พันธกานต์ปราณอัคคี – ตอนที่ 222 สุคนธ์ล่าวิญญาณหนึ่งวัน

“เจ้า เจ้าไม่ได้ดูผิด?” ชายวัยกลางคนสีหน้าอึมครึม มือเริ่มสั่นเทาแผ่วเบา กลับยังคงทนไม่ไหวถามขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

 

 

กุมารชุดเขียวพยักหน้าอย่างแรง “ต่อให้ข้าน้อยกล้าเพียงใดก็ไม่กล้ามองเรื่องนี้ผิดขอรับ!”

 

 

“ดูแลฮูหยินให้ดี” ชายวัยกลางคนกำชับแค่ประโยคเดียว ก็รีบทะยานออกไปแล้ว

 

 

ถึงจุดสูงสุดของยอดเขา ชายวัยกลางคนคุกเข่าลงนอกตำหนัก นิ้วมือขยับแผ่วเบาตีเคล็ดวิชานิ้วออกไปสายหนึ่ง ก็เห็นประตูตำหนักวาบแสงวิญญาณขึ้น

 

 

เพียงชั่วครู่ประตูตำหนักเปิดออก ชายท่าทางยังหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นหน้าชายวัยกลางคน ที่พิเศษคือชายหนุ่มคนนี้แม้ใบหน้าหนุ่มแน่น คิ้วกลับเป็นสีขาวดุจหิมะ

 

 

“บอกแล้วว่าข้ากักตนอยู่ ห้ามรบกวนส่งเดชมิใช่หรือ?” ชายคิ้วขาวหน้าบึ้งว่า

 

 

ชายวัยกลางคนหน้าผากจรดพื้น เอ่ยอย่างเศร้าโศกว่า “ท่านผู้เฒ่าไท่ซ่าง หยวนเอ๋อร์เขา…ดับสูญแล้ว!”

 

 

“อะไรนะ!” ชายคิ้วขาวสีหน้าตกตะลึง ยื่นมือจับชายวัยกลางคนขึ้นมา พาเขามาถึงโถงลับที่วางตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาไว้ในพริบตา เห็นดวงหนึ่งในนั้นมืดมิดอับแสงแล้วจริงๆ คือตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาของเถียนหยวนนั่นเอง

 

 

ชายคิ้วขาวโบกมือทีหนึ่ง ตะเกียงน้ำมันแก้วก็ลอยเข้ามาในมือ แล้วก็เห็นเขาหลับตา เพียงครู่เดียวก็ลืมตาขึ้นว่า “เจ้าอย่าเพิ่งลนลาน รอข้ากลับมา” พูดจบกระโดดขึ้นสมบัติวิเศษเหินหาวทะยานไปแล้ว

 

 

หลายชั่วยามให้หลัง ชายคิ้วขาวร่อนลงบนเขาลั่วเยี่ยน มองไปทั่วทุกทิศ สายตาตกไปที่สถานที่หนึ่ง

 

 

ฮึ ต่อให้ที่นี่มีผู้บำเพ็ญเพียรเก็บกวาดสนามรบพยายามปกปิดร่องรอย ทว่าจะปิดบังตนไปได้อย่างไร

 

 

ชายคิ้วขายหยิบตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาของเถียนหยวนออกมา หลับตาท่องคาถา สิบกว่าอึดใจให้หลังปากตะโกนเบาๆ ว่า “ไป!”

 

 

ก็เห็นตะเกียงน้ำมันแก้วบินไปยังสถานที่หนึ่งอย่างมั่นคง จากนั้นลอยอยู่กลางอากาศไม่ขยับเขยื้อน หากมั่วชิงเฉินอยู่นี่ต้องตกใจยกใหญ่แน่ ที่ที่ตะเกียงน้ำมันแก้วดวงนี้หยุดอยู่ คือที่ที่เถียนหยวนสิ้นชีพพอดี!

 

 

ตะเกียงน้ำมันแก้วเพิ่งหยุดนิ่ง ก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกในทันใด ไส้ตะเกียงเต้นระริกสองสามทีแล้วก็ดับลงอย่างรวดเร็วอีก

 

 

“ไม่คิดว่า ไม่คิดว่าเป็นทิศทางของสำนัก! ช่างใจกล้านัก!” ชายคิ้วขาวลืมตาขึ้นในบัดดล นัยน์ตารัศมีพาดผ่าน จากนั้นโบกมือเก็บตะเกียงน้ำมันแก้วที่มืดมนไร้แสงเข้าในแขนเสื้อ แล้วกระโดดขึ้นสมบัติวิเศษเหินหาวตรงไปพรรคเหยากวงด้วยท่าทีน่ากลัว

 

 

จะว่าไปก็เพราะมั่วชิงเฉินโชคร้าย

 

 

ว่ากันตามปกติแล้วในสำนักมีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อแก่นปราณถึงจุดตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตา เถียนหยวนมีตบะแค่ระดับสร้างรากฐานระยะกลาง ตามหลักแล้วไม่น่ามีตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตา

 

 

ทว่าเขายังเป็นลูกหลานของตระกูลด้วย ลูกหลานของตระกูลบำเพ็ญเพียรจำนวนไม่ได้หนึ่งในหมื่นของสำนัก ยิ่งเพราะเกี่ยวข้องกับสายเลือด จึงเห็นความสำคัญของลูกหลานที่โดดเด่นในตระกูลเป็นอย่างมาก มีตระกูลบำเพ็ญเพียรบางตระกูลเมื่อลูกหลานเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานก็จะจุดตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาให้เขาแล้ว ตระกูลเถียนก็เป็นเช่นนี้

 

 

ความหมายตามชื่อ ตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาคือตะเกียงน้ำมันที่จุดขึ้นโดยผสานดวงจิตสายหนึ่งของผู้บำเพ็ญเพียร หากผู้บำเพ็ญเพียรคนนี้ดับสูญ ย่อมดวงจิตสลายตะเกียงมอดเป็นธรรมดา

 

 

แสดงถึงความเป็นตายของผู้บำเพ็ญเพียร ก็คือประโยชน์สูงสุดของตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตา นอกเหนือจากนี้ประโยชน์อีกข้อหนึ่งของตะเกียงดวงจิต นั่นก็คือไล่ล่าศัตรู

 

 

ในตะเกียงดวงจิตผสานกลิ่นหอมพิเศษไว้ชนิดหนึ่ง เรียกว่าสุคนธ์ล่าวิญญาณ ภายในเจ็ดวันหลังจากผู้บำเพ็ญเพียรดับสูญ คนอื่นสามารถรับรู้ถึงสถานที่ที่เขาสิ้นชีพผ่านตะเกียงดวงจิตได้ หากภายในหนึ่งวันมีคนถือตะเกียงดวงจิตที่มอดดับแล้วรุดมาถึงสถานที่ที่ผู้บำเพ็ญเพียรสิ้นชีพ ตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาก็จะถูกวิญญาณที่เหลืออยู่จุดขึ้น เร่งประสิทธิภาพของสุคนธ์ล่าวิญญาณออกมา

 

 

คนร้ายที่ฆ่าผู้บำเพ็ญเพียร บนร่างกายจะส่งกลิ่นหอมรางๆ ที่แม้แต่ตนเองก็ไม่อาจสังเกต ผู้บำเพ็ญเพียรที่ถือตะเกียงดวงจิตกลับสามารถได้กลิ่นหอมสายนี้ หาคนร้ายจากการนี้ได้

 

 

พูดไปแล้ว นี่ก็คือส่วนที่มั่วชิงเฉินยิ่งโชคร้ายแล้ว

 

 

โถงลับที่ใช้สำหรับเก็บตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาในตระกูลหนึ่ง เดิมทีสิบวันครึ่งเดือนก็ไม่เห็นจะมีคนไปเก็บกวาดสักครั้งหนึ่ง กรณีที่ตะเกียงดวงจิตมอดดับไปนานมากถึงถูกพบมีนับไม่ถ้วน

 

 

ถอยอีกก้าวหนึ่ง ต่อให้เป็นพรุ่งนี้ที่พบว่าตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาของเถียนหยวนดับแล้ว ตระกูลเถียนอาศัยตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตารับรู้ได้ถึงสถานที่ที่เขาดับสูญ เพราะว่าวิญญาณที่เหลือได้กระจายไปแล้ว ประสิทธิภาพของสุคนธ์ล่าวิญญาณจึงไม่อาจกระตุ้นออกมาได้ เช่นนั้นก็ไม่อาจรู้ได้ว่าใครลงมือแล้ว

 

 

หากเป็นเช่นนี้ละก็ ต่อให้วันหลังเกิดสงสัยในตัวมั่วชิงเฉินขึ้นมากลับไม่มีหลักฐานแล้ว

 

 

ดันในยามที่เถียนหยวนดับสูญ บังเอิญเป็นเวลาปัดกวาดของกุมารชุดเขียวของตระกูลเถียน นี่ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้

 

 

ความเร็วของผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อแก่นปราณเร็วว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานมากนัก ยามที่ชายคิ้วขาวรุดกลับมา มั่วชิงเฉินอยู่ระหว่างทางกลับเช่นกัน

 

 

“อู๋เย่ว์ พัดนั่นเจ้าเก็บดีหรือยัง?” มั่วชิงเฉินเปลี่ยนชุดสำนักที่สะอาดอีกชุดหนึ่งแล้ว ร่างกายจัดการอย่างเรียบร้อย คนที่ไม่รู้เรื่องมองไม่ออกว่านางเพิ่งฆ่าคนมาเด็ดขาด

 

 

อีกาไฟร้องแว้ดๆ สองทีอย่างได้ใจ “นั่นแน่นอน ข้าทำงานเจ้ายังไม่วางใจอีกหรือ อ้าว ให้เจ้า” พูดพลางอ้าปาก คายพัดพับออกมาเล่มหนึ่ง

 

 

มั่วชิงเฉินแม้แต่มองก็ไม่กล้ามอง เก็บพัดพับเข้าในกำไลเก็บวัตถุโดยตรง ถึงได้โล่งอก

 

 

พัดพับเล่มนี้สำคัญกับนางมากเหลือเกิน ความสะเทือนทางอารมณ์ที่นำมาให้นางกระทั่งทำให้ความปีติที่ได้แก้แค้นเจือจางลง หากไม่เพราะกลัวโฉ่งฉ่างเกินไป นางแทบอยากจะอัญเชิญไหมเกล็ดน้ำแข็งออกมาบินทะยานกลับเขาป่าไผ่โดยตรง แล้วศึกษาพัดเล่มนี้อย่างละเอียด

 

 

“แว้ดๆ เจ้าเป็นอะไรน่ะ?” อีกาไฟเดิมทำท่าทีขอความดีความชอบอยู่ กลับเห็นมั่วชิงเฉินขมวดคิ้วแน่น จึงถามอย่างสงสัย

 

 

มั่วชิงเฉินส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไร เพียงแต่รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย”

 

 

อีกาไฟค้อนตาคว่ำ “ดูความใจเสาะเจ้าสิ เศษมนุษย์เช่นนั้นฆ่าแล้วก็ฆ่าไป มีอะไรต้องกลัวด้วย”

 

 

มั่วชิงเฉินกำลังจะตอบ สีหน้ากลับเปลี่ยนโดยพลัน จากนั้นไม่พูดสักคำก็เรียกอีกาไฟกลับถุงอสูรวิญญาณ จากนั้นอัญเชิญไหมเกล็ดน้ำแข็งออกมา รุดไปประตูสำนักเหยากวงดุจดาวตก

 

 

แม้ไหมเกล็ดน้ำแข็งเป็นสมบัติวิเศษตามธรรมชาติที่หายาก อีกทั้งโดดเด่นในด้านเหินหาวและป้องกัน เสียดายที่มั่วชิงเฉินมีตบะเพียงระดับสร้างรากฐาน สำแดงอานุภาพของมันออกมาไม่ถึงมุมหนึ่งของภูเขาน้ำแข็ง ส่วนที่ไล่ตามมาสุดกำลังด้านหลังกลับเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อแก่นปราณระยะปลายท่านหนึ่ง!

 

 

แรงกดดันสายนั้นยิ่งใกล้ยิ่งรุนแรง พลานุภาพที่น่าตกใจบีบจนมั่วชิงเฉินส่ายไปส่ายมา เกือบตกจากไหมเกล็ดน้ำแข็ง

 

 

มั่วชิงเฉินกัดนิ้วกลาง บีบเลือดออกจากนิ้วหยดหนึ่งหยดลงไหมเกล็ดน้ำแข็ง ปากตะโกนว่า “ไป!”

 

 

แล้วก็เห็นไหมเกล็ดน้ำแข็งแสงวิญญาณห้าสีวนเวียน งามดังเมฆสีรุ้ง เพียงอึดใจก็กลับมาขาวสะอาดไร้ตำหนิอีก แล้วระเบิดความเร็วที่น่าตกใจออกมา

 

 

มั่วชิงเฉินเม้มริมฝีปากไว้แน่นควบคุมไหมเกล็ดน้ำแข็ง สีหน้ากลับดูไม่ได้ขึ้นเรื่อยๆ

 

 

ไหมเกล็ดน้ำแข็งเดิมก็เป็นสมบัติวิเศษ นางฝืนใช้ด้วยตบะระดับสร้างรากฐาน ไม่ว่าพลังวิญญาณหรือจิตใจล้วนผลาญอย่างน่าตกใจ ยิ่งกว่านั้นเมื่อครู่ยังใช้เลือดในกายตนเร่งอีก การทำเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัด

 

 

เห็นประตูสำนักเหยากวงใกล้อยู่แค่เอื้อม มั่วชิงเฉินเกิดปีติในใจ กลับได้ยินเสียงเหมือนฟ้าผ่าเสียงหนึ่งว่า “ยัยเด็กบ้า จะหนีไปไหน!”

 

 

มั่วชิงเฉินตกใจใหญ่ ยังไม่ทันได้บีบเลือดออกมาอีก ก็รู้สึกเจ็บที่คอ ร่างกายถูกหิ้วขึ้นมาทั้งตัว

 

 

โชคดีที่ไหมเกล็ดน้ำแข็งเป็นสมบัติวิเศษตามธรรมชาติ เมื่อสูญเสียพลังวิญญาณของมั่วชิงเฉินคอยค้ำจุนจึงกลับเข้าในร่างนางด้วยตัวเอง

 

 

ชายคิ้วขาวสายตาเป็นประกาย “ยัยเด็กบ้า ไม่คิดว่าจะมีสมบัติวิเศษตามธรรมชาติด้วย มิน่าถึงฆ่าเถียนหยวนได้!”

 

 

มั่วชิงเฉินในสมองดังโครมเสียงหนึ่ง เหตุใดถึงถูกพบเร็วเช่นนี้ล่ะ!

 

 

ชายคิ้วขาวมือออกแรง มั่วชิงเฉินก็ถูกหันมาทั้งตัว

 

 

เมื่อเห็นหน้าตรงของนางชายคิ้วขาวชะงักทีหนึ่ง พูดเองเออเองว่า “ไม่คิดว่าจะเป็นศิษย์ของเหอกวง”

 

 

ยังไม่รอมั่วชิงเฉินพูด ชายคิ้วขาวก็ฟันมือตีนางสลบ จากนั้นมุ่งหน้าไปเขาโฮ่วเต๋อ

 

 

เมื่อเข้าโถงใหญ่ ชายคิ้วขาวโยนมั่วชิงเฉินที่หมดสติอยู่ลงพื้น พูดกับเจ้าสำนักเหยากวงนักพรตฟางเหยาที่เหลอหลาอยู่ว่า “ศิษย์น้องเจ้าสำนัก!”

 

 

นักพรตฟางเหยาถึงได้สติคืนมา ก้าวออกมาหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวคิดจะพยุงมั่วชิงเฉินขึ้นมาก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมอีก จึงมองชายคิ้วขาวด้วยความตกใจว่า “ศิษย์พี่ซานอิน เจ้าหมายความว่าเช่นไร?”

 

 

นักพรตซานอินหัวเราะเย้ยเสียงหนึ่ง “หมายความว่าเช่นไร? ศิษย์น้องเจ้าสำนัก นี่เกรงว่าต้องถามศิษย์หัวแก้วหัวแหวนของศิษย์น้องเหอกวงแล้ว!”

 

 

“หา นางหนูนี่ก่อเรื่องอีกแล้วหรือ?” นักพรตฟางเหยาตกใจร้องว่า น้ำเสียงกลับเผยความรู้สึกเหมือนคุ้นเคยจนเห็นเป็นเรื่องปกติแล้วอย่างไม่รู้ตัว

 

 

นักพรตซานอินโกรธจนชะงัก จากนั้นถึงพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “นางฆ่าลื่อของข้าเถียนหยวน!”

 

 

“อะไรนะ?” นักพรตฟางเหยาสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง เห็นนักพรตซานอินสีหน้าอึมครึมรังสีเข่นฆ่าแสดงออกอย่างชัดเจน จึงรีบว่า “ศิษย์พี่ซานอิน เรื่องนี้ศิษย์น้องต้องแจ้งศิษย์น้องเหอกวงสักหน่อย”

 

 

“เชิญตามสบาย!” นักพรตซานอินเอ่ยเสียงเข้ม

 

 

นักพรตฟางเหยาส่งยันต์ส่งสารออกไป ไม่นานนักกู้หลีและนักพรตจื่อซีก็รุดมาพร้อมกันอย่างไม่คาดคิด

 

 

เมื่อเข้าโถงใหญ่ สายตาของกู้หลีมองไปบนร่างมั่วชิงเฉินทันที

 

 

“ฮึ ศิษย์น้องเหอกวง อย่าดูดีกว่า ศิษย์หัวแก้วหัวแหวนเจ้านั่นไม่ตายหรอก ทว่าก็เร็วแล้ว!” นักพรตซานอินเอ่ยเสียงเย็นชา

 

 

กู้หลีกลับมองก็ไม่มองนักพรตซานอินสักปราด เดินตรงไปข้างมั่วชิงเฉิน ก้มตัวอุ้มนางขึ้นมา ส่งพลังวิญญาณเข้าไปพบว่านางไม่เป็นอะไรมาก ถึงพูดกับนักพรตฟางเหยาว่า “ศิษย์พี่เจ้าสำนัก เหอกวงขอส่งศิษย์ไปเขาป่าไผ่ก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนี้กัน”

 

 

นักพรตฟางเหยายังไม่ทันตอบ นักพรตซานอินก็ลุกขึ้นยืนขวางทางไว้ว่า “ศิษย์น้องเหอกวง จะปกป้องกันก็ไม่ได้ปกป้องกันเช่นเจ้านี้กระมัง ศิษย์เจ้าฆ่าลื่อของข้าเถียนหยวน หรือว่ายังคิดว่าจะได้กลับถึงเขาป่าไผ่โดยสวัสดิภาพ? จะไม่เห็นข้าในสายตาไปหน่อยกระมัง?”

 

 

“ศิษย์พี่ซานอิน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วจะแก้ไขเช่นไรพวกเราหารือกันได้ ศิษย์ต่อให้กลับถึงเขาป่าไผ่ ก็ยังมีเหอกวงอยู่นี่มิใช่หรือ?” กู้หลีเอ่ยนิ่งเรียบ

 

 

นักพรตซานอินหัวเราะเย้ยเสียงหนึ่ง “หารืออันใด ศิษย์น้องเจ้าสำนัก กฎสำนักเขียนไว้ว่าเช่นไรไม่ต้องให้ข้าสอนเจ้าหรอกกระมัง ผู้ฆ่าศิษย์ร่วมสำนักตาย นี่เป็นกฎเกณฑ์ของเหยากวงมาหมื่นพันปี”

 

 

“อ้าว ยามนี้เอากฎเกณฑ์มาพูดเสียแล้ว ปกติลื่อของเจ้านั่นประพฤติตนเช่นไรพวกเราก็มิใช่ตาบอดมองไม่เห็น อีกอย่าง เจ้าอาศัยอะไรบอกว่าเจ้าเด็กนั่นถูกชิงเฉินฆ่า มีหลักฐานหรือไม่? ต่อให้มีหลักฐานแสดงว่านางหนูชิงเฉินฆ่าเจ้าเด็กนั่น เช่นนั้นเขาต้องมีที่ที่สมควรตายแน่นอน!” นักพรตจื่อซีพูดอย่างเอ้อระเหย

 

 

ฟังคำพูดข้างหน้าของนักพรตจื่อซี นักพรตซานอินกำลังจะเอาตะเกียงดวงจิตเจ้าชะตาของเถียนหยวนออกมา เมื่อได้ยินคำพูดข้างหลังอีกก็โกรธจนหน้าหงายทันที

 

 

นักพรตฟางเหยาหงายท้องเช่นกัน นี่ นี่ตรรกะอะไรกันน่ะ ไม่ก็ศิษย์หลานชิงเฉินไม่ใช่คนฆ่า หากนางเป็นคนฆ่านั่นก็เพราะคนคนนั้นสมควรตาย

 

 

นี่ นี่มิใช่หาเรื่องยุ่งหรอกหรือ ใครฟังแล้วไม่โมโหตายบ้างล่ะ

 

 

เป็นไปตามคาดคำพูดนี้พูดจบ นักพรตซานอินก็พลานุภาพปะทุ ดูเหมือนจะอาละวาดแล้ว

 

 

นักพรตจื่อซีค้อนตาคว่ำ พลานุภาพปะทุขึ้นเช่นกัน เอ่ยอย่างไม่ยอมอ่อนข้อว่า “กลัวเจ้าหรือ ข้าก็ระดับก่อแก่นปราณระยะปลายเช่นกัน!”

 

 

เห็นทั้งสองคนไม่ยอมกันราวกับไก่ชน ลงมือสู้กันได้ตลอดเวลา นักพรตฟางเหยาเหงื่อออกหน้าผากทันที

 

 

กู้หลีกลับฉวยโอกาสนี้นั่งลงบนพื้นโดยตรง ปรับลมหายใจให้มั่วชิงเฉินขึ้นมา

พันธกานต์ปราณอัคคี

พันธกานต์ปราณอัคคี

สาวชนบทชีวิตอาภัพคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อมีจอมยุทธ์ผู้หนึ่งมารับตัวนางกลับไปยังตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรของบิดา ตั้งแต่นั้นชีวิตของนางจึงพลิกผันไปโดยพลัน ถึงกระนั้นพรสวรรค์ของนางกลับมิได้ล้ำเลิศเฉกเช่นบิดา ยังดีที่มี ‘สุราทิพย์’ คอยช่วยเหลือ และนำพานางไปสู่เส้นทางที่คนธรรมดาได้แต่วาดฝันถึง ในเส้นทางสายนี้ยังมีเรื่องราวอีกไม่น้อยที่นางนั้นคาดไม่ถึง ทั้งออกผจญภัยปราบปีศาจสยบอสูร ปลูกสมุนไพรหลอมโอสถ โดนข่มเหงกีดกันเพราะความอ่อนด้อยจนไม่ต่างกับเป็นคนรับใช้ผู้หนึ่ง และไม่ทันได้เตรียมใจว่าจะพานพบกับรสรักที่ล้ำลึกเสียจนมิอาจถอน แรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานผูกนางกับเขาอย่างไร้หนทางแยกจากกันได้… หนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ช่างเปลี่ยนไปมาจนมิอาจคาดเดาได้ เขาจะเป็นคนรับใช้ที่โดดเด่นในโลก (อดีต) แห่งนี้ให้ดู!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset