บ่วงแค้นแสนรัก – ตอนที่ 521 เกิดมาก็ไม่ลงรอยกันแล้ว

“ในคู่มือก็มี คุณอ่านเองสิ”

เวินหนิงรีบพูดขึ้น

ลู่จิ้นยวนเห็นท่าทางเธอโกรธ ก็คัดค้าน ในทางกลับกันก็เลิกคิ้วขึ้น “ได้ยังไงล่ะ? อันหรานเป็นเด็กห้าขวบนะ วิธีการใช้และปริมาณ จะใช้มั่วๆ ไม่ได้ ไม่งั้นจะเกิดปัญหา”

ชายหนุ่มพูดอย่างมีเหตุผล ทำให้หาข้อผิดพลาดไม่ได้สักนิด

แต่ในใจลู่อันหรานเริ่มวิตกกังวล เขาไม่ได้ป่วยนะ ทั้งหมดคือการเสแสร้ง ถ้าต้องกินยาแล้วป่วยขึ้นมา นั่นไม่เท่ากับว่าทำตัวเองเหรอ?

“งั้นคุณปล่อยมือ ฉันขอไปนึกก่อน แล้วเขียนใส่กระดาษ คุณจะได้ไม่ลืม”

เวินหนิงกัดฟันพูด ลู่จิ้นยวนเห็นเธอหงุดหงิดจริงๆ แล้ว ก็ไม่แหย่เธออีก ปล่อยมือ

“โอเค ฉันจะรอเธอ”

เวินหนิงหยิบปากกาแท่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋า คิดสิ่งที่คุณหมอพูด จากนั้นก็เขียนไว้ที่ด้านหลังคู่มือ แล้วส่งให้ลู่จิ้นยวน

“เสร็จแล้ว พวกคุณกลับไปเถอะ”

เวินหนิงไม่สบอารมณ์กับลู่จิ้นยวน

แต่ก็ย่อตัวลงอีกครั้ง ลูบศีรษะลู่อันหราน “กลับไปอย่าลืมตั้งใจกินยา ไม่งั้นจะทำให้แม่เป็นห่วงนะ”

ลู่อันหรานพยักหน้า ลู่จิ้นยวนรู้สึกถึงความต่างในการปฏิบัติอย่างชัดเจน ในใจพูดไม่ออก แต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้

ชายหนุ่มแตะมือลู่อันหราน บ่งบอกให้เขาพูดสักประโยค ให้เวินหนิงไปกับพวกเขา แต่ลู่อันหรานแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

ลู่อันหรานคิดแล้วก็เข้าใจ เดิมทีเขาไม่ได้ป่วย ถ้าแม่กลับไปกับเขา จะต้องดูและให้เขากินยาอย่างจริงจังแน่นอน ถึงตอนนั้นเขาไม่สามารถจัดการได้ หยุดแค่นี้ก่อนดีกว่า

เห็นลูกชายไม่ไว้หน้า ลู่จิ้นยวนก็ไม่มีทางเลือก ทำได้แค่เรียกลู่อันหรานขึ้นรถ เตรียมออกมา

กำลังจะไป ลู่จิ้นยวนก็ได้รับสายหนึ่ง

“ว่าไงนะ? เธอฟื้นแล้ว? เดี๋ยวฉันไป!”

ในโทรศัพท์หมอเป็นคนโทรมา บอกว่าเย่ซือเยวี่ยฟื้นแล้ว

ลู่จิ้นยวนรีบลดกระจกรถลงมาทันที เรียกเวินหนิงที่เตรียมจะกลับไป “มีข่าวมาจากหมอ เย่ซือเยวี่ยฟื้นแล้ว”

“ว่าไงนะ? จริงเหรอ? ซือเยวี่ยเธอฟื้นแล้ว? !”

ได้ยินข่าวนี้ เวินหนิงก็ตื่นเต้นทันที

ช่วงไม่กี่วันนี้ เธอไปเยี่ยมเย่ซือเยวี่ยเป็นบางครั้ง ถึงแม้มีคุณแม่เย่และอันเฉินดูแลเธอ แต่ยังไงแล้วเธอก็เกิดอุบัติเหตุเพราะช่วยตน เวินหนิงก็ไม่สามารถไม่สนใจได้

ตอนนี้ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว หินก้อนใหญ่ในใจเธอในที่สุดก็ร่วงสู่พื้น

“ขึ้นรถเถอะ ฉันจะไปส่งเธอ”

เย่ซือเยวี่ยอยู่โรงพยาบาลสมอง ตั้งอยู่ที่เขตชานเมือง ห่างจากที่นี่ไกลมาก ถ้าต้องนั่งรถไปเองก็ลำบากมาก

“……โอเค”

เวินหนิงลังเลสักพักหนึ่ง ก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ไม่สบอารมณ์ เธอต้องไปเยี่ยมเพื่อนสนิทเธอให้เร็วที่สุด

……

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ลู่จิ้นยวนก็พาเวินหนิงและลู่อันหรานมาถึงโรงพยาบาล

พวกเขาวิ่งไปที่ห้องผู้ป่วยอย่างต่อเนื่อง เมื่อถึงที่ ก็ไม่เห็นภาพที่จินตนาการเอาไว้ แต่กลับเป็นภาพที่คุณแม่เย่นั่งข้างเตียง เช็ดน้ำตาเงียบๆ

เย่ซือเยวี่ยนั่งบนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก

“ตาฉัน……”

พวกเวินหนิงได้ยินประโยคนี้ ก็เหมือนสายฟ้าสีน้ำเงินฟาดมา ความสุขที่เต็มเปี่ยมในใจหายไปทั้งหมดทันที

ภายใต้การรักษาอย่างพิถีพิถันของโรงพยาบาล ในที่สุดเย่ซือเยวี่ยก็ฟื้น เดิมที นี่เป็นข่าวดีมาก แต่ทำไม……

ริมฝีปากเวินหนิงขยับ สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ตอนนี้มืดใช่ไหม ไม่งั้นก็ปิดไฟใช่หรือเปล่า? ”

เย่ซือเยวี่ยร้องไห้อย่างอดไม่ได้ ปกติแล้วเธอเป็นคนขี้กังวลอยู่เสมอ แต่อย่างไรก็เป็นหญิงสาววัยยี่สิบกว่าปี ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอสูญเสียการมองเห็น จึงทำได้แค่หาข้ออ้างปลอบตัวเองไม่หยุด

เธอคงไม่ได้โชคร้ายขนาดที่มองไม่เห็นแบบนี้

เธออายุแค่ยี่สิบสี่ปีเอง ถึงขนาดยังไม่มีความรักดีๆ เลยสักครั้ง จะตาบอดแบบนี้ได้อย่างไร?

“เร็วเข้า เปิดไฟเร็วๆ พวกคุณอย่าเล่นแบบนี้ได้ไหม ฉันทนกลัวไม่ไหวนะ”

เห็นไม่มีคนตอบสนองตน เย่ซือเยวี่ยกำลังจะลงจากเตียง เห็นว่าเป็นแบบนี้เวินหนิงก็รีบไปขวางเธอ

“ซือเยวี่ย เธออย่าเพิ่งสะเทือนใจ เธอยังลงจากเตียงไม่ได้”

“หนิงหนิง เธอมาแล้วสินะ เธอบอกฉันทีสิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน? เธอพูดสิ!”

เย่ซือเยวี่ยจับมือเวินหนิง เธอที่มีอารมณ์สะเทือนใจ ไม่สนอะไรมากมาย เล็บจิกแขนเธอจนเกิดแผลหลายแห่ง

เวินหนิงถึงขนาดไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ร่างกายจะเจ็บอย่างไร ก็ไม่เท่าเจ็บหัวใจในตอนนี้

“ไม่ เธอไม่ได้เป็นอะไร เธอพักผ่อนก่อนนะ ได้ไหม? ตอนนี้เธอจะสะเทือนใจไม่ได้ บางทีเธอหลับไปแล้วตื่นมา ทุกอย่างอาจจะกลายเป็นดีขึ้นก็ได้นะ? ”

เวินหนิงพยายามปลอบเย่ซือเยวี่ย คุณแม่เย่ก็ตอบสนองในที่สุด เธอไม่สามารถอ่อนแอแบบนี้ได้ ไม่มีใครสนับสนุนเธอ ลูกสาวเธอจะพังทลาย

“ซือเยวี่ย ลูกไม่ต้องกังวลนะโอเคไหม ที่นี่คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุด จะมีหมอที่ดีที่สุดมารักษาลูก ลูกฟื้นขึ้นมาแล้ว มันจะต้องดีขึ้นแน่นอน”

คุณแม่เย่กอดเย่ซือเยวี่ย พูดขึ้นพึมพำ

เวินหนิงถอยสองก้าว กำลังมองท่าทางเธอ ก็เสียสติ

ลู่จิ้นยวนเห็นว่าเป็นแบบนี้ ก็ยื่นมือออกไปจับแขนเธอ ในตอนนี้เวินหนิงไม่ได้ดิ้นรนอีก

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหนื่อยมากๆ ถ้าไม่ใช่เธอ เย่ซือเยวี่ยจะไม่เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ จะไม่สูญเสียการมองเห็น และจะไม่พังทลายเหมือนในตอนนี้

เพราะตนทำให้เธอเกิดปัญหา ทำให้เด็กผู้หญิงที่ดีคนหนึ่งเกิดปัญหา

เห็นสีหน้าเวินหนิง ลู่จิ้นยวนก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไร บังคับให้เธอออกมาจากห้องผู้ป่วย ให้เธอไม่ต้องเห็นภาพเหล่านั้นอีก

“เวินหนิง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเธอนะ เธออย่าโทษตัวเองมั่วๆ ได้ไหม!”

“แม่ แม่เป็นอะไร? ”

ลู่อันหรานดึงปลายเสื้อเวินหนิง เป็นห่วงอย่างมาก

“แม่……แม่ไม่เป็นอะไร”

เวินหนิงได้ยินเสียงสองพ่อลูก ก็ตอบสนองทันที

เห็นความกังวลของลู่อันหรานก็รู้สึกผิดมาก “ไม่เป็นอะไร แม่แค่……จู่ๆ ก็รู้สึกอะไรบางอย่างแบบไม่มีเหตุผล”

“เธออย่ามองโลกในแง่ร้ายไปเอง เราไปหาคุณหมอก่อน ฟังว่าเขาว่ายังไง”

ลู่จิ้นยวนชินกับอุปสรรคมากมาย จึงรีบเสนอถามสถานการณ์ก่อน

เวินหนิงพยักหน้า ตามหลังลู่จิ้นยวนไปหาหมอที่รับผิดชอบเย่ซือเยวี่ยด้วยกัน

“คุณหมอ ซือเยวี่ย อาการของผู้ป่วยเป็นยังไงบ้างคะ? ทำไมจู่ๆ มองไม่เห็น? ”

เวินหนิงถามอย่างกังวล

คุณหมอครุ่นคิดกับแผ่นฟิล์มหนึ่งอยู่นาน “หลังจากผู้ป่วยฟื้นแล้วสูญเสียการมองเห็นเรื่องนี้เราเองก็ไม่คาดคิด คุณก็เห็นว่าเธอมีลิ่มเลือดในสมอง เกิดจากผลกระทบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ที่สูญเสียการมองเห็นเพราะก้อนเลือดไปกดทับเส้นประสาท อัตราการเกิดนั้นต่ำมาก”

“……แล้ว ต้องรักษายังไง? ”

ได้ยินเรื่องลิ่มเลือดอะไรบางอย่าง เวินหนิงก็นึกถึงเรื่องตัวเอง

ความทรงจำเธอคืนกลับมาได้ บางทีเย่ซือเยวี่ยก็ยังไม่หมดหวัง

บ่วงแค้นแสนรัก

บ่วงแค้นแสนรัก

ของขวัญวันเกิดอายุ18ปีของเวินหนิง คือเธอต้องติดคุก10ปี เพื่อการแก้แค้นเธอจึงตอบตกลงคำขอร้องของปีศาจ เธอต้องแต่งงานกับสามีที่นอนอยู่ในสภาพเหมือนผัก แต่คิดไม่ถึงว่า…

Comment

Options

not work with dark mode
Reset