https://ufanance.com Lockdown168 hydra888 lotto432 KINGDOM66 panama888 NEWYORK888 LONDON168 UFA1919 SAGAME66 ssgame666 sexygame66 sa168vip lotto77 SAGAME1688 SEXYGAME1688 Casino ออนไลน์ Casino ออนไลน์ MAHAGAME88

แม่ครัวยอดเซียน – ตอนที่ 317 สงครามปะทุ

ufac4

เมื่อจื่อฉีออกจากฌานมาพบว่าคนสนิทของเขาล้วนอยู่ที่นี่กันหมดจึงตื้นตันใจน้อยๆ แต่ไม่นานก็พบว่าสายตาของทุกคนไม่ได้จดจ้องอยู่ที่เขาทำให้พูดอะไรไม่ออก ไม่ได้มาแสดงความยินดีที่เขาได้เป็นราชาเซียนหรือ จนเมื่อมองไปเห็นภรรยาของเขาที่อยู่ตรงกลาง ดูไม่เลวเลยทีเดียว บำรุงจนตัวอ้วนกลม ไม่ได้ลำบากอะไร

“ท่านพี่ ท่านออกณาณแล้ว” มู่มู่พบว่าจื่อฉีออกจากฌานแล้วจึงรีบไปต้อนรับ ส่วนคนที่เหลือถึงได้เหมือนกับว่าเพิ่งเห็นจื่อฉี

“น้องหญิง เจ้าดูไม่เลวเลยทีเดียว” มีเนื้อมีหนัง มองแล้วรู้สึกดีทีเดียว

“อืม เมื่อครู่ตอนที่ท่านพี่กลายเป็นราชาเซียน ลูกดิ้นด้วย” มู่มู่รีบพูด

“จริงหรือ ลูกของเราต้องน่ารักมากแน่ๆ” จื่อฉีรู้สึกว่าการมีทายาทที่มีสายเสือดเกี่ยวดองกับตนนั้นดีมากทีเดียว แต่ก่อนเขาเห็นพ่อแม่ของเขารักใคร่กันมาก็มาก ราวกับว่ามีแค่กันและกันนั้นยังไม่ใช่สิ่งที่สมบูรณ์ ต้องมีทายาทถึงจะสมบูรณ์

“อืม ท่านพี่บอกว่าเป็นกิเลนน้อย” มู่มู่รีบโยนให้หลิวหลี ทำเอานางอยากก่ายหน้าผาก จะทำให้สามีตนเองประหลาดใจไม่ได้เลยหรือ คิดไม่ถึงว่าจะรีบร้อนพูดออกมา โชคดีที่แต่งกับจื่อฉี ไม่เช่นนั้นคงโดนปอกลอกไปจนหมดตัวไม่เหลืออะไร

“เช่นนั้นหรือ เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้น เพียงแค่เป็นเด็กที่น้องหญิงคลอดออกมา” สิ่งที่จื่อฉีตอบกลับมาคือไม่ได้เรียกร้องว่าจะต้องเป็นกิเลนน้อยหรือเป็นเด็ก อย่างไรก็คือลูกของเขา

“ท่านพี่ ท่านช่างแสนดีนัก”

อยู่ๆหลิวหลีก็รู้สึกว่าสองคนนี้เลี่ยนกันเหลือเกิน จึงจงใจกระแอมออกมา

“ท่านพี่ ข้าดูดซับไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว” แล้วก็เป็นอย่างที่คิด จื่อฉีสังเกตเห็นแล้ว เมื่อเขาเห็นหลิวหลีก็ลากมู่มู่มาพูดตรงหน้าอีกฝ่าย เพียงแต่พบว่าท่านพี่ของเขาดูเหมือนจะลึกล้ำกว่าเดิม

“ไม่เลว แต่ว่าอีกสักพักเจ้าต้องเข้าฌานพร้อมกับมู่มู่ และจะต้องดูดซับมาให้หมด” หลิวหลีเอ่ยอย่างเคร่งเครียด

“ท่านพี่ ข้าบรรลุขั้นพลังในระยะเวลาอันสั้นไม่ได้หรอก ข้าขอค่อยๆหลอมรวมมันได้หรือไม่ ข้าอยากอยู่กับมู่มู่ด้วย” จื่อฉีรู้สึกว่าตนเองคงไม่มีอะไรก้าวหน้าในระยะเวลาสั้นๆนี้แน่ จึงไม่จำเป็นต้องเข้าฌาน

“ไม่ได้ จำเป็นต้องหลอมรวมทั้งหมด เจ้ารู้แค่สิ่งที่เจ้าดูดซับไปตอนนั้นเป็นของดี อีกทั้งหากไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันให้เป็นพลังของเจ้าได้ เมื่อเจ้าได้เจอกับคนนั้น เขาก็จะสามารถขโมยพลังในส่วนที่เจ้าดูดซับไปได้” หลิวหลียืนกรานและบอกเรื่องสำคัญออกไป

“ท่านพี่ อยู่กับข้าและลูกเถอะ เสด็จแม่บอกว่าจะให้ข้าเข้าไปในหอกาลเวลาเพื่อให้ลูกได้คลอดเร็วขึ้น” มู่มู่พูดพลางดึงแขนจื่อฉี

“ได้” จื่อฉีเข้าใจดีว่าหากไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ ท่านพี่ก็คงไม่ขอร้องตนด้วยน้ำเสียงตึงเครียดเช่นนั้น

อีกด้านหนึ่ง ณ วังนภาสุวรรณ การเข้าฌานของเยี่ยชิงขวงใกล้จะสิ้นสุดลงเช่นกัน ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็มีสีเลือดเป็นเส้นขึ้นมาแล้วมากขึ้นเรื่อยๆ ผมของเขาค่อยๆกลายเป็นสีเลือด ในที่สุดร่างกายก็ได้กลายเป็นสายเลือดราชวงศ์อย่างสมบูรณ์ เมื่อเยี่ยชิงขวงรู้สึกตัว เผ่ามารรัตติกาลหรือผู้ที่มีสายเลือดเผ่ามารรัตติกาลล้วนสัมผัสได้ว่าราชาของพวกเขาปรากฎตัวขึ้นแล้ว ดีจริงๆ ในที่สุดเวลาที่พวกเขาเฝ้ารอคอยก็มาถึง

“ขอแสดงความยินดีที่ได้ออกจากฌานขอรับฝ่าบาท” ขุนนางเซียนเคารพเขามากขึ้นถึงขนาดเปลี่ยนคำเรียกราชาของพวกเขาอุบัติขั้นแล้ว

“ลุกขึ้นเถอะ เรียกขุนนางเซียนอีกสามคนมา ถึงเวลาต้องทดลองพลังสายเลือดราชวงศ์แล้ว” เยี่ยชิงขวงกุมหมัดพูด

“กระหม่อม” ขุนนางเซียนตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะใช้เคล็ดวิชาของเผ่ามารรัตติกาลหรือ

“เอาล่ะ ตอนนี้สายเลือดของข้าถูกปลุกขึ้นมาแล้ว ถึงเวลาใช้พลังสายเลือดแล้ว” เยี่ยชิงขวงมองขุนนางเซียนที่บ้าคลั่ง ตัวเขาเองก็รู้สึกคลั่งเล็กน้อยเช่นกัน

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” เหล่าขุนนางเซียนถวายเคารพโดยเอาหน้าผากแตะพื้นด้วยความตื้นตัน

เยี่ยชิงขวงยื่นมือออกมา นิ้วทั้งสี่นิ้วปล่อยหยดเลือดกลมๆสี่หยดออกมาและยิงไปทางช่องว่างระหว่างคิ้วของขุนนางเซียนทั้งสี่คน หลังจากที่หยดเลือดหลอมรวมเข้าไปในช่องว่างระหว่างคิ้วของขุนนางเซียน เสื้อผ้าด้านบนของขุนนางเซียนก็ขาดออกไปเป็นเสี่ยงๆ ปีกที่ถูกซ่อนไว้สยายออกมาให้ประจักษ์ ลวดลายสีเลือดเคลื่อนไหวไปทั่วปีกของพวกเขา ปีกสีดำมหึมากำลังร้องเรียกตัวตนของพวกเขา เผ่ามารรัตติกาล อาจบอกได้ว่าตำหนักของเยี่ยชิงขวงล้วนมีแต่เผ่ามารรัตติกาล ทุกคนคุกเข่ามองไปยังตำแหน่งที่เยี่ยชิงขวงอยู่ ยกเว้นหลิวอิ๋งที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ลวดลายสีเลือดเคลื่อนไหวอยู่บนปีกขนาดยักษ์นั้นแล้วค่อยๆเคลื่อนกลับไปที่หน้าผากอย่างเชื่องช้า หน้าผากของพวกเขามีจุดสีชาดปรากฎขึ้นแสดงให้เห็นว่าขุนนางเซียนทั้งสี่คนนี้ได้กลายเป็นจักรพรรดิเซียนแล้ว แต่ภายนอกกลับสงบนิ่ง ไม่ปรากฏข่าวจักรพรรดิเซียนคนใหม่เลยสักนิด

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” ทั้งสี่คนหุบปีก มองไม่ออกว่าจริงๆแล้วพวกเขาคือเผ่ามารรัตติกาล มีเพียงจุดบนหน้าผากที่ดูแปลกตาเป็นพิเศษเท่านั้น

“เท่านี้ยังไม่พอ พลังบำเพ็ญเพียรในขั้นต่ำที่สุดต้องอยู่ในขั้นเซียนนภานพเก้า พวกเจ้าลองหาคนเผ่ามารรัตติกาลที่บรรลุขั้นเซียนนภานพเก้า พวกเราต้องการจักรพรรดิเซียนอย่างน้อยยี่สิบคนถึงจะสามารถหารือเรื่องใหญ่กันได้” เยี่ยชิงขวงกล่าว

“น้อมรับคำสั่งขอรับ” ทั้งสี่พูดอย่างพร้อมเพรียงกัน

“โลกเซียนจะต้องกลายเป็นโลกของข้า ฮ่าๆ” เยี่ยชิงขวงพูดพลางมองท้องฟ้าและหัวเราะ ใกล้แล้ว อีกไม่นานพวกเขาจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันกันอีกครั้ง สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้ก็คือกลืนกินดินแดนนภาสุวรรณนี้เสียก่อน

“หลิวหลี เวิ่นเทียน ข้าเยี่ยซิงหวงกลับมาแล้ว คงคาดไม่ถึงกันล่ะสิ” เยี่ยชิงขวงเอ่ยเบาๆ แล้วนึกถึงคำพยากรณ์ที่หลิวอิ๋งใช้พลังชีวิตทำนายออกมา น่าเสียดายจริงๆที่พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ในโลกเซียนนี้ น่าเสียดายนัก

หลิวหลีย่อมไม่รู้ว่าพญามารได้ตื่นขึ้นมาแล้ว แถมยังวางแผนมากมายเสียด้วย

จากที่จื่อฉีได้เข้าไปในหอกาลเวลากับมู่มู่ เด็กทั้งสองก็ตามเข้าไปด้วยเช่นกัน แล้วคนที่ตามเข้าไปด้วยยังมีหลิวหลีกับเวิ่นเทียน เด็กทั้งสองอยากจะแสดงกระบวนท่ารวมร่างของพวกตนอยู่ตลอด ผู้ใหญ่ทั้งสองได้เข้าไปกับเด็กๆในฐานะที่เป็นคนชี้แนะ เอ๋าเลี่ยและอิงเสวี่ยจะอยู่ต่อก็เกรงใจ จึงสั่งสอนบุตรชายทั้งสองคนและกลับดินแดนอสูรเทพเพื่อเข้าฌาน

