พลิกนาฬิกา ย้อนชะตานางร้าย – ตอนที่ 180

อาเรียได้แต่กะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่เชื่อว่าอาซจะมาหาด้วยตัวเองแม้เขาจะอยู่ตรงหน้า ราวกับเห็นภาพลวงตาทำให้หันไปมองทางอื่นไม่ได้อยู่พักใหญ่

เพราะดูจากระยะทางแล้วหากเริ่มออกเดินทางหลังจากจดหมายไปถึงก็หมายความว่าเขาเดินทางมาตลอดเวลาไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่นิด

และเขาไม่มีทางรู้ก่อนอยู่แล้วว่าเธอจะไม่กลับ ฉะนั้นหนทางจึงเหลืออยู่แค่อย่างเดียว

ก็คือการใช้พลังตัวเองจากราชอาณาจักรมายังโครอา

หากดูจากที่ไม่มีข้ารับใช้ติดตามมาสักคน และในมือยังมีแค่ช่อดอกไม้ช่อใหญ่แต่ดูเรียบง่ายอยู่อีกช่อ ก็คงต้องคิดอย่างนั้น

หลังจากที่อาเรียเข้าใจทุกอย่างแล้วจึงได้แต่เบิกตาโตพลางเข้าไปถามไถ่อาซ

“เอ่อ คุณอาซ ตัวท่าน เป็นอะไรไหมคะ!”

ทำไมทำอะไรมุทะลุแบบนี้ล่ะ

อาซเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้สีหน้าของอาเรีย จึงยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางตอบด้วยสีหน้าราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“ผมไม่เป็นอะไรอยู่แล้วครับ …. ตอนนี้น่ะครับ”

“ตายจริง…!”

ตอนนี้ อย่างนั้นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นก็คงหมายความว่าต่อไปจะเป็นอะไรอย่างนั้นเหรอ!

อาเรียไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอย่างไร ได้แต่แสดงสีหน้าตกใจทั้งที่มือยังปิดปากอยู่

ในระหว่างนั้นอาซก็นำช่อดอกไม้ส่งให้แอนนี่ ในที่สุดมือของเขาก็เบาลงจึงยื่นมือไปหาอาเรียที่ยังตกใจจนไม่รู้จะแสดงอาการโต้ตอบอย่างไร

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แถมยังไม่ใส่ใจร่างกายตัวเองแบบนี้ฉันรู้สึกไม่ดีนะคะ วิ่งมาไกลเลยไม่ใช่เหรอคะ”

“นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดอะไรแบบนั้นนะครับ…!”

“แล้วก็อย่างไรเสียก็มาถึงที่นี่แล้ว มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วสินะ หรือจะให้ผมกลับไปอีกครั้งดีไหมครับ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีพลังเหลือพอที่จะทำเช่นนั้นแล้วล่ะครับ ทำอย่างไรดีล่ะ”

ช่างหน้าไม่อายเสียจริง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าจะต้องเป็นห่วง แต่ยังพูดว่ากลับไปไม่ได้ด้วยสีหน้าอมยิ้มเช่นนั้นอีก ผู้หญิงที่ไหนจะบ่นต่อได้อีกนะ

“…”

อาเรียขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับหันไปมองอาซ จากนั้นจึงถอนหายใจเบาๆ พลางยื่นมือไปจับมือของเขา

ทั้งมือคู่นั้นและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่จะคิดบัญชีความผิดของอาซภายหลัง ความรู้สึกที่เหมือนจะไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ

“ได้จับมือฉันแบบนี้ ชอบฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

แต่อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าอาซจะสนุกจนรอยยิ้มถูกแต่งแต้มไปอีกขั้นแล้ว ไม่มีข้อตำหนิใดๆ เกี่ยวกับอาเรียที่ไม่ยอมกลับไปยังราชอาณาจักรในวันเกิด

“ไม่นานมานี้ฉันลองเปรียบเทียบคุณอาซจากตอนที่ได้พบกันครั้งแรกแล้ว ท่านดูต่างออกไปจากเดิมมากเลยนะคะ ไม่รู้ว่าเลยว่าความจริงแล้วจะเป็นคนแบบนี้”

“ผมเป็นแบบนี้ก็แค่กับเลดี้นั่นแหละครับ ไม่ชอบเหรอ”

“…”

มีหรือจะไม่ชอบคนรักที่อ่อนโยนกับแค่ตัวเอง อาเรียไม่ตอบอะไรส่วนอาซก็ได้แต่ยิ้มทั้งที่ยังมองมาที่ตัวเอง น่าหมั่นไส้ไม่น้อย แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่น่ารักมากเช่นกัน

แม้จะไม่ต้องทำแบบนั้นก็ยังถูกตกเป็นจุดสนใจอยู่ดี อาเรียที่ทนเห็นสภาพนี้ของอาซไม่ได้จึงจูงมือเขาไปหาไวโอเล็ต

“จะแนะนำให้รู้จักนะคะ น่าจะเพิ่งพบกันครั้งแรกใช่ไหมคะ นี่ไวโอเล็ตค่ะ คุณย่าของฉันเอง”

“ยินดีที่ได้พบนะครับ มาร์เชอเนสเปียสต์”

อาซลบรอยยิ้มที่ทะเล้นของตัวเองหันไปทักทายอย่างสุภาพ แม้เขาจะมีตำแหน่งสูงกว่าแต่เพราะหล่อนเป็นคุณย่าของอาเรียจึงไม่วางคำพูด

แม้จะรู้ข่าวลือของตัวเองแต่ก็ยังไม่สนใจเรื่องพวกนั้น อาซที่แสดงความเคารพด้วยท่าทางสุภาพเพียงเพราะหล่อนเป็นครอบครัวของคนรักทำให้ไวโอเล็ตแก้มแดงก่ำพลางทักทายตอบ

“…เดินทางมาไกลเช่นนี้คงจะลำบากมากเลย พักผ่อนได้ตามสบายเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ มาร์เชอเนส แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพักผ่อนในคฤหาสน์ที่สวยงามเช่นนี้ได้อย่างไรนะครับ เพราะแค่เดินดูก็คงใช้เวลาหลายวันแน่เลยล่ะครับ”

และท่าทางเช่นนั้นของอาซเพียงพอที่จะเพลาความโกรธของอาเรียได้อยู่ จะไม่รู้สึกดีได้อย่างไร ในเมื่อขนาดคนในครอบครัวของเธอเองเขายังปฏิบัติตัวอย่างสุภาพขนาดนั้น

หลังจากนั้นอาซจึงทักทายและพูดคุยกับมาร์ควิสเปียสต์ คาริน และโคลอี ทำให้คนในครอบครัวอาเรียรู้สึกดีกับเขามากขึ้น

แม้จะไม่จำเป็นต้องทำคะแนนด้วยซ้ำ แต่อาซยังพยายามสร้างความสัมพันธ์กับเครือญาติทางครอบครัวอาเรียอย่างเต็มที่

ด้วยความเป็นมิตรและความอ่อนโยนทำให้บรรดาผู้คนที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงเริ่มมุ่งความสนใจไปรวมตัวกันอยู่รอบๆ อาซ เพราะไม่สามารถทิ้งโอกาสที่จะได้พบองค์รัชทายาทแห่งราชอาณาจักร

“จัดการกลุ่มกบฏที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้อยู่หมัด ช่างสุดยอดจริงๆ ครับ”

“ทุกอย่างเป็นเพราะความช่วยเหลือของเลดี้อาเรียน่ะครับ หากไม่ได้เลดี้อาเรียคอยช่วยก็ทำไม่สำเร็จหรอกครับ”

“อ้อ จะว่าไปได้ข่าวว่าเพราะอิทธิพลของเลดี้เปียสต์คนใหม่ทำให้ตำแหน่งที่ว่างในราชอาณาจักรถูกเติมเต็มแล้วนี่ครับ”

 “ใช่ครับ ตั้งแต่แรกจนจบทั้งหมดเป็นเพราะเลดี้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยครับ”

“เป็นผู้มีความสามารถตามคำร่ำลือจริงๆ เลยครับ ได้บุคคลเช่นนั้นเป็นประชากรในโครอา ไม่รู้จะอธิบายความตื้นตันใจได้อย่างไรเลยล่ะ”

บรรดาชนชั้นสูงในโครอาต่างหัวเราะฮ่าๆ พลางพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำให้คนโดยรอบที่ได้ฟังต่างรู้สึกดีจนเก็บไม่อยู่ ทั้งยังพูดเสริมถึงความเจริญรุ่งเรืองจากราชอาณาจักรมาจนถึงโครอา

ทว่าดูเหมือนอาซจะไม่พอใจกับการตอบรับจากบรรดาผู้คนรอบตัวเขา จึงเปลี่ยนสีหน้าที่เคยยิ้มอย่างอ่อนหวานและสุภาพเป็นใบหน้าเฉยชาแข็งทื่อ

“ขอโทษนะครับ แต่คงจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกครับ เพราะอีกไม่นานเลดี้ก็จะกลายเป็นคนของราชอาณาจักรเราแล้ว หมายถึงในเร็ววันนี้น่ะครับ”

  “เอ่อ…

อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของอาซทำให้บรรดาชนชั้นสูงต่างประหม่าจนเหงื่อตก รวมไปถึงคนที่คอยฟังอยู่รอบๆ ด้วยสีหน้าแช่มชื่นอยู่ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

บรรยากาศเริ่มเย็นชืดขึ้นราวกับราดน้ำเย็นลงในชั่วพริบตา อาเรียที่คอยสังเกตอยู่ข้างๆ คิดว่าอาซมาวางมาดในที่แปลกๆ เช่นนี้จึงพยายามสูดลมหายใจเข้าอย่างอดกลั้น

“คุณอาซคะ ไม่รู้ว่าเพราะดิฉันเพิ่งได้ดื่มสุราครั้งแรกหรือเปล่าใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด แล้วก็รู้สึกไม่มีแรงด้วยค่ะ ช่วยพาดิฉันไปตรงระเบียงได้ไหมคะ”

พยายามเปลี่ยนบรรยากาศที่เจื่อนไปด้วยการพิงแขนของอาซพลางกระซิบเบาๆ ขนตาพลิ้วไหวจากการกะพริบตาเบาๆ พร้อมกับเชื้อเชิญอาซให้ย้ายบริเวณไปในที่ที่มีแค่เราสองคน

เพราะนั้นเป็นการกำจัดตัวการได้อย่างรวดเร็วและแน่นอนที่สุด

“…”

จะมีชายคนไหนสามารถปฏิเสธคำขอนี้ได้ล่ะ อาซไม่ตอบอะไรพลางรีบโอบเอวอาเรียพาเธอออกจากนอกห้องโถงที่แสนอึดอัด

ย่างก้าวของเขาดูร้อนรน เนื่องจากสายตาคนในงานยังตามติดอยู่ไม่ห่าง อาเรียจึงพยายามกลั้นยิ้ม

“เป็นอะไรไหมครับ”

จากนั้นประตูระเบียงก็ถูกปิดลง อาซที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความรู้สึกที่หลากหลายจึงจับแก้มอาเรียพร้อมกับถาม

ดูจากสีหน้าแล้วถึงแม้จะบอกว่าเป็นก็คงไม่สนใจอะไรล่ะมั้ง ไม่สิ บางทีอาจหวังว่าจะให้เขาเป็นที่พิงในสภาพที่เมาแบบนี้ก็ได้

ความจริงแล้วอาเรียไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น และเนื่องจากดื่มในปริมาณน้อยมากจึงไม่รู้สึกเมาเลยสักนิด แต่เพราะเธอชอบสีหน้าของอาซที่แฝงเล่ห์เหลี่ยมนั้น จึงหลับตาลงพร้อมกับพิงแก้มบนหน้าอกของเขา

“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ในอดีตเหมือนจะดื่มได้ดีเลยดื่มไปเยอะเลยน่ะค่ะ… ฉันน่าจะเข้าใจผิดไปล่ะมั้งคะ”

เพราะอย่างนั้น อาซเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่ทันคาดคิด ไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่ได้แต่มองอาเรียอยู่อย่างนั้น

สีหน้าราวกับโดนทำการทดสอบเสียอย่างนั้น

“คุณอาซ”

“…ถ้าอย่างนั้นนั่งลงก่อนนะครับ”

ในไม่ช้าอาซที่กระทบกระทั่งกับอาเรียอยู่ก่อนหน้านี้ ถอนหายใจพลางประคองให้เธอนั่งบนเก้าอี้ ดูเหมือนว่าที่คฤหาสน์จะมีครอบครัวของอาเรียอยู่จึงไม่สามารถทำตัวหุนหันพลันแล่นได้

ทว่าอาเรียยังไม่ปล่อยมืออาซที่ประคองเธอมานั่งบนเก้าอี้ให้ไปฝั่งตรงข้าม สายตาอาซเต็มไปด้วยความตกใจพลางหันไปหาอาเรีย

“จะทิ้งฉันที่เมาแบบนี้ไปนั่งฝั่งตรงข้ามเหรอคะ ถ้าทรงตัวไม่ได้แล้วหงายออกไปนอกเก้าอี้จะทำอย่างไรล่ะคะ แล้วร่างกายดิฉันบอบบางแค่นี้เอง ยิ่งเจออะไรนิดหน่อยก็แตกสลายง่ายอยู่ด้วย”

ถึงแม้ว่าลักษณะการพูดของคนที่เมาไม่น่าจะพูดได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนั้น แต่อาซก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องสงสัยเธอ

ไม่สิ ถึงจะมองออกแล้วก็ตาม ยังตั้งใจจะตกหลุมยั่วยวนของอาเรียอย่างไรล่ะ

มีหรือจะอดใจไม่หลงกล ปล่อยให้หญิงที่งดงามเช่นนี้ยั่วยวนไปเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้อาเรียก็เป็นผู้ใหญ่เต็มวัยแล้ว จะมีอะไรให้ลังเลอีกเล่า

“คุณอาซคะ ทำไมไม่ตอบล่ะคะ …หรือว่าจะปล่อยให้ฉันเจ็บตัวอย่างนั้นเหรอคะ”

สิ่งที่มีคำตอบถูกกำหนดไว้อยู่แล้ว

อาเรียจึงกระตุ้นอาซที่ได้แต่นิ่งชะงักพร้อมกับลากมือที่จับอยู่ไปอย่างเบาๆ

เป็นแรงที่สามารถผละออกได้อย่างง่ายดาย ทว่าอาซกลับยอมถูกลากไปอย่างง่ายดาย

เพียงชั่วพริบตาท่าทางทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป

ราวกับเวทมนตร์เขาไปนั่งแทนที่ที่อาเรียนั่งอยู่ก่อนหน้าอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ อาเรียแสดงสีหน้าราวกับสนุกสนานที่ได้นั่งบนตักอาซพร้อมกับยิ้มออกมา

“…ไม่ได้จะคิดนั่งบนตักของคุณอาซนะ ฉันนี่ช่างหน้าไม่อายจริงๆ เลย”

ใครกันที่ยั่วยวน ใครกันที่ทำตัวไร้ยางอาย อาเรียที่ยิ้มราวกับเป็นเรื่องสนุก แต่อาซกลับไม่ยิ้มออกมาแม้แต่นิด

“ไม่ชอบที่เห็นฉันเป็นแบบนี้เหรอคะ”

อาซปัดผมอาเรียที่ลงมาปรกหน้าเธอ การเคลื่อนไหวของมือนั้นแตกต่างจากตอนปกติ กลับมีอะไรแฝงอยู่ตามที่อาเรียพูด ความเป็นอยู่ของเราตอนนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

รอยยิ้มของอาเรียค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหมายอื่น ท่าทางที่ขี้เล่นของเธอกลับหายไปสักพักใหญ่ เข้ากับวันนี้ที่เธอได้กลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวสีหน้าจึงเปลี่ยนตามไปด้วย

“…ไม่รู้สิคะ ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้ถึงขั้นไหน”

ทั้งน้ำเสียงก็ยังเป็นแบบนั้น เป็นพฤติกรรมระหว่างคู่รักที่แนบเนียนและละเอียดอ่อนอย่างพอเหมาะ

หลังจากที่อาเรียพูดตอบเสร็จอาซที่ก่อนหน้าลูบผมอาเรียอยู่กลับเลื่อนมือลงมาที่แก้มของเธอ

แก้มอ่อนนุ่มของเธอนั้นเย็นเฉียบเนื่องจากปะทะลมหนาว ราวกับสงสารจึงลูบแก้มเธออยู่สองสามครั้งจนแก้มเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้น

“แก้มร้อนไปหมดแล้วครับ”

“…สงสัยอาจจะเป็นเพราะเมาแน่เลยค่ะ”

ใครเห็นก็รู้ว่าที่ใบหน้าไม่ใช่เพราะเมา แต่เพราะอาเรียตอบเช่นนั้นอาซจึงไม่ขัดอะไร เพราะเรื่องที่อาเรียจะเมาหรือไม่นั้นไม่ได้สำคัญสักเท่าไหร่

“เห็นเขาว่ากันว่าความเจ็บปวดมันแบ่งปันกันได้… ความเมาก็เป็นแบบนั้นด้วยไหมนะ”

อาเรียดึงมือของอาซที่ลูบแก้มเธอมากุมไว้พร้อมกับถาม ช่างเป็นคำถามที่โง่เขลาเสียจริง สำหรับอาซนั่นเป็นคำถามที่สำคัญและยั่วยวนยิ่งกว่าคำถามไหนๆ

“ไม่รู้สิ… ลองทดสอบดูไหมล่ะครับ”

อย่างไรล่ะ ไม่จำเป็นต้องถามเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว เพราะนิ้วมือของอาซที่สัมผัสแก้มเธอก่อนหน้า กลับลดระดับลงมาสัมผัสริมฝีปากเธอ

ด้วยสัมผัสจากมือที่นุ่มนวลทำให้อาเรียไม่ได้ตอบอะไรพร้อมกับหลับตาลงอย่างช้าๆ อาซจึงไม่อดทนอีกต่อไปพลางก้มหน้าลง เนื่องจากทั้งคู่ไม่ทันคิดว่าจะมีใครเห็นการกระทำของพวกเขาจากสวนใต้ระเบียง

แม้จะไม่ได้เห็นเป็นเวลานานก็ตาม ด้วยเหตุผลข้อเดียวที่พวกเขาแยกห่างกันไกล ริมฝีปากทั้งสองต่างขยับหากันด้วยความโหยหา เต็มไปด้วยความรู้สึกเรียกร้องความรักและความปรารถนา ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายแยกจากไปไหนอีก

อาซที่ดึงเธอเข้ามาจูบอย่างหนักแน่นราวกับจะไม่ปล่อยไปไหน ส่วนอาเรียก็ยกสองมือขึ้นโอบคอของเขาราวกับตอบรับว่าจะทำเช่นนั้น

แม้การจุมพิตของทั้งสองคนจะยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องแต่ก็ยังไม่หายสงสัย จนกระทั่งทั้งคู่วิ่งออกไปยังลานสวนหน้าคฤหาสน์

……………………

พลิกนาฬิกา ย้อนชะตานางร้าย

พลิกนาฬิกา ย้อนชะตานางร้าย

เมื่อมารดาที่เป็นโสเภณีได้แต่งงานกับท่านเคานต์ อาเรียจึงได้ยกระดับฐานะทางสังคมอย่างรวดเร็ว เธอใช้ชีวิตอย่างหรูหราอู้ฟู่ ก่อนจะตกหลุมพลางของมิเอล น้องสาวบุญธรรม และถูกฆ่าตายท่ามกลางสายตาเย็นชาและคำเยาะเย้ยถากถาง ทันใดนั้น นาฬิกาทรายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าราวกับภาพลวงตา และเธอก็ได้ย้อนเวลากลับมาอย่างปาฏิหาริย์…! “ข้าอยากเป็นผู้ที่งามสง่าเหมือนกับมิเอล น้องสาวของข้า” เพื่อต่อกรกับนางร้าย เธอจึงต้องร้ายยิ่งกว่า! เธอเลือกเส้นทางชีวิตใหม่เพื่อแก้แค้นคนที่บีบให้เธอเข้าสู่เส้นทางแห่งความตาย! เรื่องราวของนางร้ายที่ร้ายยิ่งกว่านางร้ายจึงเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับการแก้แค้นอันซับซ้อนที่ซุกซ่อนอยู่ในความงดงามที่อันตราย!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset