จอมนักรบท้าโลก – ตอนที่ 245 ถูกทำให้ตกใจแล้ว

ติงฉี่ซานกัดฟันและพูดอย่างไม่พอใจว่า “หมอเฉพาะทางก็จะไม่มีการผิดพลาดหรอ? ผมรู้สึกว่าคำพูดของเฮียเจียงมีเหตุผล ผมก็สนับสนุนลูกเขยของผม”
เขาก็ไม่ใช่ว่าเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของเจียงชื่อ แต่เขารู้สึกว่าใช้วิธีระงับมันไม่ถูกต้อง ถึงได้จงใจพูดแบบนี้
ติงหยุนเจิ้นหัวเราะอย่างเย็นชา “สนับสนุน? เหอๆ น้องสาม ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมป่านนี้นายยังจนขนาดนี้ ตาไม่มีแววไม่มีความสามารถก็แล้วไป ยังดื้อรั้นในความคิดของตัวเองอีก นายนี่ หมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ!”
“นายไม่มีความสามารถ โอเค ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยนายก็ควรจะหาผู้ชายที่พึ่งพาได้ให้เมิ่งเหยนเหมือนกับลูกสาวของพี่ชายคนโตติงจื่อยวี่ หารองผู้บัญชาการถังแหวนโม่เป็นสามี ก็ได้ดิบได้ดีแล้ว?”
“มองดูนายสิ สายตาแย่มาก หาลูกเขยที่ทั้งจนทั้งไม่เอาไหนแต่งเข้าบ้าน นอกจากหลอกกินหลอกใช้ก็ไม่เป็นอะไรสักอย่าง”
“นายดื้อรั้นขนาดนี้ ไม่เพียงทำร้ายตัวเอง ยิ่งเป็นการทำร้ายเมิ่งเหยนด้วย”
“ไอ้สาม นายทำให้ฉันผิดหวังมาก!”
ติงฉี่ซานโกรธจนสั่นไปทั้งตัว เขาแทบอยากจะลุกขึ้นมาตบหน้าติงหยุนเจิ้น
แต่ความจริงก็คือ เขานอกจากโกรธแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีวิธีอื่นจริงๆ
ติงจ้งส่ายศีรษะ เขาผิดหวังกับครอบครัวของติงฉี่ซานถึงขีดสุด ถ้ารู้แต่แรกก็ไม่เรียกครอบครัวเขามาแล้ว น่าขายหน้าจริงๆ
เขาหย่อนยาเข้าไป ดื่มน้ำตาม แล้วกลืนลงไป
ไม่ถึง 3 นาที ก็ไม่เรอแล้วจริงๆ
“เฮ้ เสี่ยวเตี๋ย ยาของเธอได้ผลจริงๆ”
“ฉันพึ่งกินลงไปไม่นานก็ไม่สะอึกแล้ว หายป่วยแล้ว”
“ถ้าเธอกลับมาเช้ากว่านี้หน่อย สองสามวันนี้ฉันก็ไม่ต้องทรมานแบบนี้”
เหลียงเตี๋ยพูดอย่างร่าเริงว่า “พ่อ ยังไงยาของฉันก็ยังได้ผลใช่มั้ย? น่าขำที่เมื่อครู่มีบางคนดูถูกยาของฉันพูดจาสามหาว เหอๆ ทำให้คนหัวเราะจนฟันร่วงจริงๆ”
ทั้งครอบครัวของติงฉี่ซานก้มศีรษะลง
ความจริงอยู่ตรงหน้า พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์
ติงจ้งดีใจมาก “เสี่ยวเตี๋ย ทำได้ไม่เลว ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ ฉันจะให้เฟิงเฉิง…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขารู้สึกมีแก๊สในท้องของเขา และกำลังจะตีขึ้น แต่เนื่องจากการระงับของยา แก๊สจึงไม่ขึ้นมา แกว่งไปแกว่งมาทรมานมาก
ในเมื่อออกข้างบนไม่ได้ ลมลงไปที่ลำไส้และกระเพาะอาหาร หา ‘ทางออก’ ทางอื่น
ทันทีหลังจากนั้น ตามส่วนล่างของร่างกายของติงจ้ง ไหลลงไป
ฟี้~~
เสียงไม่ดังไม่เบา แต่ดังไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน
อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไม่สมควรที่จะทำแบบนี้ รู้สึกไม่สง่า
สีหน้าของติงจ้งกลั้นไว้ไม่อยู่
“อะแฮ่ม ขอโทษ ฉัน…”
ไม่รอเขาพูดจบ ลมนั้นก็วิ่งลงไปอีกครั้ง
ปู้ด~~
“อันนั้น……”
ปู้ด~~
“นี้……”
ปู้ด~~
ปู้ด~~ปู้ด~~ปู้ด~~
สถานการณ์นั้นยากที่จะควบคุม ร่างกายของติงจ้งยังคงส่งเสียงที่น่ารำคาญจากส่วนล่างของร่างกาย ไม่เพียงแต่จะดังเท่านั้น แต่ยังมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์อีกด้วย
สิ่งที่น่าขำที่สุดคือ ติงจ้งเพราะความละอาย ต้องการระงับให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยิ่งระงับลมยิ่งเยอะ สุดท้ายก็มีเสียงดังระเบิดออกมา
ปู้ด ! ! !
เก้าอี้สั่นสะเทือนสามครั้ง
คนที่อยู่บนโต๊ะต่างรักษาระยะถอยห่างจากติงจ้งอย่างไม่รู้ตัว ติงเฟิงเฉิงคลื่นไส้อาเจียนชิ้นเนื้อที่เขาเพิ่งใส่เข้าไปในปากออกมาจนหมด ขยะแขยงจนกินไม่ลง
ติงจ้งอายจนหน้าแดง
อยากจะควบคุม แต่ก็ไม่สามารถควบคุมได้ ลมในท้องก็ครั้งแล้วครั้งเล่าออกมาไม่หยุด เหมือนกับกำลังยิงปืน
ติงฉี่ซานกระแอม “พ่อ ขอให้ท่านรักษาภาพลักษณ์ด้วย”

จอมนักรบท้าโลก

จอมนักรบท้าโลก

Options

not work with dark mode
Reset