“ไม่เลวนี่ มีการพัฒนา” หลิวหลีพอใจที่เด็กทั้งสองรู้ใจกันมาก จึงยิ่งชื่นชมเด็กทั้งสอง

“น่าเสียดายที่ยังไม่สามารถสู้ท่านน้าหลิวหลีได้” เด็กทั้งสองออกตัวว่าเสียดาย พวกเขายังห่างชั้นกับท่านน้ามาก

“เจ้าสองคน พวกเจ้ายังเด็ก ไม่ต้องตั้งเงื่อนไขกับตนเองสูงขนาดนั้น มีความสุขทุกวันก็พอแล้ว” หลิวหลีลูบศีรษะเด็กทั้งสอง พลางบอกพวกเขาว่าในเมื่อเป็นเด็กก็ต้องทำตัวเป็นเด็กเข้าไว้ ใบหน้าบึ้งตึงไม่เหมาะกับพวกเขา เด็กวัยเยาว์ช่างไร้เรื่องทุกข์ร้อนจริงๆ แล้วจะอยากเครียดไปเพื่ออะไรกัน

“ท่านน้า พวกข้ารู้ว่าพวกท่านมีเรื่องปิดบังพวกข้าอยู่ ไม่อยากให้พวกข้ารู้ แต่จะช้าหรือเร็วพวกข้าก็ต้องโตขึ้น” ปิงเซียวกล่าว

“เป็นเช่นนั้นไม่ผิดแน่ แต่ตอนนี้พวกเจ้ายังเป็นเด็ก เด็กต้องมีความสุขกับช่วงเวลาดีๆในวัยเยาว์” ถึงหลิวหลีจะชอบใจที่เด็กทั้งสองมีความคิดความอ่าน แต่นางก็ยังไม่อยากให้เด็กโตเร็วเกินไป

“ท่านน้า พวกข้าอยากโตขึ้นให้เร็วสักหน่อย” เหลยรุ่ยกล่าว

“ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าก็ต้องขยัน พอพวกเจ้าโตขึ้นก็จะคิดถึงความไร้กังวลในวัยเยาว์” หลิวหลีถอนหายใจ เด็กทั้งสองคนเป็นเข้าใจเรื่องราวอะไรๆ จนน่าปวดใจ

แม่ครัวยอดเซียน

แม่ครัวยอดเซียน

Status: Ongoing
นิยายโรแมนติก-ย้อนยุค-ฝึกเซียนที่นางเอกทำอาหารเก่งมาก อ่านไปหิวไปแน่นอน! นางย้อนเวลามาอยู่ในร่างของ ‘หลี่หลิวหลี’ ลูกนอกสมรสของตระกูลเศรษฐี และมีชะตาแห่งเซียน! หลังจากจากเข้าสู่วิถีแห่งการฝึกตนเพื่อเป็นเซียน นางก็ได้หินเหล็กชิ้นหนึ่งมาโดยบังเอิญ จึงต้องตามรวบรวมเพลิงอัคคีทั้ง 9 เพื่อสร้างมิติของตนเอง แถมงูตัวสีแดงที่เก็บกลับมายังเป็นถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อย่างมังกรโลหิต! เท่านั้นยังไม่พอ เด็กน้อยที่เก็บ(?)ได้ดันเป็นชายหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแห่งโลกเซียน!! เส้นทางการเป็นเซียนของหลิวหลีช่างดูรุ่งโรจน์และราบรื่น ทว่า… นางใฝ่ฝันมาตั้งแต่ชาติที่แล้วว่าอยากเป็นแม่ครัว ดังนั้น นางจึงไม่แยแสว่าที่แห่งนี้คือโลกแห่งเซียน ฝึกตนแล้วอย่างไร? บำเพ็ญเพียรแล้วอย่างไร? เป็นเซียนแล้วเป็นแม่ครัวด้วยไม่ได้รึ? แม้จะต้องบำเพ็ญเพียรวิถีเซียน แต่วิถีแม่ครัวนางก็จะไม่ละทิ้งเด็ดขาด!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset