https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 ssgame666 sexygame66 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ – ตอนที่ 42

ufac4

“พี่เรย์กับพี่เทลกลับมาแล้ว!!!”

เด็กน้อยคนหนึ่งรีบวิ่งมากอดพี่ๆ ของพวกเธอ

“วันนี้กลับมาช้าจังเลยนะ ไปเถลไถลที่ไหนกัน–“

ผู้หญิงคนหนึ่งที่พอดูมีอายุเดินออกมาพร้อมพับพีไม้ในมือ แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าที่ท่าทางน่าสกสัยโผล่มาในบ้านของเธอพร้อมกับเด็กที่เธอถูกฝากเลี้ยงไว้

“สวัสดียามเย็นครับ คุณมีเรีย”

“คุณเป็นใครคะ”

  มีเรียระวังตัวสุดถฤชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นดูน่าสกสัยมาก เธอไม่เคยเจอใครดูท่าทางไม่เป็นมิตรขนาดนี้มาก่อน

“เรย์!! เทล!! ดรีม!! มาอยู่ข้างหลังป้าซะ!!”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเป็นคนรู้จักของคุณแอนนี่เพราะงั้น–“

ตูม!!!!!

  มีเรียพุ่งมาเตะไทเอลที่พยามอธิบายอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนกระแรงกระแทกจนเด็กๆปลิวไปตาแรงลม

“ทำไมถึงได้ใจร้อนแบบนี้ละครับ ผมก็แค่อยากมาคุยกับคุณเท่านั้นเองนะครับ”

ไทเอลพูดพร้อมกับยิ้มในขณะที่จับขาของมีเรียไว้อยู่

“แกนะ!! เป็นคนขององค์กรที่มาล่าตัวแอนนี่สินะ!!”

“องค์กร? พูดเรื่องอะไรของคุณละครับ ผมก็แค่คนธรรมดาที่หากินปกติเท่านั้นเองนะครับ”

“อย่ามาทำไขสือไปหน่อยเลย!! คิดว่าคนธรรมดาสามารถรับลูกเตะฉันได้รึไง!!”

“ฮ่าๆ อย่าโกรธนักสิครับ ผมก็แค่มารับตัวเด็กๆ ไปดูแลเท่านั้นแหละ”

“คิดว่าฉันจะยอมรึไง!!!”

  มีเรียใช้ขาอีกข้างพุ่งตัวและงอเข่าขาข้างที่ถูกจับไว้ โดยหวังจะใช้เข่าทั้ง2ข้างโจมตีเขาให้ล้มลงไปนอน

“เก่งจังเลยนะครับ แต่ท่าคิดจะสู้แรงกับภูติดำละก็ลองพยามอีกหน่อยละกันครับ”

“!!!!”

  ไทเอลรับเข่าทั้ง2ข้างและดันกลับไปแบบง่ายๆ มีเรียที่เสียหลักจนล้มลงหลังกระแทกไปกับพื้น เธอรีบลุกทันทีแต่ก็ถูกเขากดแขนทั้งสองข้างไว้ ไม่ว่าเธอจะพยามดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

“จะว่าไปคุณนี้ก็สวยเหมือนกันนะครับ แม้อายุเยอะแล้วก็เถอะ”

ไทเรลพูดพร้อมสำรวจร่างกายของมีเรียในขณะที่กำลังจับเธอกดไว้อยู่

“คิดจะข่มขืนฉันรึไง ไอ้โรคจิต!!”

“ฮ่าๆ ขืนทำแบบนั้นผมก็โดนเจมินี่ฆ่าพอดีสิครับ”

“ป้ามีเรียใจเย็นๆหน่อยเถอะคะ!!”

“ถอยไปเรย์!! พาเทลกับดรีมหนีไป!!! เดี๋ยวป้าจะถ่วงมันไว้เอง!!”

มีเรียตะโกนใส่เรย์ที่พยามเข้ามาห้าม

“ป้ามีเรียหม่าม๊านะไม่ใช่ตัวอันตรายหรอกนะคะ!! แม้เธอจะดูน่าสกสัยสุดๆก็เถอะ..”

“หม่า..ม๊า? นี้มันหมายความว่ายังไงกัน!!”

“เรื่องนั้นถ้าคุณลองใจเย็นสัก5นาทีและมาคุยกันแบบสบายๆ สักหน่อยดีไหมครับ?”

.

.

.

“น้องแมวกระโดดแง้วววว~”

“ฮ่าๆๆๆๆ จั้กจี้อ่า~ ฮ่าๆๆๆๆ”

คาลโดดใส่ดรีมพร้อมกับจี้ไปที่เอวของเธอ

“คาล!! ท่าเธอจี้ไม่ยุดแบบนี้ เดี๋ยวดรีมก็ฉี่แตกกันพอดีสิ!!”

“แง้วววววว~”

“ดะ..เดี๋ยวสิ อย่ามาจี้เอวฉันสิ”

“หนูเล่นด้วยเย้~”

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ตะ..ตรงนั้นไม่ได้นะ…ฮ่าๆๆๆๆๆ”

  เสียงเอะอะโวยวายดังไปทั้งบ้าน ส่วนมีเรียเองก็กำลังอายหน้าแดงอยู่อีกห้องหนึ่งที่เป็นห้องรับแขกของบ้านที่กันด้วยกแพงบางๆ

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ ที่บ้านมีเสียงเอะอะโวยวายแบบนี้คะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แบบนี้ก็ดูสนุกสนานดีนะครับ”

“คาล!! ดรีม!! พวกเธอเล่นหนักไปแล้วนะ!! เห็นไหมพวกเธอจั้กจี้จนเทลฉี่แตกแล้วนะ!!!”

“มะ..ไม่ได้ฉี่แตกซะหน่อย!!”

“ว้ายๆ พี่สาวฉี่แตกละ!!”

“ว้ายๆ”

“พวกเธออย่ามาล้อฉันนะ!! ยัยพวกเด็กแสบ!!”

  มีเรียอายหน้าแดงก่ำหนักกว่าเก่า ปกติเด็กๆที่บ้านเธอก็ชอบเอะอะโวยวายกันอยู่แล้ว ตอนนี้มีเด็กอีกคนยิ่งมีเสียงดังเข้าไปใหญ่ ทำให้เสียงนั้นดังเข้ามาในห้องรับแขกที่พวกเธอกำลังคุยธุระกันอยู่

“ไม่เป็นไรหรอกคะ ทางนี้ก็ชอบเสียงเอะอะโวยวายเหมือนกันนะคะ”

“ต้องขออภัคด้วยจริงๆคะ”

“เรื่องเสียงช่างมันเถอะครับ พวกเราไม่ได้ใส่ใจตรงนั้นกันอยู่แล้ว ว่าแต่ลูกเตะของคุณนี้หนักแน่นจังเลยนะครับ ไม่ทราบว่าเคยไปฝึกที่ไหนมาก่อนรึเปล่าครับ”

“เมื่อก่อนฉันเคยฝึกวิชาต่อสู้กับคุณพ่อที่เป็นนักสู้คะ สมัยสาวๆก็เลยไปขัดเกลาวิชาด้วยการเป็นนักผจญภัคมาก่อน แต่ตอนนี้ก็เลิกมาได้10กว่าปีแล้วละคะ”

“อย่างงี้นี้ ถึงว่าทำไมเธอเตะได้แรงขนาดนั้น ขนาดผมยังตกใจเลยนะครับฮ่าๆๆๆๆ”

“ขะ..ขอโทษด้วยจริงๆคะ..”

“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วทำไมคุณถึงเลิกฝึกละครับ”

“พอฉันแต่งงานกับสามีก็เลยเลิกทุกอย่างที่เกี่ยวกับการต่อสู้ แล้วหันมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวเพื่อดูแลสามีนะคะ”

  “นะ..นี้คุณแต่งงานแล้วเหรอคะ!!!”

เจมินี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เอ่อ..คะ ฉันแต่งงานแล้วละคะ ถึงจะน่าเสียดายที่สามีจากไปก่อนตอนที่ใช้ชีวิตร่วมกันเมื่อ10ปีที่แล้ว ตอนนี้จึงเพียงแค่แม่หม่ายแก่ๆคนหนึ่งเท่านั้นแหละคะ..”

“ไม่ทราบว่าคุณมีลูกหรือเปล่าคะ!! มีลูกรึเปล่าคะ!! แฮ่กๆๆๆ”

  เจมินี่เพิ่มหายใจหนักขึ้นถี่ขึ้นมากๆ ส่วนมีเรียเองก็เริ่มรู้สึกกลัวเธอนึดหน่อย

“ถะ….ถ้าเรื่องลูกทางฉันไม่มีหรอกคะ…น่าเสียดายเหมือนกันที่ฉันแต่งงานตอนอายุมากแล้วก็เลยมีลูกยาก ถึงสามีกับฉันจะพยามแค่ไหนก็ตามก็ไม่อาจมีลูกด้วยกันแม้แต่คนเดียว ก็เลยยอมแพ้ไปแล้วละคะ”

“แม่บ้านขี้เหงาของแท้ละ…”

“จะเรียกแบบนั้นก็ได้ค่ะ ทางฉันเองก็เหงามากเหมือนกันตอนที่แอนนี่ยังไม่เอาเด็กพวกนี้มาฝากฉันเลี้ยงให้ ตั้งแต่ตอนนั้นก็–“

“งั้นคุณอยากไปคลายเหงาบนเตียงกับฉันไหมคะ?”

“เอ่อ.. หมายถึงอะไรกันคะ”

  มีเรียงุนงงกับคำพูดแปลกๆ ของเจมินี่ ที่จู่ๆมาบอกให้ไปคลายเหงาบนเตียงกับเธอ ทั้งๆที่สามีของเธอนั้นก็นั้งอยู่ข้างๆเธอแท้ๆ บางทีเธออาจจะเข้าใจอะไรผิดสักอย่างก็เป็นได้ จึงลองถามเพื่อความแน่ใจ

“คุณคงเหงาน่าดูสินะคะที่ต้องนอนช่วยตัวเอง คนเดียวมาตั้ง10ปี”

“ดะ..เดี๋ยวนะ!! ฉันไม่ได้เหงาแบบนั้นซักหน่อย!!!”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจดีคะ แม้ฉันไม่อาจจะสู้สามีของคุณได้ แต่ท่าแค่คลายเหงาให้คุณละก็… สบายมากคะ!!”

“เดี๋ยวสิ!! จับตรงไหนของคุณกัน!!! คุณก็ช่วยมาห้ามภรรยาของคุณหน่อยสิคะ!!”

  มีเรียพยามร้องขอความช่วยเหลือจากไทเอลที่นั้งมองอยู่เงียบๆ ก่อนที่เขาจะเริ้มถอนหายใจและลุกมาหาเจมินี่ที่กำลังลวนลาทมีเรียอยู่ แม้ทางมีเรียจะพยามสุดแรงของเธอแล้วก็ไม่อาจต้านแรงของเจมินี่ที่เข้ามาขย้ำหน้าอกเธอด้วยใบหน้าที่หื่นกระหายราวกับสัตว์ป่า

“ใจเย็นหน่อยสิครับ ผมเข้าใจว่ารุ่นแรกๆ ชอบสาวใหญ่แนวแม่บ้านสาวเป็นพิเศษแต่แบบนี้มันจะทำให้เธอกลัวเอานะครับ”

“อ๊ะ..จริงด้วย..ลืมตัวซะได้ ขอโทษจริงๆนะคะ คุณมีเรีย”

  เธอหยุดขย้ำหน้าอกของมีเรียและก้มหัวขอโทษ ทางมีเรียที่เห็นทางเจมินี่สำนึกผิดและทำหน้าซึ่มๆ เองก็ไม่ได้โกรธอะไรเธอมากมาย

“มะ..ไม่เป็นไรหรอกคะ เงยหน้าขึ้นมาเถอะ ฉันไม่โกรธหรอกนะคะ นี้ไง”

 เมื่อมีเรียพูดจบก็ยิ้มให้กับเจมินี่เพื่อปลอบใจเธอ

“จะว่าไปคุณตกลงจะให้ผมรับพวกเด็กๆไปดูแลรึเปล่าครับ?”

“ถ้าเป็นความต้องการของแอนนี่ที่เป็นแม่ของเธอ ฉันก็ห้ามไม่ได้หรอกคะ…แต่ว่า…”

“ต้องการจะตามไปด้วยสินะครับ..”

“ค่ะ..สำหรับฉันที่ใช้ชีวิตอยู่มาคนเดียวตลอด ตอนนี้ขาดเด็กพวกนี้ไปไม่ได้แล้วละคะ”

“จริงๆ ผมก็ไม่ได้ห้ามหรอกนะครับ…แต่ว่าเมืองของเรามีพวกที่ชอบสาวใหญ่ที่มีสเน่ห์ที่ดูร้อนแรงแบบคุณ ถือว่ามีเยอะมากเลยนะครับ”

“แหม~ พูดอะไรกันคะ ทางนี้ก็เป็นคุณป้าอายุ43แล้วนะคะ จะไปว่ามีสเน่ห์ขนาดนั้นได้ยังไงกัน แต่พอโดนหนุ่มหล่อแบบคุณพูดยอแบบนี้ฉันเองก็เขินแย่เลยสิคะ”

  มีเรียเองในสมัยสาวๆเองก็มีผู้ชายเข้าหามากมายจะเรียกได้ว่านั้นเป็นยุคเนื้อหอมของเธอเลยก็ไม่ผิด แต่ว่าตอนนี้เธอเป็นคุณป้าที่มีอายุ43ปีเท่านั้น

“ผมก็ไม่อยากจะทำให้คุณกลัวหรอกนะครับ แต่คู่ของผมดูเหมือนเธอจะมีความต้องการจะกินคุณหนักมากเลยละครับ แถมเธอยังแข็งแกร่งพอสมควรด้วยสิ”

“!!!!!!!”

  มีเรียหันไปทางเจมินี่ที่ตอนนี้กำลังจ้องมีเรียแบบไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อย ราวกับมองเธอเป็นอาหารอันโอชะ ที่เธออยากกินมาตลอด

“มะ..ไม่เป็นไรหรอกคะ!! ถึงจะเป็นแค่คุณป้าก็เถอะ แต่ฉันก็แข็งแกร่งพอสมควรเลยนะคะ เพราะงั้นให้ฉันตามไปด้วยเถอะคะ”

 มีเรียพูดด้วยเสียงสั่นๆพร้อมตั้งโชว์แขนที่มีกล้ามเนื้อนึดๆ ของตัวเองให้กับไทเอลดูเพื่อโชวความแข็งแรง

“งั้นเหรอครับ…คุณเจมินี่เองก็ไม่มีปัญหาอะไรสินะครับ ที่จะมีคนมาอยู่ที่บ้านของเราด้วยอีกคน”

“แน่นอนสิม่าม๊า ไม่ว่าจะชุดสเวตเตอร์คอเต่าแบบเปิดหลังที่เผยให้เห็นช่วงหลังถึงหน้าอกของสาวแม่หม่ายขี้เหงา หรือผ้ากันเปื้อนแบบพริ้วๆจีบซ้อนกันเยอะๆ ที่ปักตัวอักษรคำว่าLoveไว้กลางอกที่เวลาสาวแม่บ้านชอบใส่ไว้เพียงตัวเดียวเพื่อปกปิดร่างกายอันเปลือยเปล่าอันเร่าร้อนของตัวเอง หรือชุดซีทรูที่ใส่แล้วเพิ่มความเซ็กซี่และความร้อนแรงของสาวแม่บ่นยามค่ำคืนเป็นเท่าตัว แม่เองก็สามารถทำได้หมดแหละ ไม่ว่าดีเทลมันจะเยอะจนน่าปวดหัวหรือหาวัตถุดิบมาผลิตเป็นผ้ายากแค่ไหนก็ตาม ขอให้มันดึงเสน่ห์ขอสาวแม่บ้านมาได้ก็พอ!! เรื่องเงินกับเวลาไม่ใช่ปัญหา!!”

“”…..””

  คาลและมีเรียต่างพูดอะไรไม่ออกกับคำพูดของเจมินี่ที่พรั้งพลูออกมาจากปากของเธอ ที่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับที่ไทเอลถามเลยสักนึดเดียว

“…….. เอาเป็นว่าระวัง คุณเจมินี่ไว้ให้ดีละกันครับ”

“เข้าใจแล้วคะ..”

“งั้นผมขอตัวไปสูดอากาศด้านนอกหน่อยไดไหมครับ?”

“อ๋อ.. ได้สิคะ.. แต่ว่าถ้าเป็นไปได้ช่วยกลับมาเร็วๆด้วยนะคะ…”

  มีเรียพูดพร้อมมองไปที่เจมินี่ที่เริ่มลงมือวาดแบบชุดใหม่ของเธอด้วยความหวั่นๆ ทางไทเอลเองก็เหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของมีเรียขึ้นมาหน่อยๆ

“ได้ครับไว้ผมจะรีบกลับมานะครับ”

.

.

.

.

“เอ็งแน่ใจเหรอวะ? ว่านั้นภูติดำไม่ใช่พวกดาร์คเอลฟ์นะ”

“ก็เออสิวะ!! เมียกับลูกสาวของไอ้หนุ่มนั้นเป็นภูติดำไม่ผิดแน่!!”

  เหล่าชาวบ้านกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันเป็นกลุ่มประมาณ15คน ในมือทุกคนเองต่างถือเสียยหรือจอบเป็นอาวุษบางคนก็ถือคบเพลิงเอาไว้เพื่อส่องสว่าง

“ทำแบบนี้มันจะดีเหรอวะ ท่าโดนจับขึ้นมานี้งานเข้าเลยนะ”

“คิดอะไรมากวะ!! คนพวกนั้นรับซื้อภูติดำตั้งตัวละ300เหรียญทองเชียวนะเว้ย!! 2ตัวก็600ถ้าได้พวกมันมาก็สบายไปชาติแล้วนะโว้ย!!”

“พวกภูติดำนี้ขายได้ราคาดีจังนะครับ..”

“ก็ใช่สิวะ!! แม้ไม่รู้ว่าทำไมพวกนั้นถึงจ่ายหนักขนาดนั้นก็เถอะ!!…เดี๋ยวดิเอ็งเป็นใครวะ!!!”

  เหล่าชาวบ้านตกใจที่จู่ๆ่ ไทเอลก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางกลุ่มของตนโดยทีไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

“สวัสดีครับผมชื่อ ไทเอล ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”

  ไทเอลแนะนำตัวอย่างสุขภาพให้แก่เหล่าชาวบ้านที่กำลังงุนงงอยู่

“จริงๆผมมีเรื่องจะถามคุณนึดหน่อย ช่วยวางอาวุธลงและพูดกันอย่างสันติได้ไหมครับ?”

ไทเอลยกมือยอมแพ้เพื่อแสดงท่าทางเป็นมิตร

“ย้ากกกกก!!”

  ชาวบ้านคนหนึ่งใช้ส้อมโกยหญ้าแทงไปที่ไทเอลทันที แต่เขาก็จับมันไว้ได้อยู่ดี

“แหม.. ทางผมไม่ได้ต้องการจะสู้กับพวกคุณสักหน่อย ทำไมคนที่นี้ถึงมีแต่คนใจร้อนไม่ยอมฟังที่ผมพูดเลยสักนึด ผมชักกังวลเกี่ยวทักษะการสื่อสารของผมแล้วสิ”

  ชาวบ้านที่ถูกจับส้อมโกยถอยหลังหนีโดยทิ้งส้อมโกยไว้ไว้ในมือไทเอล

“จะว่าไปคืนนี้อากาศดีเหมือนกันนะครับ เหมาะแก่การพูดเรื่อยเปื่อยดีนะครับ ไม่สนใจมานั้งจิบชากันกลางแจ้งนั้งชมพระจันทร์ด้วยกันและคุยกันแบบสบายๆบางเหรอครับ”

“ฆ่ามัน!!!”

  เราชาวบ้านรุมล้อมไทเอลอยู่ก็เริ่มเข้ามาโจมตีเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ไทเอลก็หลบแบบสบายๆ อย่างไม่ลนลาน

“ผมไม่ได้รับอนุญาติให้ทำร้ายคนนอกพื้นที่ด้วยสิ เพราะงั้นช่วยพักกันไปก่อนละกันครับ”

  เขาหยิบขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีแดงออกมาจากอากาศหลังจากนั้นก็ปามันลงพื้นทันที

“อึก!!”

“นี้มันอะไรกันวะ!!”

  คว้นสีแดงตลบอบอวนเต็มพื้นที่ ชาวบ้านต่างตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน

“เฮ้ย! บิล..เปน..อา..ราย”

   ชาวบ้านที่สูดคว้นนี้เข้าไปต่างค่อยๆหมดสติไปทีละคน สองคน จนหมด

“เอาละครับ คุณคือหัวหน้าสินะครับ?”

“อึก!!”

  ก่อนที่คว้นจะกระจายตัวไทเรลได้จับตัวชายที่น่าจะเป็นตัวหัวหน้านำชาวบ้านมา เธอจับคอของชายคนนั้นและยกขึ้นไปเหนือพื้น ก่อนจะทุ่มเขาลงไปกับพื้นและเหยียบอกของเขาไว้

“เอาละ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมถึงต้องการจับภูติดำขนาดนั้นด้วยเหรอครับ? คุณลุงชาวไร่”

  เธอจำเขาได้ เขาคือเจ้าของไร่ที่เขาเจอเมื่อตอนบ่าย

“ขะ..ข้าไม่รู้!! มีคนๆบอกว่าท่าจับภูติดำได้จะให้ตัวละ300เหรียญทองเท่านั้นแหละ!!”

“พอจะบอกลักษณะภายนอกของคนๆนั้นได้ไหมครับ”

“ไม่รู้ข้าไม่ คะ..อ๊อกกก!!”

  ไทเอลใส่แรงเพิ่มไปที่เท้าจนชายคนนั้นรู้สึกแน่นอกหายใจไม่ออกและพยามร้องออกมาแต่ก็ไม่อาจเปร่งเสียงออกมาได้

“ผมบอกให้บอกลักษณะภายนอกมาไงครับ? ไม่ต้องกลัวหรอกว่ามันจะถูกหรือผิดหรอก บอกมาเถอะผมรอฟังอยู่”

“แค่กๆๆๆๆๆ”

  ไทเอลผ่อนแรงลงเพื่อให้โอกาสชายคนนั้นพูด

“ข้าไม่รู้หน้าเขา!! เขาใส่ผ้าคลุมและปกปิดใบหน้าไว้!! ที่เหลือข้าก็ไม่รู้!!”

“งั้นเหรอครับ..เสียดายจัง งั้นช่วยหลับไปสักพักละกันครับ”

“เหวออออ!!”

  ไทเอลโยนเขาเข้าไปในหมอดคว้นสีแดงเพื่อทำให้เขาหมดสติไปเอง

“ส่วนคุณจะเข้ามาสู้ไหมครับ?

  ไทเอลหันไปถามทางที่ว่างเปล่าที่เป็นเพียงพื้นโล่งๆไม่มีอะไร สักพักก็ปรากฏร่างชายในชุดผ้าคลุมสีดำออกมา

“ไม่น่าเชื่อว่านายจะมองสกิลพรางตัวของฉันออกนะ”

“ก็แค่รู้สึกได้ถึงสายตาที่น่ารังเกียจที่มองอยู่นะครับ ก็เหมือนพวกแมลงที่จ้องกินอาหารหรูๆบนโต๊ะนั้นแหละ”

“โฮะๆ ปากดีนี้หว่า ถเานายเป็นผู้หญิงฉันว่าจะเก็บนายไว้อยู่นะ เพราะฉะนั้นไม่คิดจะแลกลูกเมียนายกับชีวิตของนายบ้างเหรอ? นี้เป็นข้อเสนอที่ไม่เลวสำหรับนายในตอนนี้แล้วนะ ฉันเองก็รู้สึกว่าน่าจะคบหากับนายได้ดีมาก ทางฉันเองก็ยินดีจ่ายหนักให้เป็นพิเศษเลย”

“คนที่มาให้คนอื่นขายครอบครัวตัวเองมันไม่น่าคบหรอกครับ รู้รึเปล่า?”

“ก็คิดไว้งั้นเหมือนแหละเพราะงั้นตายไปซะ!!”

“!!!!”

  มีคนอีกคนโผล่มาจากใต้ดินพร้อมและฟันไทเอลอย่างรวดเร็ว ไทเอลเองก็หลบเกือบไม่พ้นจนโดนฟันเสื้อขาดไปเล็กน้อย

“เก่งดีนี้หว่า ถ้างั้นแบบนี้ละ”

  คนๆเดิมโพล่มาจากใต้ดินอีกครั้งโดยที่เปลี่ยนตำแหน่งเพียงเล็กน้อย แต่รอบนี้ไทเอลสามารถหลบได้อย่างสบายๆ และเตะสวนกลับไปจนชายคนนั้นปลิวกระเด็นไปไกล

“คิดว่าแผนเดิมจะใช้ได้ผลเหรอครับ?”

“แล้วใครบอกว่ามันจะเป็นแบบเดิมละ”

ฉัวะ!!!

“อึก!!’

  ไทเอลถูกลอบเข้าข้างหลังและถูกฟันจนเลือดกระฉู ไคเอลรีบหันหลังเตะสวนชายอีกคนที่ฟันหลังของเธอทันที

“ที่แท้ก็เป็นตัวเมียเองหรอกเหรอเนี้ย? แสดงว่าแกเองก็เป็นภูติดำด้วยสินะ”

“….”

  ตอนนี้เสื้อซ่อนรูปของเขาได้พังไปแล้วทำให้หน้าอกที่แบนราบขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัด ทางชายคนนั้นก็จ้องหน้าอกของเธอด้วยสายตาอันน่ารังเกียจ จนเธอที่บาดเจ็บอยู่ยังสัมผัสได้

“ใหญ่ๆแบบนี้หายากด้วยสิ ไม่สนใจยอมแพ้จริงๆเหรอ เดี๋ยวทางนี้จะจัดฮิลเลอร์ดีๆให้เอง ไม่ต้องกลัวว่าจะเหลือแผลเป็นไว้บนผิวสวยๆของเธอหรอก”

“แผลแค่นี้สำหรับผมแปปๆ เดี๋ยวก็หายแล้ว เก็บไว้รักษาตัวเองตอนกระดูกทั้งร่างแหลกเถอะครับ”

“ปากดีจริงแหะ เอาเถอะยังไงซะเดี๋ยวยามันก็ออกถฤแล้วละ ก็เธอแพ้ฉันแล้วนี้นะ”

“!!!!!”

  ไทเอลซุดลงไปกับพื้นทันทีที่เขาพูดจบ ดาบที่ฟันไปที่หลังของเธอนั้นถูกเคลือบยาพิษเอาไว้ ทำให้ร่างกายของเธอค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนไม่อาจขยับตัวได้แล้วตอนนี้

“ละ..เล่นสกปรกจังเลยนะครับ”

“ก็ช่วยไม่ได้ก็พวกแกมันแข็งแกร่งนี้หว่า ทางฉันก็ต้องทำแบบนี้แหละ”

พลั้ก!!!

  ชายคนนั้นเดินเข้ามาเตะเสยคางของไทเอลจนล้มลงอย่างสมบูรณ์ เธอนอนแผ่ร่างกายบนพื้นดินไม่ว่าจะพยามขยับแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถขยับได้ ตอนนี้ไทเอลได้หมดทางสู้ไปเรียบร้อย

“ขอเช็คของหน่อยละกัน”

เขาฉีกเสื้อของไทเอลออกเผยให้เห็นหน้าอกอันเปลือยเปล่าของเธอ

“ใหญ่โคตรๆเลยวะ นี้เธอเก็บมันจนเนียบกริบขนาดนั้นได้ยังไงกันนะ ชักสกสัยแล้วสิ”

“บางที…อาจจะใช้..เวทมนต์ก็ได้..ใครจะไปรู้ละครับ”

“ยังจะติดตลกอีกนะแก!! ทั้งๆที่ครอบครัวของแกก็กำลังโดนแบบเดียวกับแกแท้ๆ”

“ฮ่าๆ..คุณ..แฮ่กๆ..คิดว่าพวกเธอ…จะพลาดเหรอ..ครับ?”

“เรื่องคนอื่นฉันไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้พวกเรามาสนุกกันดีกว่านะ ยาหยี”

  เขาค่อยๆบรรจงถอดกางเกงของไคเอลออก หลังจากนั้นเขาก็ถอดส่วนล่างของตัวเองเช่นกัน

“ท่าฉันใส่มันเข้าไปแกจะร้องยังไงกันนะ”

“…..”

“ชิ ไม่พูดอะไรงั้นเหรอ น่าเบื่อชะมัด แต่ช่างเถอะ ใส่ไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ!!”

“กรื้ดดดดดดดดดด!!!!”

ไทเอลร้องกรื้ดออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โว้วๆ แน่นโคตรๆ นี้เป็นครั้งแรกของแกเหรอเนี้ย”

“หะ..หยุดนะ..ตะ..ตรงนั้นไม่ได้”

“ทำท่าทางน่ารักเป็นเหมือนกันนี้หว่า!!! งั้นจัดหนักไปเลยละกัน”

“อึก..อะ..อึก”

  เขาโยกเอวไม่หยุดไทเอลเองก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้เพราะถฤของยา เธอทำได้เพียงร้องออกมาด้วยควาทเจ็บปวดพร้อมกับน้ำตาเท่านั้น

“อืมๆ การทดลองการแพ้ของเคสที่1 จบลงด้วยผมถูกข่มขืนเหมือนเคสอื่นๆสินะ น่าแปลกใจจริงๆ ที่พวกคุณสามารถมีอารมทางเพศในสถานการณ์แบบนี้ได้ เป็นเพราะหน้าอกรึเปล่านะ?”

“!!!!!”

  ไคเอลพูดพร้อมจดลงไปในสมุดพกติดตัวอย่างอารมดี ชายคนนั้นรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากที่เธอมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าในสภาพสมบูรณ์เต็มร้อย

“ว่าแต่หากไม่พอแค่นั้นคุณลุงชาวไร่จะรับไม่ไหวเอานะครับ แม้จะเป็นฝีมือผมก็เถอะ แต่ผมเองก็สกสารเขานะครับ”

“แก!!!”

  ไทเอลทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ชายคนนั้นเมื่อหันกลับไปมองคู่ขาของเขา จากสาวสวยอกใหญ่กลายเป็นชายชราวัย60ปี เขารีบถอดของเขาออกและกลับไปถือดาบทันที

“จบการทดลองของเคสที่1 ทำการจับกุมเป้าหมายเพื่อทำการสอบสวนต่อไป”

“โอ้กกกก!!”

  ไคเอลปิดสมุดบันทึกและสวนกลับเขาที่พุ่งเข้ามาทันที จนชายคนนั้นล้มลงไปนอนกองกับพื้น

“จากเคสอื่นๆ ไม่มีใครมีอำนาจสั้งการเลยนอกจากคุณ คุณคงเป็นระดับหัวหน้าสินะครับ”

“แค่กๆๆๆ…คิดว่ามันจะจบแค่นี้รึไง!! ยังไงพวกแกก็ต้องโดนพวกเราล่าอยู่ดี!!”

“ถ้าเป็นตอนนี้ก็ไม่รู้สินะครับ การคำนวณผลกระทบที่จะเกิดขึ้นก็เป็นหน้าที่ของผมในฐานะผู้ที่ทำการทดลอง แต่นี้เป็นการทดลองภาพสนามครั้งแรกของผม คงต้องใช้เวลาซักหน่อยในการให้คำตอบคุณครับ ช่วยอดทนรอได้ไหม?”

“ฉันจะตัดแขนกับขาของแก!!! และทำให้แกกลายเป็นทาสกามตลอดชีวิต!!”

“หนวกหูวะครับ”

  ไคเอลเตะเสยคางชายคนนั้นอย่างรุนแรงจนตัวของเขาลอยกระเด็นไปไกล ตอนนี้ชายคนนั้นได้หมดสภาพไปเรียบร้อย

“ผมชื่อไทเอล ภูติดำรุ่นที่68 สิ่งที่ชอบคือการทดลองและการศึกษาครับ เพราะฉะนั้นคนที่จะสืบสวนคุณไม่ใช่ผมแต่เป็นคุณบเรนและเจ้าหน้าที่คนอื่นต่างหาก”

  ไทเอลเอากระดาษแปะไปที่ตัวเขา จากนั้นร่างกายของเขาก็หายไปในทันที ไทเอลถอดหานใจอย่างหน่ายๆ และหยิบขวดที่บรรจุน้ำยามาอีดหลายขวด

“คงต้องมานั้งลบความทรงจำของชาวบ้านและลูกน้องอีกสินะ เปลืองน้ำยาชะมัด”

  ไทเอลบ่นอุบอิบออกมาด้วยความเสียดายก่อนที่เขาจะโยนขวดๆหนึ่งทิ้งไว้ และวิ่งไปโยนขวดใส่คนอื่นๆ คว้นสีแดงตลบ อบอวนไปหมดเต็มพื้นที่และไทเอลก็หายตัวไปจากพื้นที่แห่งนี้ อย่างเงียบๆโดยทิ้งคว้นสีแดงเอาไว้

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ

ผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับ

Status: Ongoing
อ่านผมคือนักบุญหญิงที่เป่ายิ้งฉุบมาเกิดใหม่ครับชาย2คนที่เป่ายิ้งฉุบแย่งตัวละนักบุญหญิงเพราะอยากเล่นตัวละครผู้หญิงกัน แต่เมื่อเขาสามารถเอาชนะเพื่อนของตัวเองได้ ก็พบว่าตัวเองได้มาอยู่ต่างโลกในฐานะของนักบุญจริงๆ เสียแล้ว

Comment

Options

not work with dark mode
Reset