกรน ต้องอยู่ด้วยกัน”

  ก่อนที่ผมจะพูดจบก้าก็พูดแทรกขึ้นมา เดี๋ยวๆ ไหงไปอธิบายแบบนั้นฟะ ถึงจะจริงก็เถอะ..

“ถ้าจำไม่ผิด ไม่ใช่ว่าคุณก้าก้าต้องหาคนที่มีพลังเวทย์บริสุทธิ์สูงถึงจะมีลูกได้ไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ แต่ แกรนมี เราเลย มี ลูก และหลาน แล้ว”

“เอ๋!! พี่ชายมีลูกมีหลานแล้วเหรอคะ!! ไม่จริงน่า..”

   นีน่าเหมือนจะช็อคน่าดูเลยแหะ ที่เรามีลูกแล้ว แต่เธอเข้าใจอะไรไปนะ ถึงจะบอกว่าเป็นลูกก็เถอะ แต่ยัยพวกนั้นมัน… ไม่ขอพูดละกัน

 

“ถึงจะบอกว่ามีลูกกับหลานเถอะนะ แต่พวกเธอใช้เวลาท้อง2ชม.กับโตอีก8ชม.เองนะ พอโตแล้วเขาก็ออกไปใช้ชีวิตเลยไม่ได้มายุ่งอะไรกับพี่หรอกนะ แถมพวกเขาแค่ขอพลังเวทในตัวพี่นึดหน่อยเพื่อตั้งท้องเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยมากกว่านั้นหรอกนะ”

  ความจริงคือผมโดนข่มขืนฮาตคอทุกวันต่างหากละ แต่เรื่องนั้นอย่าไปบอกใครเลยอายเขาหมด

“พี่ยังไม่ได้ทำอะไรกับพี่สาวใช่มั้ยคะ!!”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรนะ”

  เฉพาะกับก้าก้าอะนะ ถ้าเป็นลูกหลานทุกคนที่เกิดจากผมละก็ทำหมดทุกคนแล้วละ แต่จริงๆ น่าจะเรียกโดนกระทำมากกว่าก็เถอะ

“อะไรกัน..ยังพอมีหวังอยู่สินะ(เสียงเบา)”

“หือ? พูดอะไรเหรอนีน่า?”

“มะ..ไม่มีอะไรหรอก!! เดี๋ยวหนูกลับไปตากผ้าก่อนนะ!!”

  นีน่าวิ่งหน้าแดงเข้าไปในหลังร้าน ผมไปทำอะไรให้เธอรึเปล่าหว่า หรือว่าเธอจับได้ว่าผมแอบฟินกับหน้าอกของเธอแล้วนะ

“แกรน ฉันมีเรื่องจะถามเธอหน่อยนะ”

“มีอะไรเหรอครับ”

“เธอรอดมาจากกการถูกมอนสเตอร์โจมตีมาได้ยังไงละ แกรน”

“มอนสเตอร์เหรอครับ? พูดเรื่องอะไรผมไม่เข้าใจเลยสักนึด”

“ไม่ใช่ว่าขบวนสินค้าที่แกรนคุ้มกันถูกฝูงมอนสเตอร์โจมตีไม่ใช่เหรอจ๊ะ”

“จริงเหรอครับ.. แล้วมีใครรอดบ้างไหมครับ”

“ท่าจากที่กิลร่ายงานมาทุกคนที่อยู่ขบวนคุ้มกัน ไม่ตายก็หายสาปสูญหมดเลยแหละจ๊ะ พึ่งจะมีแกรนนี้แหละ ที่โผล่มาเป็นคนแรก”

  นี้ก็คือความเสี่ยงของงานนักผจญภัคเหมือนกัน ทุกคนเอาชีวิตไปแขวงไว้บนเส้นด้ายเพื่อให้ได้ค่าตอบแทนที่มากกว่าปกติ ท่าจากที่คุณเชลลี่บอกลุงริสกับคนอื่นๆก็คงไม่รอดแล้วสินะ ถึงว่าทำไมคนอื่นถึงบอกว่าเราตายไปแล้ว

“แกรนเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ก็แค่พอมารู้ข่าวว่าทุกคนไม่อยู่แล้วมันก็เศร้าใจนึดๆเหมือนกันนะครับ”

“ก็เป็นเรื่องปกตินั้นแหละจ๊ะ เพราะงั้นฉันถึงถอนตัวจากการเป็นนักผจญภัคแล้วมาเปิดโรงแรมกับสามีไงจ๊ะ”

  คุณเชลลี่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้านึดๆ ก็นะอาชีพนี้มันใช้โชคเยอะ พอควรเลยนี้นะ ก็มีหลายคนที่ตั้งตัวได้แล้วก็ทำเหมือนคุณเชลลี่นั้นแหละ ต่างจากผมที่ทำแค่เอาตัวรอดไปวันๆ เท่านั้นแหละ

“แล้วสรุปทำไมเธอถึงรอดมาคนเดียวนะ”

“แม้จะเป็นเรื่องงี่เง่าก็เถอะ แต่คืนในวันที่ 4 ผมกับลุงริสข้ามดินแดนเพื่อไปแอบดูพวกสาวครึ่งสัตว์อาบน้ำกันนะครับ และเผอิญพวกเราโดนจับได้ แต่ลุงริสแกหนีไปได้ส่วนผมเองก็โดนหัวหน้าหมู่บ้านที่นั้นจับได้แล้วถูกขังอยู่ที่นั้นประมาณ 5 เดือนกว่าๆ เขาถึงปล่อยตัวมานี้แหละครับ”

  คุณเชลลี่ทำหน้าจริงจังกับเรื่องที่ผมเล่า น่าอายกว่าที่คิดแหะที่ต้องมาเล่าเรื่องแบบนี้ให้คนฟังเนี้ย

 

“อืมๆ เข้าใจแล้วละ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้ในสภาพมีลูกตาอยู่ละ?”

“เอ๋?”

  ทำไมถามอะไรน่ากลัวอย่างงั้นละนั้น? ที่นั้นมันมีมอนสเตอร์คอยควักคนที่ข้ามดินแดนแบบผิดกฏหมายรึไง

“นี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะจ๊ะ ที่มีคนบ้าข้ามแดนเพื่อไปแอบดูคุณร็อดนี่อาบน้ำนะ จริงๆ แล้วคุณร็อดนี่เป็นคนที่สวยและชื่อดังพอสมควรในเรื่องความงามและความสามารถด้านเวทมนต์ ทำให้มีคนบ้าบางคนไปแอบดูเธออาบน้ำนะจ๊ะ และทุกครั้งที่เธอจับคนที่มาแอบดูได้ เธอจะตรึงคนๆนั้นไว้ด้วยเวทมนต์และควักลูกตาออกมาทีละข้างเพื่อบี้ให้เจ้าของดู จากนั้นเธอก็จะปล่อยให้คนที่ตาบอดพวกนั้นเร่ร่อนไปในดินแดนสัตว์นะ”

“โหดชิบ!!”

  คุณร็อดนี่นี้มันโหดขนาดนั้นเลยเหรอวะ!! ยัยคนบ้องๆ บวมๆ ที่วันๆเห่อแต่หลานและพอพวกนั้นทำอะไรผิด ก็ชอบมาโทษผมทุกเรื่องเนี้ยนะ ทำเรื่องโหดร้ายได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ แล้วไหงเธอยังอยู่ดีมีสุขไม่โดนจับไปขังคุกกันนะ

“ก็นี้เป็นเรื่องทั้วๆไป ที่คนแถวนั้นรู้กันหมดแหละ แกรนไม่รู้หรอกเหรอ?”

  ไอ้ลุงริส!! ถ้าผมไม่ใช่ตัวเมียป่านนี้ผมตายไปแล้วนะ!! ถ้าเจอตัวละก็… แต่ช่างเถอะลุงเองก็ไม่อยู่แล้วนี้น่า.. พอเป็นแบบนี้ก็เหงาเหมือนกันแหะ

“ฉันถึงถามไงว่าเธอรอดมาจากคุณร็อดนี่ ได้ยังไง ปกติเธอไม่เคยปล่อยผู้ชายที่ไปแอบดูเธอรอดหรอกนะ”

“ก็นั้นสินะ สกสัยผมคงโชคีที่เธออารมดีก็เลย–“

“แกรน เป็น ตัวเมีย เลยรอด”

“……”

  นี้เธอพูดอะไรออกไปวะเนี้ย!!! ผมไม่ได้บอกเธอรึไงว่าเรื่องที่ผมเป็นผู้หญิงเป็นความลับนะ…จะว่าไปก็ไม่ได้บอกไว้นี้หว่า!!! มัวแต่ย้ำเรื่องชื่อจนลืมเรื่องสำคัญไปเลย!!

“อุบ…ฮ่าๆๆๆ คุณก้าก้านี้เล่นมุขตลกเป็นแล้วเหรอคะ ปกติทำหน้านิ่งๆไร้อารมข้นแท้ๆ ไม่มีทางที่คนหื่นกามอย่างแกรนที่ชอบจ้องหน้าอกมากกว่าหน้าจะเป็นผู้หญิงไปได้หรอกคะ ฮ่าๆ”

  คุณเชลลี่หัวเราะออกมาเล็กน้อย แธอไปบอกใครในเมืองนี้ก็ไม่มีใครเชื่อเธอหรอกท่าเป็นคนแปลกหน้าก็ว่าไปอย่าง แต่ทุกคนในเมืองนี้รู้จักผมในนามของ’ผู้ชายไม่ได้เรื่องและไร้อนาคตที่สุดประจำเมือง’ไงละ!!

“บางทีมุขเธอก็ไม่ขำหรอกนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”

พรึ่บบบ!!!!

เอ๋… ทำไมท่อนล่างมันเย็นๆหว่า?

“กะ..แกรน…มะ..ไม่มี!!”

  คุณเชลลี่ชี้มาที่เป้าผมด้วยใบหน้าที่ดูตกตะลึงเป็นอย่างมาก เมื่อผมลองก้มลงไปดูก็พบกางเกงที่ควรใส่อยู่นั้นได้ถูกรูดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกางเกงในแล้ว….

“เห็นไหม? แกรน ตัวเมีย”

“ก้าก้า!!!!!!!”

.

.

.

.

“อย่างงี้นี้เองแกรนคือคู่หมั้นที่หายตัวไปของเจ้าชายของแกรนเทลที่กำลังถูกตามหานี้เอง ถึงว่าทำไมเห็นใบประกาศจับแล้วรู้สึกคุ้นหน้านัก”

“ครับ”

   ผมที่กำลังนั้งสารภาพความจริงที่เค้าร์เตอร์ด้วยความซึมเศร้านั้นแทบ จะรู้สึกร้องไห้ออกมา ความลับที่ผมเก็บมานานกว่า1ปีนั้นได้แตกลงโดยฝีมือคนๆเดียว โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่นี้นอกจากคุณเชลลี่และแขกคนอื่นก็เหมือนจะออกไปทำธุระกันหมด ทำให้ความลับของผมไม่แตกไปถึงหูคนอื่น

“แกรน โกรธเหรอ?”

  ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ!!!

“เออ!!! โคตรโกรธเลยด้วย!!! เพราะเธอคนเดียว!!! ความลับที่ฉันอุส่าเก็บเอาไว้ตั้งนานถูกเปิดด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้เนี้ยนะ!! มีใครสั้งสอนให้เธอมาถอดกางเกงคนอื่นเพื่อให้รู้เพศรึไง!!!”

“ขะ..ขอโทษ ก้าก้า ไม่รู้ ก้าก้า ก็แค่–“

“ก็แค่อยากโชว์รึไง!! หัดพูดให้มันเร็วๆหน่อยสิฟะ!! รู้ไหมทางนี้โดนค่าหัวตั้งแสนเหรียญทองเชียวนะเว้ย!! เพราะความอยากโชวของเธอจะทำให้ฉันซวยนี้ไง!!”

“ขอโทษ…”

“แม่งเอ๊ยย!! เธอนี้มันตัวซวยจริงๆ รู้งี้ไม่น่าพามาด้วยเลย!!”

“!!!!!”

“น่าๆ แกรนใจเย็นลงหน่อยเถอะจ๊ะ คุณก้าก้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ”

“ไม่ได้ตั้งใจเหรอครับ!! ยัยนี้มันจงใจชัดๆ!!”

  ผมพูดพร้อมชี้ไปที่ก้าก้าที่กำลังนั้งซึมอยู่

“ก็น่าตกใจอยู่หรอกที่คนอย่างแกรนเป็นผู้หญิง แถมยังเป็นคู่หมั้นขององค์ชายแกรนเทลอีก แต่ว่าทำไมต้องทำตัวหื่นและไม่ได้เรื่องแบบนั้นด้วยละจ๊ะ เพื่อความแนบเนียนเหรอจ๊ะ”

“อันนั้นนะของจริงครับ”

   ผมพูดความจริงของผมออกไปอย่างไม่ลังเล อันนี้เป็นนิสัยดั้งเดิมของผมแบบจริงๆ

“นั้นสินะ ไม่มีใครแกล้งทำได้เหมือนขนาดนี้หรอกแต่ว่า ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงจริงๆละก็จะทำตัวแบบนั้นไม่ได้นะจ๊ะ”

“ถึงจะว่างั้นก็เถอะครับ แต่ผมก็แค่ใช้ชีวิตในแบบของผมไปเรื่อยๆก็เท่านั้นแหละครับ อย่าไปคิดมากเรื่องเด็กผู้หญิงเด็กผู้ชายเลยครับ สำหรับผมมันหนักหัวเปล่าๆ”

“แกรนก็คือแกรนสินะ เข้าใจแล้วละ แล้วแผลที่หน้าของแกรนเนี้ยได้มาจากตอนหนีเหรอจ๊ะ”

“อันนี้ใช้มีดกรีดใบหน้าตัวเองเอาครับ เพื่อนที่โรงเรียนเวทมนต์เคยบอกไว้ว่าหากผู้หญิงมีรอยแผลเป็นบนผู้หญิงคนนั้นก็จะไม่ใช่ผู้หญิงอีกต่อไปนะครับ ผมเลยตัดสินใจกรีดใบหน้าตัวเองครับ”

   เรื่องนี้จริงจังนะ เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ของที่นี้จะรักษาใบหน้ากันแบบสุดๆ โดยเฉพาะพวกชั้นชนสูงหากหน้ารอยแผลนึดเดียวนี้มีสิทธิโสตตลอดชีวิตเลย ผมเลยตัดสินใจกรีดหน้าและตัดผมให้สั้นเกรียนเลยนี้แหละ ไม่ได้ทำเพราะว่าเห็นมันเท่และสบายหัวหรอกนะ จริ๊งๆ

“ฟังดูบ้าบิ่นจังเลยนะ จริงๆก็เสียดายใบหน้าน่ารักๆแบบนั้นอยู่หรอก แต่หากทำเพื่อซ่อนตัวก็ช่วยไม่ได้สินะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับ แผลบนหน้านี้ใช้[Heal]รักษาได้ตลอด และจริงๆก็มีอีกเหตุผลหนึ่งที่กรีด–“

“เอ๋!! รักษาแผลบนหน้าตัวเองได้ด้วยเหรอ!! ช่วยรักษาให้ดูหน่อยได้ไหม!!”

   คุณเชลลี่เข้ามาใกล้ๆผมอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าตื่นเต้นสุดขีด จนหน้าอกของเธอกระเพื่อม หน้าอกสาวใหญ่นี้ดูอีกกี่ครั้งก็สุดยอดจริงๆแหะ

 

“ช่วยทำให้ดูหน่อยได้ไหม…”

 

   อย่าทำสายตาอ้อนผมแบบนั้นสิ! ผมแพ้สายตาสาวใหญ่อย่างคุณนะ!! แต่เอาเถอะ ไหนๆมันก็มาถึงขั้นนี้แล้วนี้นะ ทำให้ดูซักหน่อยก็ได้

 

“ก็ได้ครับ..[Heal]”

   ผมนำมือมาแตะที่ใบหน้าของตัวเองค้างไว้สักพัก เอาละแค่นี้แผลก็น่าจะหายแล้วละมั้ง พอไม่มีแผลบนหน้าแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่เลยแหะ ตัวผมนี้ขาดมันไปไม่ได้แล้วสินะ

“อย่างที่คิดจริงๆด้วย หน้าตาน่ารักมากๆเลยละ!!”

“ครับ?”

“ก็หน้าตาของมีเรียไงละจ๊ะ น่ารักสุดๆไปเลย แถมตอนนี้ผมเธอก็ยาวพอแล้วด้วย!! สนใจกลับไปใส่ชุดผู้หญิงมั้ยจ๊ะ!!”

  เอ่อ จะว่าไงดีละ… ถูกปฏิบัติดีๆด้วย มันก็ดีอยู่หรอก.. แต่แบบว่ามันไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้แหะ ก็ปกติเราโดนแต่คุณเชลลี่หลอกขายนมนี้นะ…อืมโคตรโง่เลยวะตรู

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่สนใจหรอก-“

“จะว่าไปแกรนเนี้ยไม่ได้อยู่ที่นี้นานแล้วสินะ ค่าห้องที่ควรจะหารกับฮาลกับเนียร์ก็หนักด้วยสิ แล้วไหนจะพาคุณก้าก้ามาอยู่ด้วยอีกเงินพอรึเปล่าน้า~”

  จะว่าไปก็จริงแหะ เราพึ่งกลับมาที่นี้เงินเองก็ไม่ได้มากมาย รายได้ต่อวันก็ตกแค่ประมาณ 3 เหรียญเงินเองด้วย ค่าเช่าห้องก็คืนละ3เหรียญเงิน ไม่ร่วมค่าอาหารอีก1เหรียญเงินต่อคนอีก

  ห้องที่อยู่กับพวกนั้นเองก็ไม่น่าจะอยู่ได้แล้วด้วย เพราะมีก้าก้าจะให้ไปนอนร่วมกับพวกนั้นไม่ได้ เดี๋ยวเกิดปัญหาเรื่องชู้สาวเอาได้ พวกนั้นเองก็กลายเป็นคู่รักแล้วด้วย สกสัยต้องจำใจใช้เงินเก็บที่มีแล้วละมั้ง ตอนนี้พอมีเหรียญทอง1เหรียญที่ยืมมา น่าจะตั้งหลักได้ยาวอยู่ถึงจะไม่อยากใช้ก็เถอะ

 

“แกรนเองก็เคยเป็นคนพักประจำที่นี้ด้วยสิ ก็กะว่าจะลองใจดีให้พักฟรีสัก 3 วันก็น่าจะดีเหมือนกันนะ”

“จริงก็เหรอครับ!!”

  ถ้าได้พักฟรีสัก 3 วันละก็ต้องประหยัดพอสมควรเลย แถมยังพอมีเงินเหลือค่าลงทะเบียนกิลให้กับก้าก้าด้วย คุณเชลลี่นี้ใจดีจริงๆแหะ นอกจากจะไม่เอาเราไปขึ้นค่าหัวแล้วยังช่วยเหลือเราอีก

“แน่นอนสิจ๊ะ แต่แกรนเองก็ต้องทำตามที่ฉันขอ1อย่างนะจ๊ะ”

“ได้เลยครับผม จะให้ขัดห้องน้ำ ยืนเสริฟ ซักผ้าผ้า ยกของ ผมทำได้หมดครับ!!!”

“หุๆ.. ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้จ๊ะ ก็แค่…..

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ

Status: Ongoing
อ่านผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับชาย2คนที่เป่ายิ้งฉุบแย่งตัวละนักบุญหญิงเพราะอยากเล่นตัวละครผู้หญิงกัน แต่เมื่อเขาสามารถเอาชนะเพื่อนของตัวเองได้ ก็พบว่าตัวเองได้มาอยู่ต่างโลกในฐานะของนักบุญจริงๆ เสียแล้ว

Comment

Options

not work with dark mode
Reset