ท่านประธานที่รัก – ตอนที่ 429 แกล้งหูหนวกเป็นใบ้

โม่อวี่รู้จักเฉินอินคนนี้ อายุยังน้อยมาก ไม่มีความสามารถในการมองสิ่งต่างๆ ทุกสิ่งทุกอย่างในกระดูกควรเป็นความคิดของเธอ

ตอนแรกที่เธอยังรักซังอวิน ก็เคยสืบคนเหล่านั้นรอบข้างเฉินเฉียว

และเพราะตอนแรกเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องกับเฉินอิน ในใจเธอก็เกิดความรู้สึกพยาบาทบางอย่างกับเฉินเฉียว

สุดท้ายแล้วครอบครัวหนึ่ง ก็มีบางอย่างคล้ายกันเสมอ

หลังจากเห็นเธอด้วยตาตัวเอง และได้พูดคุยกับเธอ รู้สึกว่าเฉินเฉียวกับลักษณะที่เธอจินตนาการไว้คือคนสองประเภทโดยสิ้นเชิง เหมือนท่าทางเฉินเฉียวในตอนนี้ เธอมีคนสนับสนุนเบื้องหลังที่แข็งแกร่งอย่างซังหลินจวิน แต่ไม่เคยดูถูกคนอื่นมาก่อน เมื่อเทียบกับผู้หญิงหลายๆ คนในวงการบันเทิงเมื่อเจอเสี่ยเลี้ยงก็จะดูถูกคนอื่นแตกต่างไปจากเดิม

และหลังจากไม่ใส่ใจซังอวินแล้ว โม่อวี่ก็ยิ่งเห็นเธออย่างเป็นกลางมากขึ้น

จากนั้นก็พบว่า เธอคนนี้เป็นคนที่ไม่เลวทีเดียว

“ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังคิดอะไรส่วนตัว จริงสิ ตอนนี้เธอจงใจเข้าใกล้นาย เดาว่าหลังจากได้อยู่กับนายแล้ว อาจจะใช้ความสัมพันธ์ของนายไปจีบซังหลินจวินก็ได้นะ” โม่อวี่เดาความจริงออกมาโดยตรง

เยี่ยนเฟิงได้ยิน กังวลว่าเขาจะถูกเข้าใจผิด ก็รีบเงยหน้าขึ้น ตบหน้าอกพูดว่า “เสี่ยวอวี่ เธอก็รู้ ในใจฉันมีแค่เธอ ผู้หญิงพวกนั้นที่มายุ่งวุ่นวายกับฉัน ฉันไม่เคยใส่ใจสักคนเดียว”

โม่อวี่ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกเขา พูดขึ้นโดยที่ยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม “นั่นก็ไม่แน่”

เมื่อซังหลินจวินได้ข่าวที่ส่งมาจากเยี่ยนเฟิง ในบ้านขณะนี้ก็กำลังมีคนที่ไม่ได้รับเชิญ

ซังหลีหย่วนถือไม้เท้าสีทอง สองปีนี้สุขภาพร่างกายเสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ ทางด้านอารมณ์ซับซ้อนขึ้น ไม่มีอารมณ์ไปยุ่งวุ่นวายอีก

ยังไงแล้วธุระที่บริษัทก็ตกเป็นของลูกชายทั้งหมด เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลใจ

ก่อนหน้านี้ไม่นานได้ยินเรื่องลูกชายหายตัวไป เลือดลมก็พุ่งกระฉูดสักพักหนึ่ง ควบคุมอารมณ์แปรปรวนไม่ได้ กุมศีรษะอยู่บนพื้นตลอดเวลา จากนั้นตื่นมาก็นอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว

เมื่อแพทย์อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ลูกชายก็กลับมาได้อย่างปลอดภัย

เดิมทีวันนี้มาที่นี่เพื่อดูว่าลูกชายเป็นยังไงบ้าง ถ้าสบายดี อย่างน้อยก็คลายความกังวลที่ไม่ได้เจออยู่ตลอดได้

หลังจากเจอแล้ว ก็สำรวจตามใจชอบสองสามที พบว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ เด็กในบ้านก็ไปโรงเรียน อยากเจอแต่ก็ยังเจอไม่ได้ อดีตภรรยาก็อยู่ที่นี่ สำหรับเขาที่นอนโรงพยาบาลสองสามวันลุกจากเตียงไม่ได้ ก็ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่าง

ถึงแม้แววตาแปลกประหลาดของซังหลีหย่วนจะผ่านไปชั่วพริบตา แต่คุณนายซังก็ยังรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว

หาข้ออ้างตามใจชอบ แล้วขึ้นไปข้างบน

แต่ทุกคนล้วนมองความคิดของคุณนายซังออก แค่ปล่อยผ่านไปผิวเผิน ไม่มีใครเปิดโปง

หลังจากกลับมาซังหลินจวินที่ยุ่งธุระบริษัทอยู่ตลอดเมื่อเห็นพ่อตัวเอง ก็นึกถึงมรดกตกทอดชิ้นนั้นในบ้าน

บางทีอาจจะเป็นที่มาของเหตุการณ์ชั่วร้ายในอิตาลี

หลังจากทั้งสองขึ้นไปข้างบนด้วยกัน  มรดกตกทอดที่เขาซ่อนอยู่ตลอดเวลาก็ไม่เผยต่อหน้าคนอื่น

อัญมณีเม็ดนั้นในประเทศไม่ได้เป็นของหายาก แต่เมื่อเทียบกับอัญมณีพวกนั้นแล้ว สิ่งที่ทำให้รู้สึกล้ำค่ายิ่งกว่านั้นคือการประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดที่สะสมเหล่านั้น

แต่คนต่างชาติไม่เหมือนกัน เห็นไหมว่ามีนักสะสมอัญมณีไม่กี่ประเทศที่แข่งขันกันอย่างเอาจริงเอาจังเพื่อหินชิ้นเดียว

ดังนั้นหลังจากที่รู้ว่าลูกชายหายตัวไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับอัญมณี ก็ก้มศีรษะอันสูงส่งขอโทษลูกชาย

สำหรับเรื่องพวกนี้ของพ่อในวัยหนุ่ม ซังหลินจวินในอดีตไม่สนใจหรอก ส่วนมากก็รู้สึกรังเกียจเล็กน้อย แต่ตอนนี้พอเปิดใจ คุณแม่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา สิ่งที่ตรวจสอบไม่ได้ก็เหมือนเขม่าที่ตกลงมา ลมพัดไป

ดังนั้นสำหรับความเสียใจของพ่อ ซังหลินจวินแค่พูดอย่างเย็นชา “ผมไม่อยากแสดงความคิดเห็นกับเรื่องพวกนั้น แต่วันนี้สิ่งที่ผมอยากพูดคือ ถึงแม้ซังอวินจะเห็นคนของมาเฟียพวกนั้นในอิตาลี แต่เราก็ยืนยันไม่ได้ว่าจะไม่มีใครแอบมาหาอัญมณีที่เป่ยเฉิง ถ้าพ่อไม่ถือสา ผมมีวิธี”

แววตาสงสัยของซังหลีหย่วนมองลูกชาย “ลูกว่ามา”

ซังหลินจวินพูดสรุปสิ่งที่อยู่ในใจมานานออกมา “ถึงหินชิ้นนั้นในครอบครัวอายุไม่เก่าแก่ ตระกูลซังสืบทอดต่อกันมาสองสามชั่วคนอายุ แต่ผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้เทียบกับความปลอดภัยของคนแล้ว แน่นอนว่าคนสำคัญกว่า ในเมื่อหินชิ้นนี้พาเรื่องไม่ดีให้เรามากมายขนาดนี้ เราเอาหินนี้ไปประมูลทิ้งดีกว่า”

ได้ยินว่าจะขายมรดกตกทอดในครอบครัวทิ้งไป ซังหลีหย่วนก็โกรธจนตัวสั่น คัดค้านทันที

“ไม่ได้ มันเป็นสมบัติที่บรรพบุรุษตระกูลซังเราทิ้งเอาไว้ ขายไม่ได้”

ความเห็นทั้งสองคนไม่ตรงกัน ทันใดนั้นบรรยากาศนี้ก็กระอักกระอ่วนอย่างมาก

เดิมทีพ่อเป็นห่วงเขาถึงได้มาหาเขา ซังหลินจวินที่ใบหน้าหาความอารมณ์ดีได้ยากก็ทำหน้าเย็นชาขึ้น

เขาให้ความสำคัญกับหิน ไม่หนักเท่าพ่อ ถึงแม้จะรู้ว่ามันอาจจะรวยได้เท่าประเทศแล้วมันยังไง แค่หินชิ้นเดียว ทำให้สร้างภัยพิบัติให้กับตน มันก็ไร้ค่าจริงๆ

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ เขาไม่อยากให้เฉียวเฉียวและเด็กๆ ตกอยู่ในอันตรายเพราะหินชิ้นนี้ สิ่งของใดๆ ก็ตามที่ทำให้คนในครอบครัวเป็นอันตรายเขาก็จะทิ้งมัน

เมื่อบรรยากาศทั้งสองหยุดนิ่ง ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตู

เดิมทีเฉินเฉียวจะหั่นผลไม้บางส่วนนำเข้ามา หลังจากไม่ได้ยินว่าให้เข้าไป ก็รู้สึกว่าทั้งสองคนที่นั่งอยู่ผิดปกติอย่างมาก

เมื่อวางจานในมือลง เฉินเฉียวก็ยื่นมือไปดันซังหลินจวิน ความหมายชัดเจนมาก อยากให้เขาถอยไปหน่อย

ยังไงแล้วตอนนี้สุขภาพของคุณซังก็ไม่ดี ถ้าโกรธมาก มันก็จะได้ไม่คุ้มเสีย

ซังหลินจวินมองความหมายในแววตาเฉินเฉียวออก ใบหน้าที่ตึงเครียดก็คลายลง

เขายกจานผลไม้ในมือเฉินเฉียวยื่นให้พ่อ พูดขึ้น “ผลไม้นี้ไม่เลว ลองชิมได้ครับ”

คนที่ดื้อรั้นหัวชนฝามาตลอดจู่ๆ ก็ออกตัวยอมตามคำขอของคนอื่น

ทันใดนั้นซังหลีหย่วนก็รู้สึกว่า เขาไม่เคยเห็นลูกชายตัวเองชัดๆ มาก่อน ว่าภายในหัวใจเขา คนในครอบครัวหรือผู้หญิงของเขาสำคัญมากกว่า

เผชิญหน้ากับพ่อที่แววตาซับซ้อน เห็นเขาไม่รับจานอยู่นานมาก แค่มองเขาอย่างอึ้งๆ ซังหลินจวินก็นึกว่าเขายังคิดเรื่องเมื่อครู่นี้อยู่ ก็วางจานลงโต๊ะข้างๆ หันตัวไปพูดกับเฉียวเฉียว

ซังหลีหย่วนที่อึ้งอยู่นานมากก่อนจะก้มหน้าหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งใส่เข้าปาก

หลังจากทานเสร็จ เขาก็ยืนขึ้น พูดว่า “ความคิดพ่อมีข้อจำกัด ลูกชาย สิ่งนั้นสืบทอดมาอยู่ในมือลูกแล้ว ลูกมีสิทธิตัดสินใจทุกอย่าง รวมถึงการซื้อขายมันด้วย”

ท่านประธานที่รัก

ท่านประธานที่รัก

เฉินเฉียวต้องมานอนกับผู้ชายลึกลับคนหนึ่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่รู้ ชื่อหรืออาชีพของเขา และไม่รู้เลยว่าเขานั้นได้แต่งานมาแล้ว แต่เขามักจะมาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากความอับอายอยู่เสมอ อะไรนะ!!! ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เธอคิด แต่เขาเป็นถึงซังหลินจวินที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเป่ยเฉิง และมีข่าวลือมาว่า ชายผู้มีอำนาจคนนี้ทั้งได้ผ่านการแต่งงานมาแล้วหลายครั้ง และมีลูกแล้วอีกด้วย และมีข่าวลือกอีกว่าชายคนนี้มีนิสัยเย็นชา………….

Comment

Options

not work with dark mode
Reset