คู่ชะตาบันดาลรัก – ตอนที่ 113 ไต่สวน

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน

หยางชูยิ้ม “นายท่านสาม ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ พวกเราไปนั่งจิบชากันเถอะ!”

สีหน้าของนายท่านสามดูไม่ได้เป็นอย่างมาก ใบหน้าของเขาซีดเป็นพิเศษจนเกือบเขียวเนื่องจากยาแกล้งตาย

ในช่วงเวลาอันสั้นนี้เขาผิดพลาดมากกว่าการได้รับความทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิตเสียอีก แต่เขาก็ยังไม่ยอม

“พวกท่านโชคดีมาก” เขาพูดอย่างเย็นชา “หากไม่ใช่เพราะขุดเจออุโมงค์ใต้ดิน พวกท่านคงได้กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว”

รอยยิ้มของหยางชูหายไป “ข้าจะบอกความจริงให้หากตอนนั้นข้าตัดสินใจก็สามารถหนีออกจากหุบเขาที่ถูกไฟไหม้ได้ ด้วยวิชาตัวเบาของข้าอาจเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีแผลไหม้แต่ก็รอดชีวิตได้ไม่ยาก แต่ข้าพานางวิ่งออกไปด้วยไม่ไหว ไม่เช่นนั้นคงได้เห็นสาวงามถูกย่างจนกลายเป็นไก่ย่างไปแล้ว”

สีหน้าของหมิงเวยไร้ความรู้สึก “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ผู้ใดกันที่บอกว่าข้าเป็นบุรุษที่อยู่แทบเท้าสตรีกัน” หยางชูหัวเราะเบาๆ

หมิงเวยยกมุมปาก ไม่แม้แต่จะหัวเราะ

“เพราะฉะนั้น ท่านดูซะ” หยางชูไหวไหล่ “แผนของท่านมีช่องโหว่ตั้งแต่แรกแล้ว ท่านมองว่าข้าไร้ความสามารถมากเกินไป”

นายท่านสามมองเขาอย่างเฉยชา พอมาถึงจุดนี้เขาพูดอะไรก็พ่ายแพ้หมด

แต่สหายของเขากลับสนใจมาก เขายิ้มแล้วถามหมิงเวย “ท่านคงเป็นเสวียนชื่อผู้นั้นใช่หรือไม่”

หมิงเวยเลิกคิ้ว

“เขาบอกว่าท่านเป็นผู้เรียกวิญญาณชั่วร้ายจริงหรือไม่”

หมิงเวยตอบ “ใช่”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป “เป็นวิญญาณที่กลายเป็นสิ่งชั่วร้ายเมื่อสิบปีก่อนใช่หรือไม่”

“ใช่”

คนผู้นั้นมองหมิงเวยตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดอีกครั้ง

การพินิจพิเคราะห์ของเขาอาจดูเสียมารยาทอย่างมาก แต่เขาก็มองอย่างเปิดเผยไม่ปิดบัง

มองสำรวจเสร็จเขาก็ยิ่งงงงวย “แปลกมาก ตัวท่านไม่มีพื้นฐานวรยุทธ์ ไม่มีการรั่วไหลของพลัง หรือท่านจะบอกข้าว่าท่านฝึกมาจนชำนิชำนาญจนถึงขอบเขตสมบูรณ์แบบแล้ว”

หมิงเวยยิ้ม “ท่านดูไม่ผิด อันที่จริงข้าไม่มีพื้นฐานวรยุทธ์ และพลังของข้าเองก็น้อยมาก”

ชาติก่อนนางได้รับการฝึกฝนจนถึงระดับนั้นแล้ว เพียงแต่พอเปลี่ยนร่างกายจึงต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น

“ถ้าอย่างนั้นท่านเรียกวิญญาณได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้! สิ่งชัวร้ายเมื่อสิบปีก่อน ดูจากพลังของท่านไม่สามารถปราบมันได้แน่” น้ำเสียงของเขาดูสับสนจริงๆ

หมิงเวยยังคงยิ้ม “ผู้ใดบอกว่าเรียกวิญญาณจำเป็นต้องพึ่งแค่พลัง”

“หากไม่ใช่พลังแล้วใช้อะไร”

“ใช้…” นางยิ้ม “ข้าไม่บอกท่านหรอก!”

อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดัง “สาวน้อย ท่านน่าสนใจจริงๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้เวลาไม่เหมาะสม ไม่เช่นนั้นข้าคงดื่มให้ท่านสามร้อยจอกพูดคุยกับท่านเรื่องวิชา”

หมิงเวยโบกมือ “ดื่มสุราไม่ได้ แต่คุยเรื่องวิชาได้ แต่ข้าคิดว่าพวกเราคงไม่มีโอกาสนั้นนะ”

พูดจบทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงฝีเท้า องครักษ์กลุ่มหนึ่งรีบวิ่งมาที่นี่แล้วรีบเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้

หยางชูยิ้ม “พวกท่านจะยอมจำนนดีๆ หรือให้พวกเราลงมือ”

ชายคนนั้นเริ่มถอดเจี่ยอี[1]ออก เขาถอดไปบ่นไปว่า “ไอ้ของชิ้นนี้นี่ทั้งหนักทั้งร้อน ไม่สบายตัวจริงๆ”

คลายปมที่ผูกไว้เสร็จ เจี่ยอีก็ถูกโยนลงบนพื้นเผยให้เห็นชุดดำบางๆ ด้านใน

“แบบนี้ค่อยสบายหน่อย” เขายืดกระดูก

หยางชูหัวเราะแล้วส่งสายตาให้หัวหน้าองครักษ์ หัวหน้าองครักษ์เห็นก็เข้าใจจึงโบกมือ เหล่าองครักษ์ไม่พูดอะไรแต่รีบวิ่งเข้าหาทั้งสองคนทันที

ฝั่งนั้นเริ่มลงมือฝั่งหยางชูก็ชวนคุยเล่น “ท่านคิดว่าใบหน้าของคนผู้นั้นเป็นของจริงหรือของปลอม จากสายตาของข้ามันค่อนข้างยากที่จะจดจำใบหน้าของเขา”

หมิงเวยเหลือบมองเขาแต่ไม่พูดอะไร ก็รู้อยู่ว่านางจำหน้าคนไม่ได้ มาพูดถึงหัวข้อนี้หมายความว่าอย่างไรกัน!

หยางชูยังคงคึกคักเขาตะโกนสั่งผู้คุม “พวกท่านระวังหน่อย อย่าทำร้ายใบหน้าของเขา หากเป็นหน้ากากให้ลอกออกมา หากไม่ใช่ก็ลอกออกอยู่ดี”

ลอกอะไร แน่นอนว่าต้องเป็นลอกผิวหนัง!

ช่างโหดร้ายอะไรอย่างนี้ แต่เขากลับพูดอย่างใจเย็น

คนผู้นั้นถือกริชตวัดไปมาอย่างว่องไวราวกับปลา พอได้ยินประโยคนั้นจึงตะโกนกลับไปว่า “ใบหน้านี้แพงมากนะ!”

………….

อีกด้านหนึ่งฉีตงจวิ้นอ๋องเห็นเจี่ยงเหวินเฟิงเดินเข้ามาในห้องโถงเขาก็แทบจะกระโดดขึ้น

“ใต้เท้าเจี่ยง ท่านหมายความว่าอย่างไร เหตุใดเปิ่นหวางถึงกลับจวนไม่ได้”

เจี่ยงเหวินเฟิงประสานมือคารวะเขา จากนั้นก็นั่งจิบชาที่คนนำมาให้แล้วตอบว่า “ท่านอ๋องโปรดอย่าใจร้อน ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการ รอให้เรื่องได้รับการตรวจสอบว่าจริงๆ แล้วท่านอ๋องไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ท่านก็จะสามารถกลับจวนได้แล้วขอรับ”

แววตาของฉีตงจวิ้นอ๋องวูบไหว “ในเมื่อไม่ใช่การไต่สวนความผิด เหตุใดคนรอบข้างเปิ่นหวางถึงไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ด้วยเล่าแล้วหวังเฟยของเปิ่นหวางอีก ท่านพาพวกนางไปไว้ที่ใดกัน”

เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล หวังเฟยกับเสี้ยนจู่อยู่ที่ศาล มีแม่นางอาหว่านสาวใช้ของคุณชายหยางคอยดูแลอยู่ ไม่มีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอนขอรับ”

“แล้วซื่อจื่อของเปิ่นหวาง…”

ยังไม่ทันพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากที่ใดก็ไม่รู้ “พวกเจ้าจะทำอะไร รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใครถึงได้กล้าหยาบคายเช่นนี้ ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า!”

ใบหน้าของฉีตงจวิ้นอ๋องซีดลง เขาจำเสียงนี้ได้นี่เป็นเสียงของเจียงจ้านบุตรชายคนโตของเขา ถึงแม้บุตรชายคนนี้จะทั้งเสเพลและทำตัวไร้สาระ แต่ก็เป็นบุตรชายคนเดียวของเขา

“เจี่ยงเหวินเฟิง!” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป “ท่านจะทำอะไรบุตรชายของข้า!”

เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “ท่านอ๋อง พูดแล้วก็ทำให้ท่านกังวล ซื่อจื่ออยู่ห้องข้างๆ ได้ยินว่าช่วงนี้เขาป่วย คืนนี้ทำให้เขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ข้าน้อยจึงเชิญหมอมาดูแลเขาเป็นพิเศษ”

ยิ่งได้ยินเขาพูดเช่นนั้นฉีตงจวิ้นอ๋องก็ยิ่งรู้สึกกลัว เจียงจ้านป่วยเป็นอะไร เขารู้อยู่แก่ใจดี

เมื่อไม่นานมานี้ที่สวนซิ่นได้เกิดเหตุมั่วซั่วขึ้น เขาถูกผีเร่ร่อนทำให้ตกใจกลัวจนความเป็นชายมีปัญหา ท่านหมอบอกว่าเกิดจากความตกใจมากเกินไป ขอแค่เพียงทำตัวผ่อนคลาย ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีก็หายแล้ว

นั่นเป็นเหตุผลที่เจียงจ้านถูกกักขังอย่างแน่นหนา แต่วันนี้เป็นวันสรงน้ำพระจึงได้พาเขาออกมาสูดอากาศ

เจี่ยงเหวินเฟิงเชิญคนให้มาดูอาการเขา มีอะไรให้น่าดูกัน!

ฉีตงจวิ้นอ๋องคิดถึงเรื่องนี้แล้วเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

“พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ! ข้ามีชื่อเสียงมีคุณงามความดี ข้าเป็นที่ปรึกษาของท่านอ๋อง พวกเจ้า!”

ฉีตงจวิ้นอ๋องรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น นั่นมันเสียงของท่านอู่!

เพียงครู่เดียวทั้งสองฝั่งก็เงียบลง

หลังจากนั้นไม่นานเหลยหงก็เข้ามาพร้อมกับเอกสารสองสามฉบับที่เต็มไปด้วยตัวอักษร “ใต้เท้า นี่เป็นคำสารภาพขอรับ”

เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้าแล้วรับคำสารภาพมาอ่าน แล้วเขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า

“เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ”

เหลยหงตอบกลับ “ใต้เท้าวางใจได้ขอรับ พวกเราใช้ยาคายความลับกับเขา คำสารภาพเหล่านี้เป็นเรื่องจริงแน่นอนขอรับ”

เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เจ้าไปเถอะ”

ใจของฉีตงจวิ้นอ๋องเต้นรัวเป็นจังหวะกลอง เกิดอะไรขึ้น เหตุใดสายตาที่เจี่ยงเหวินเฟิงมองเขานั้นราวกับมี…ความเห็นอกเห็นใจงั้นหรือ

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองคำสารภาพนั้น คำสารภาพบนโต๊ะเขียนไว้อย่างชัดเจนและเนื้อหาในนั้นดึงดูดสายตาของเขา

“เป็นไปไม่ได้!” ฉีตงจวิ้นอ๋องลุกขึ้น “เขาจะเป็นทายาทที่หลงเหลือของราชวงศ์ก่อนได้อย่างไรกัน!”

………………………………………..

[1] เจี่ยอี : ชุดสำหรับออกรบ

คู่ชะตาบันดาลรัก

คู่ชะตาบันดาลรัก

Type: Author:
เรื่องย่อนิยาย คู่ชะตาบันดาลรัก เหตุชะตาถึงฆาตทำให้วิญญาณของ ‘หมิงเวย’ หญิงสาวผู้มีวรยุทธ์เก่งกล้า ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงผู้อ่อนแอ แต่เรื่องราวกลับไม่ง่ายเมื่อทันทีที่ลืมตา นางกลับพบว่าในสวนอวี๋ฟางที่นางและฮูหยินสามผู้เป็นมารดาอาศัยอยู่นั้นมีสิ่งอัปมงคล! สองแม่ลูกเชื่อว่าสิ่งนี้อาจเกี่ยวพันกับไสยศาสตร์มืด จึงได้ลงมือสืบความจริงของเรื่องนี้อย่างลับๆ และยิ่งตามสืบปริศนามากมายที่เกิดขึ้นในจวนและตระกูลหมิงแห่งนี้… กลับยิ่งเจอความลับอันดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่ แต่ท่ามกลางความมืดมิดและสิ่งชั่วร้าย โชคชะตากลับลิขิตให้หญิงสาวได้ไขประตูสู่ความจริง… รวมถึงนำไปสู่ความรัก! นับตั้งแต่ที่ ‘หยางชู’ เหลนของฮ่องเต้จอมเสเพลแฝงกายมายังเมืองที่นางอาศัยอยู่เพื่อภารกิจบางอย่าง นางและเขาจึงได้ตกลงร่วมกันทำภารกิจไขปริศนา แต่หารู้ไม่ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจเป็นไปเพราะโชคชะตารักบันดาลอยู่เบื้องหลัง!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset