[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ – ตอนที่ 256 อาบน้ำ / ตอนที่ 257 จัดการนาย

ตอนที่ 256 อาบน้ำ     พวกเขาไม่ได้เดินไปไกลมากนัก หาได้โรงแรมแห่งหนึ่งที่ใกล้สถานีรถถือว่าค่อนข้างสะอาดมากทีเดียว แล้วยังมีห้องน้ำส่วนตัวอีกด้วย     “ไปอาบน้ำ อาบให้สะอาดหน่อยนะ” หลูจื้อวางข้าวของไว้ด้านในก่อนจะหันมาพูดกับชุยหัง     ชุยหังนิ่งแข็งไปเล็กน้อย หลายวันที่ผ่านมาได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้จนทำให้โง่ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว     “หา?” เขาถาม     “หาอะไรเล่า รีบไปอาบน้ำอย่ารอให้ฉันลงมือนะ” หลูจื้อว่า     ชุยหังพึ่งจะเข้าใจและพูดตอบไปว่า: “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”     หลังจากพูดจบเขาก็เริ่มเปลื้องเสื้อผ้าออกอย่างประหม่าและยังอยากจะหันหลังให้หลูจื้อด้วย     “ฉันไม่เคยเห็นของนาย? หันหลังแล้วมันมีประโยชน์อะไร” หลูจื้อถาม     ตอนนั้นชุยหังรู้สึกอายขึ้นมาทันทีพลางพูด: “ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นแล้ว แต่ก็ให้ฉันแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมระมัดระวังตัวหน่อยไม่ได้หรอ”     “มีอะไรให้เสแสร้งอีก หรือว่าฉันพูดไม่ถูก? อีกเดี๋ยวฉันยังจะให้นายเปลือยเปล่าไม่ให้เหลือเลย ไม่เชื่อนายก็ลองดู”     “เหลืออะไรไว้สักหน่อยได้ไหม” ชุยหังเอ่ยถาม     หลูจื้อพูดขึ้น: “เหลืออะไร? ตัวนายเองทำอะไรไว้นายไม่รู้หรอ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองคนนอกจากฉันจะบอกให้หยุด นายมีสิทธิ์อะไรมาหยุดมัน? ในเมื่อตอนแรกนายดึงดูดฉันให้ฉันตกหลุมรักนายแล้ว นายก็ต้องรับผิดชอบ”     ชุยหังไม่มีอะไรจะพูดแล้ว สำหรับเหตุผลของหลูจื้อเขาไม่มีวิธีใดที่จะมาคัดค้านหักล้างได้เลย     “อันนี้ฉันยอมรับว่าฉันผิด ฉันเต็มใจที่จะยอมรับความผิดพลาด ถ้างั้นอีกเดี๋ยวนายช่วยเบาๆ หน่อยได้ไหม” ชุยหังถาม     อันที่จริงเขาก็รู้สึกผิดจริงๆ คำพูดของหลูจื้อพูดมันได้กระจ่างแจ้งชัดเจนมากแล้ว     “เบาหน่อย? ฉันไม่ตีขานายให้หักก็นับว่าไว้หน้านายมากแล้ว เบาหน่อยหรือว่าหนักหน่อยอันนี้ต้องดูที่การแสดงออกของนายแล้วล่ะ” หลูจื้อว่า     วินาทีนั้นชุยหังตกตะลึงไปเลย จะไม่สามารถให้คำตอบที่แน่นอนกับตนได้เลย? เขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีกนอกจากตรงเข้าไปอาบน้ำเลย     หลังจากอาบไปได้กว่าครึ่งชั่วโมงแล้วชุยหังก็ยังไม่ออกมา     “นายทำอะไรอยู่ ต้องโอเว่อร์ขนาดนั้นไหม” หลูจื้อร้องถามจากด้านนอก     ชุยหังพูดตอบว่า: “เปล่านะ เดี๋ยวนี้แหละ”     “ไม่ได้ ฉันรอไม่ไหวแล้ว” หลังจากพูดจบหลูจื้อก็ดึงประตูห้องน้ำเปิดออก จากนั้นเดินเข้ามาโดยที่ไม่สวมใส่อะไรเลย     เมื่อเห็นท่าทางของหลูจื้อแล้ววินาทีนั้นชุยหังตกตะลึงในทันที     “ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ”     “อาบน้ำกับเมียตัวเองยังจำเป็นต้องใส่เสื้อผ้า?” หลูจื้อว่า     น้ำเสียงของเขาพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก ทั้งยังไม่สามารถคัดค้านได้เลยด้วย     ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นรูปร่างของหลูจื้อมาก่อนนะ แต่เมื่อมองครั้งนี้เขาผอมลงไปไม่น้อยเลยจริงๆ     ชุยหังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกละลายใจ ปวดใจนิดหน่อย     มีผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นห่วงกังวลตนมากถึงขนาดนี้ ตนยังจะสงสัยในความจริงใจของเขาได้ยังไง     เชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้อยู่ในถ้อยคำวาจาแล้ว เรื่องหลายเรื่องตนก็ไม่มีที่ว่างสำหรับคำอธิบายแล้ว     “ดูเหมือนจะยังคิดถึงฉันนะ ฉันนึกว่าจะใจร้ายไม่สนใจอะไรฉันอีกแล้ว” หลูจื้อมองเข้าไปที่ดวงตาของชุยหังก่อนจะพูดออกมา     ชุยหังรีบพูดขึ้นว่า: “แน่นอนว่าฉันไม่มีทางที่จะไม่สนใจนาย ก็เพราะใส่ใจมากเกินไปไงถึงได้หนีออกมา”     “หนีแล้วยังมีเหตุผลอีกด้วยใช่ไหม ฉันจะเก็บเอาดอกเบี้ยกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น”     หลังจากพูดจบเขาก็พุ่งตรงมาทางชุยหัง ก่อนจะให้ชุยหังหันหลังให้ตัวเอง ชุยหังเข้าใจแล้วว่าต่อไปควรจะทำอะไร     เขารู้ว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของเขาจริงๆ ไม่ว่าหลูจื้อจะลงโทษเขายังไงมันก็เป็นเรื่องที่สมควรเป็นธรรมดา     ถึงแม้ว่าชุยหังจะรู้สึกเจ็บนิดหน่อยแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา     จนในที่สุดเขาก็รู้สึกมึนชาไปหมด จากนั้นก็อิ่มอกอิ่มใจแต่ทำได้แค่กัดฟันอดกลั้นไว้ไม่กล้าให้ตัวเองส่งเสียงออกมา     หลูจื้อกอดเขาไว้แน่นจากด้านหลังและกระซิบถามเบาๆ ว่า: “บอกฉันสิว่ายังจะหนีอีกไหม”     ชุยหังรีบพูดทันทีว่า: “ฉันผิดไปแล้ว จะไม่หนีอีกแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ”     “ผิดไปแล้วก็โอเคแล้ว? ในเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองผิดไปแล้ว ไม่รับโทษก็คงจะไม่ได้นะ คืนนี้ถ้าฉันให้นายนอนหลับฉันจะยอมใช้นามสกุลนายเลย”             ตอนที่ 257 จัดการนาย     หลังจากอาบน้ำออกมาเท้าของชุยหังถึงกับอ่อนนุ่มไปหมดแล้ว หลูจื้ออุ้มเขากลับเข้ามาในห้องก่อนจะก็โยนตัวเขาลงบนเตียงนอน     “นายเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง” หลูจื้อถาม     ชุยหังอยากจะบอกว่ายังไม่พร้อม แต่หลูจื้อดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจคำตอบสักเท่าไหร่ การถามคำถามนี้เป็นเพียงการบอกใบ้กับชุยหังเท่านั้นว่าตัวเองกำลังจะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดยังไงอย่างนั้น     รอบแรกมันยังไม่ทันจบเลย เมื่อครู่นี้แค่ให้ชุยหังได้ปรับตัวให้เข้ากับจังหวะก็เท่านั้น     “นายจะนอนคว่ำหรือว่าจะนอนหงาย?” หลูจื้อถาม     ชุยหังพูดขึ้นว่า: “นายไม่ได้นอนหลับดีๆ มาทั้งคืนแล้วนะ แถมยังยืนมาตลอดทางเลยด้วย นายพักผ่อนก่อนสักหน่อยเถอะ”     “ฉันขอบใจนายนะ แต่ฉันไม่อยากพักผ่อน” หลูจื้อพูดพลางจับตัวชุยหังพลิกกลับไปให้เขานอนคว่ำหน้าอยู่ตรงนั้น จากนั้นรวบสองมือของเขาเข้าหากันก่อนจะให้มือข้างหนึ่งจับเอาไว้แน่น     ส่วนมืออีกข้างก็ดึงเอาผ้าขนหนูที่พันตัวชุยหังไว้ตอนที่พึ่งจะออกมาจากห้องน้ำดึงออกอย่างหยาบคายสุดๆ     ชุยหังร้องอุทานออกมา หลูจื้อพูดขึ้น: “กลั้นเอาไว้นะ นายวิ่งเก่งไม่ใช่หรอ”     “ไม่ใช่นะ ฉันวิ่งเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ…อีกอย่างวิ่งเก่งกับเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกัน?” ชุยหังต้องการอธิบาย     “นายพูดอีกที? ถ้านายไม่วิ่งแล้วจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ส่งข้อความหานายตั้งเท่าไหร่ โทรหานายตั้งกี่สาย ตัวนายเองไม่รู้เลยหรือไง” หลูจื้อถาม     ในเวลานี้ชุยหังไม่มีอะไรจะพูดเลย ก่อนหน้านี้ตนขาดการติดต่อกับหลูจื้อไปจริงๆ เขาบอกว่าตนวิ่งหนีมาอันที่จริงแล้วมันก็ใช้ได้จริง     เขาอยากจะพลิกตัวกลับไปมองว่าหลูจื้อกำลังแสดงใบหน้าโกรธอยู่ไหม แต่เขากลับทำไม่ได้เลย     หลายวันมานี้หลูจื้อคงจะร้อนใจมากจริงๆ มิฉะนั้นคงจะไม่มาที่นี่โดยใช้วิธีแบบนี้แน่     ตอนที่เห็นเขาที่ประตูทางเข้าชุมชนตอนนั้น ความรู้สึกแบบสูญเสียแล้วหวนกลับคืนมันทำให้แสดงความประทับใจออกมาทางสีหน้าได้เลยจริงๆ     อันที่จริงเขาก็กังวลว่าถ้าตนทักผิดไป ถ้าหากคนนั้นไม่ใช่ชุยหัง จะทำให้มันจบด้วยดีได้ยังไง     แต่โชคดีที่เขาไม่ได้มองผิดไป     ไม่อยากนั้นก็ไม่รู้เลยว่าชุยหังจะหลบเขาไปถึงเมื่อไหร่     “เป็นใบ้แล้ว? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายปากเก่งมากไม่ใช่หรอ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ” หลูจื้อว่า     ชุยหังคิดในใจว่าตนเป็นแบบนี้แล้วยังมีอะไรต้องพูดอีก ยังจะกล้าพูดอะไรอีก?     เดิมทีหลูจื้อก็กำลังโกรธอยู่ แล้วถ้ายังมาได้ยินคำเถียงข้างๆ คูๆ ของตนอีกจนทำให้ดุดันมากกว่าเดิมขึ้นมา แบบนั้นก็ไม่เท่ากับตนหาโทษใส่ตัวหรอ     ดังนั้นเขาจึงเว้นระยะคำพูดต่อไปว่า: “ฉัน…ผิด…ไปแล้ว…”     “ผิดไปแล้ว? นายไม่ผิด นายจะผิดได้ยังไงล่ะ”     แต่ว่าหลูจื้อกลับไม่คล้อยตามเลย ผิดไปแล้วก็ไม่ต้องลงโทษแล้ว?     ชุยหังยังแอบสงสัยว่าเขายืนมาตลอดหนึ่งคืนจริงหรือเปล่า?     “ผิดแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ …” ชุยหังเริ่มจะจนปัญญาแล้ว     แต่ว่าเขาไม่กล้าใช้คำว่าใจแคบเหมือนไส้ไก่มาเปรียบเทียบหลูจื้อ ตัวเขาทำอะไรลงไปเขาเองรู้ดีที่สุด     ครั้งนี้ก็นับว่าเขาหนีออกมาจริงๆ เรื่องนี้สำหรับหลูจื้อแล้วคงจะกระทบกระเทือนต่อเขาอย่างแน่นอน     นอกจากนี้ตนยังไม่ระวังตกเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นจนทำให้หลูจื้อต้องเป็นห่วงกังวลอีก     เมื่อมองพิจารณาจากที่หลูจื้อได้ตัดสินใจไปเพื่อเขาแล้ว ภายในใจของเขาจะต้องมีตนอยู่ในนั้นอย่างแน่นอน นอกจากนี้ยังไม่ใช่แค่นิดๆ หน่อยๆ ด้วย     แต่ในเมื่อเขาสงสัยหลูจื้อแล้วนยังสงสัยในตัวเอง ต่อมายังไม่มีคำอธิบายใดๆ ให้หลูจื้อก็หลบหนีออกมาแบบนี้ อันที่จริงมันก็แย่มาก     ในตอนนั้นเป็นเพราะเรื่องในเวยป๋อทำให้เขาหมดแรงใจและเขาก็ไม่สามารถบอกกับหลูจื้อได้     ตอนที่หลูจื้อพลิกตัวของเขากลับมานั้นเรี่ยวแรงในร่างกายของเขาแทบจะสูญสิ้นไปจนหมดแล้ว เขาเลือกเอากลอุบายออกมาใช้เสียเลย โดยโอบรอบคอของหลูจื้อเอาไว้

ตอนที่ 256 อาบน้ำ

 

 

พวกเขาไม่ได้เดินไปไกลมากนัก หาได้โรงแรมแห่งหนึ่งที่ใกล้สถานีรถถือว่าค่อนข้างสะอาดมากทีเดียว แล้วยังมีห้องน้ำส่วนตัวอีกด้วย

 

 

“ไปอาบน้ำ อาบให้สะอาดหน่อยนะ” หลูจื้อวางข้าวของไว้ด้านในก่อนจะหันมาพูดกับชุยหัง

 

 

ชุยหังนิ่งแข็งไปเล็กน้อย หลายวันที่ผ่านมาได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้จนทำให้โง่ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

 

 

“หา?” เขาถาม

 

 

“หาอะไรเล่า รีบไปอาบน้ำอย่ารอให้ฉันลงมือนะ” หลูจื้อว่า

 

 

ชุยหังพึ่งจะเข้าใจและพูดตอบไปว่า: “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

 

 

หลังจากพูดจบเขาก็เริ่มเปลื้องเสื้อผ้าออกอย่างประหม่าและยังอยากจะหันหลังให้หลูจื้อด้วย

 

 

“ฉันไม่เคยเห็นของนาย? หันหลังแล้วมันมีประโยชน์อะไร” หลูจื้อถาม

 

 

ตอนนั้นชุยหังรู้สึกอายขึ้นมาทันทีพลางพูด: “ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นแล้ว แต่ก็ให้ฉันแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมระมัดระวังตัวหน่อยไม่ได้หรอ”

 

 

“มีอะไรให้เสแสร้งอีก หรือว่าฉันพูดไม่ถูก? อีกเดี๋ยวฉันยังจะให้นายเปลือยเปล่าไม่ให้เหลือเลย ไม่เชื่อนายก็ลองดู”

 

 

“เหลืออะไรไว้สักหน่อยได้ไหม” ชุยหังเอ่ยถาม

 

 

หลูจื้อพูดขึ้น: “เหลืออะไร? ตัวนายเองทำอะไรไว้นายไม่รู้หรอ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองคนนอกจากฉันจะบอกให้หยุด นายมีสิทธิ์อะไรมาหยุดมัน? ในเมื่อตอนแรกนายดึงดูดฉันให้ฉันตกหลุมรักนายแล้ว นายก็ต้องรับผิดชอบ”

 

 

ชุยหังไม่มีอะไรจะพูดแล้ว สำหรับเหตุผลของหลูจื้อเขาไม่มีวิธีใดที่จะมาคัดค้านหักล้างได้เลย

 

 

“อันนี้ฉันยอมรับว่าฉันผิด ฉันเต็มใจที่จะยอมรับความผิดพลาด ถ้างั้นอีกเดี๋ยวนายช่วยเบาๆ หน่อยได้ไหม” ชุยหังถาม

 

 

อันที่จริงเขาก็รู้สึกผิดจริงๆ คำพูดของหลูจื้อพูดมันได้กระจ่างแจ้งชัดเจนมากแล้ว

 

 

“เบาหน่อย? ฉันไม่ตีขานายให้หักก็นับว่าไว้หน้านายมากแล้ว เบาหน่อยหรือว่าหนักหน่อยอันนี้ต้องดูที่การแสดงออกของนายแล้วล่ะ” หลูจื้อว่า

 

 

วินาทีนั้นชุยหังตกตะลึงไปเลย จะไม่สามารถให้คำตอบที่แน่นอนกับตนได้เลย? เขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีกนอกจากตรงเข้าไปอาบน้ำเลย

 

 

หลังจากอาบไปได้กว่าครึ่งชั่วโมงแล้วชุยหังก็ยังไม่ออกมา

 

 

“นายทำอะไรอยู่ ต้องโอเว่อร์ขนาดนั้นไหม” หลูจื้อร้องถามจากด้านนอก

 

 

ชุยหังพูดตอบว่า: “เปล่านะ เดี๋ยวนี้แหละ”

 

 

“ไม่ได้ ฉันรอไม่ไหวแล้ว” หลังจากพูดจบหลูจื้อก็ดึงประตูห้องน้ำเปิดออก จากนั้นเดินเข้ามาโดยที่ไม่สวมใส่อะไรเลย

 

 

เมื่อเห็นท่าทางของหลูจื้อแล้ววินาทีนั้นชุยหังตกตะลึงในทันที

 

 

“ทำไมนายไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ”

 

 

“อาบน้ำกับเมียตัวเองยังจำเป็นต้องใส่เสื้อผ้า?” หลูจื้อว่า

 

 

น้ำเสียงของเขาพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก ทั้งยังไม่สามารถคัดค้านได้เลยด้วย

 

 

ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นรูปร่างของหลูจื้อมาก่อนนะ แต่เมื่อมองครั้งนี้เขาผอมลงไปไม่น้อยเลยจริงๆ

 

 

ชุยหังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกละลายใจ ปวดใจนิดหน่อย

 

 

มีผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นห่วงกังวลตนมากถึงขนาดนี้ ตนยังจะสงสัยในความจริงใจของเขาได้ยังไง

 

 

เชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้อยู่ในถ้อยคำวาจาแล้ว เรื่องหลายเรื่องตนก็ไม่มีที่ว่างสำหรับคำอธิบายแล้ว

 

 

“ดูเหมือนจะยังคิดถึงฉันนะ ฉันนึกว่าจะใจร้ายไม่สนใจอะไรฉันอีกแล้ว” หลูจื้อมองเข้าไปที่ดวงตาของชุยหังก่อนจะพูดออกมา

 

 

ชุยหังรีบพูดขึ้นว่า: “แน่นอนว่าฉันไม่มีทางที่จะไม่สนใจนาย ก็เพราะใส่ใจมากเกินไปไงถึงได้หนีออกมา”

 

 

“หนีแล้วยังมีเหตุผลอีกด้วยใช่ไหม ฉันจะเก็บเอาดอกเบี้ยกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น”

 

 

หลังจากพูดจบเขาก็พุ่งตรงมาทางชุยหัง ก่อนจะให้ชุยหังหันหลังให้ตัวเอง ชุยหังเข้าใจแล้วว่าต่อไปควรจะทำอะไร

 

 

เขารู้ว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของเขาจริงๆ ไม่ว่าหลูจื้อจะลงโทษเขายังไงมันก็เป็นเรื่องที่สมควรเป็นธรรมดา

 

 

ถึงแม้ว่าชุยหังจะรู้สึกเจ็บนิดหน่อยแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

 

 

จนในที่สุดเขาก็รู้สึกมึนชาไปหมด จากนั้นก็อิ่มอกอิ่มใจแต่ทำได้แค่กัดฟันอดกลั้นไว้ไม่กล้าให้ตัวเองส่งเสียงออกมา

 

 

หลูจื้อกอดเขาไว้แน่นจากด้านหลังและกระซิบถามเบาๆ ว่า: “บอกฉันสิว่ายังจะหนีอีกไหม”

 

 

ชุยหังรีบพูดทันทีว่า: “ฉันผิดไปแล้ว จะไม่หนีอีกแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ”

 

 

“ผิดไปแล้วก็โอเคแล้ว? ในเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองผิดไปแล้ว ไม่รับโทษก็คงจะไม่ได้นะ คืนนี้ถ้าฉันให้นายนอนหลับฉันจะยอมใช้นามสกุลนายเลย”

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 257 จัดการนาย

 

 

หลังจากอาบน้ำออกมาเท้าของชุยหังถึงกับอ่อนนุ่มไปหมดแล้ว หลูจื้ออุ้มเขากลับเข้ามาในห้องก่อนจะก็โยนตัวเขาลงบนเตียงนอน

 

 

“นายเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง” หลูจื้อถาม

 

 

ชุยหังอยากจะบอกว่ายังไม่พร้อม แต่หลูจื้อดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจคำตอบสักเท่าไหร่ การถามคำถามนี้เป็นเพียงการบอกใบ้กับชุยหังเท่านั้นว่าตัวเองกำลังจะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดยังไงอย่างนั้น

 

 

รอบแรกมันยังไม่ทันจบเลย เมื่อครู่นี้แค่ให้ชุยหังได้ปรับตัวให้เข้ากับจังหวะก็เท่านั้น

 

 

“นายจะนอนคว่ำหรือว่าจะนอนหงาย?” หลูจื้อถาม

 

 

ชุยหังพูดขึ้นว่า: “นายไม่ได้นอนหลับดีๆ มาทั้งคืนแล้วนะ แถมยังยืนมาตลอดทางเลยด้วย นายพักผ่อนก่อนสักหน่อยเถอะ”

 

 

“ฉันขอบใจนายนะ แต่ฉันไม่อยากพักผ่อน” หลูจื้อพูดพลางจับตัวชุยหังพลิกกลับไปให้เขานอนคว่ำหน้าอยู่ตรงนั้น จากนั้นรวบสองมือของเขาเข้าหากันก่อนจะให้มือข้างหนึ่งจับเอาไว้แน่น

 

 

ส่วนมืออีกข้างก็ดึงเอาผ้าขนหนูที่พันตัวชุยหังไว้ตอนที่พึ่งจะออกมาจากห้องน้ำดึงออกอย่างหยาบคายสุดๆ

 

 

ชุยหังร้องอุทานออกมา หลูจื้อพูดขึ้น: “กลั้นเอาไว้นะ นายวิ่งเก่งไม่ใช่หรอ”

 

 

“ไม่ใช่นะ ฉันวิ่งเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ…อีกอย่างวิ่งเก่งกับเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกัน?” ชุยหังต้องการอธิบาย

 

 

“นายพูดอีกที? ถ้านายไม่วิ่งแล้วจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ส่งข้อความหานายตั้งเท่าไหร่ โทรหานายตั้งกี่สาย ตัวนายเองไม่รู้เลยหรือไง” หลูจื้อถาม

 

 

ในเวลานี้ชุยหังไม่มีอะไรจะพูดเลย ก่อนหน้านี้ตนขาดการติดต่อกับหลูจื้อไปจริงๆ เขาบอกว่าตนวิ่งหนีมาอันที่จริงแล้วมันก็ใช้ได้จริง

 

 

เขาอยากจะพลิกตัวกลับไปมองว่าหลูจื้อกำลังแสดงใบหน้าโกรธอยู่ไหม แต่เขากลับทำไม่ได้เลย

 

 

หลายวันมานี้หลูจื้อคงจะร้อนใจมากจริงๆ มิฉะนั้นคงจะไม่มาที่นี่โดยใช้วิธีแบบนี้แน่

 

 

ตอนที่เห็นเขาที่ประตูทางเข้าชุมชนตอนนั้น ความรู้สึกแบบสูญเสียแล้วหวนกลับคืนมันทำให้แสดงความประทับใจออกมาทางสีหน้าได้เลยจริงๆ

 

 

อันที่จริงเขาก็กังวลว่าถ้าตนทักผิดไป ถ้าหากคนนั้นไม่ใช่ชุยหัง จะทำให้มันจบด้วยดีได้ยังไง

 

 

แต่โชคดีที่เขาไม่ได้มองผิดไป

 

 

ไม่อยากนั้นก็ไม่รู้เลยว่าชุยหังจะหลบเขาไปถึงเมื่อไหร่

 

 

“เป็นใบ้แล้ว? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายปากเก่งมากไม่ใช่หรอ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ” หลูจื้อว่า

 

 

ชุยหังคิดในใจว่าตนเป็นแบบนี้แล้วยังมีอะไรต้องพูดอีก ยังจะกล้าพูดอะไรอีก?

 

 

เดิมทีหลูจื้อก็กำลังโกรธอยู่ แล้วถ้ายังมาได้ยินคำเถียงข้างๆ คูๆ ของตนอีกจนทำให้ดุดันมากกว่าเดิมขึ้นมา แบบนั้นก็ไม่เท่ากับตนหาโทษใส่ตัวหรอ

 

 

ดังนั้นเขาจึงเว้นระยะคำพูดต่อไปว่า: “ฉัน…ผิด…ไปแล้ว…”

 

 

“ผิดไปแล้ว? นายไม่ผิด นายจะผิดได้ยังไงล่ะ”

 

 

แต่ว่าหลูจื้อกลับไม่คล้อยตามเลย ผิดไปแล้วก็ไม่ต้องลงโทษแล้ว?

 

 

ชุยหังยังแอบสงสัยว่าเขายืนมาตลอดหนึ่งคืนจริงหรือเปล่า?

 

 

“ผิดแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ …” ชุยหังเริ่มจะจนปัญญาแล้ว

 

 

แต่ว่าเขาไม่กล้าใช้คำว่าใจแคบเหมือนไส้ไก่มาเปรียบเทียบหลูจื้อ ตัวเขาทำอะไรลงไปเขาเองรู้ดีที่สุด

 

 

ครั้งนี้ก็นับว่าเขาหนีออกมาจริงๆ เรื่องนี้สำหรับหลูจื้อแล้วคงจะกระทบกระเทือนต่อเขาอย่างแน่นอน

 

 

นอกจากนี้ตนยังไม่ระวังตกเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นจนทำให้หลูจื้อต้องเป็นห่วงกังวลอีก

 

 

เมื่อมองพิจารณาจากที่หลูจื้อได้ตัดสินใจไปเพื่อเขาแล้ว ภายในใจของเขาจะต้องมีตนอยู่ในนั้นอย่างแน่นอน นอกจากนี้ยังไม่ใช่แค่นิดๆ หน่อยๆ ด้วย

 

 

แต่ในเมื่อเขาสงสัยหลูจื้อแล้วนยังสงสัยในตัวเอง ต่อมายังไม่มีคำอธิบายใดๆ ให้หลูจื้อก็หลบหนีออกมาแบบนี้ อันที่จริงมันก็แย่มาก

 

 

ในตอนนั้นเป็นเพราะเรื่องในเวยป๋อทำให้เขาหมดแรงใจและเขาก็ไม่สามารถบอกกับหลูจื้อได้

 

 

ตอนที่หลูจื้อพลิกตัวของเขากลับมานั้นเรี่ยวแรงในร่างกายของเขาแทบจะสูญสิ้นไปจนหมดแล้ว เขาเลือกเอากลอุบายออกมาใช้เสียเลย โดยโอบรอบคอของหลูจื้อเอาไว้

[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ

[นิยายวาย] เมื่อบุหรี่ตกหลุมรักไม้ขีดไฟ

Status: Ongoing
ชุยหัง เฟรชชี่ปีหนึ่งจากคณะเทคนิคการเดินเรือรอนแรมจากบ้านมาเรียนต่างเมืองเป็นครั้งแรก ทว่าเกือบถูกดักปล้นกลางทาง เคราะห์ดีที่มีคนผ่านทางมา แต่เขาคนนั้นกลับเมินเฉยไม่ยอมช่วยเสียอย่างนั้น ชุยหังจึงด่าพ่อล่อแม่ไปชุดใหญ่ กระนั้นโชคชะตาก็เล่นตลกให้ชุยหังได้พานพบกับ หลูจื้อ ชายที่เขาเคยปะทะฝีปากด้วยคราวก่อนอีกครั้งในฐานะครูฝึกทหารกับนักศึกษา จากเกลียดแรกพบจึงกลับกลายเป็นความใกล้ชิด ก่อตัวเป็นความรู้สึกเล็กๆ ในใจของทั้งสองโดยไม่รู้ตัว แต่ความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้จะลงเอยอย่างไร เมื่อฝ่ายหนึ่งคือนายทหารอนาคตไกลที่มีแฟนสาวผู้เพียบพร้อมข้างกายอยู่แล้ว ส่วนอีกฝ่ายคือชายหนุ่มที่เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัว ผิดหวังจากความรักครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่อาจเชื่อใจใครได้อีก ความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้นท่ามกลางหน้าที่และความรับผิดชอบของลูกผู้ชายนี้จะเก็บเป็นความลับต่อไปได้อีกนานแค่ไหน…  แสดงเพิ่มเติม

Comment

Options

not work with dark mode
Reset