ภาพรักสีจางกลางสมุทร – ตอนที่ 111 เที่ยว / ตอนที่ 112 ตื่น

ตอนที่ 111 เที่ยว

 

 

“ฉันจองโรงแรมที่นั่นไว้แล้ว ไปถึงแล้วก็เข้าพักได้วันนี้เลยค่ะ”

 

 

“เธอหมายความว่าไง!”

 

 

“เมือง F อยู่ติดชายทะเล วิวก็สวย มีน้ำพุร้อนด้วยนะคะ ฉันเห็นจากรูปแล้วช่วงนี้น่าไปเที่ยวมากๆ เลยค่ะ”

 

 

ซย่าชิงอีว่าต่อ “พี่เหนื่อยจากการทำงานมาตลอด ฉันอยากพาพี่ออกมาเที่ยวเล่นบ้าง ไม่นานหรอกค่ะ แค่สามวันเท่านั้นเอง คิดซะว่าเป็นวันหยุดของพี่นะคะ”

 

 

โม่หันปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาทันที “เธอไม่ได้ล้อพี่เล่นใช่ไหมเนี่ย”

 

 

เธอรู้สึกว่าเขาคงไม่ชอบการออกมาเที่ยวแบบนี้สักเท่าไร และอธิบาย “ฉันบอกหลิวจื้อหย่วนให้จัดการเลื่อนงานของพี่ในอีกสามวันข้างหน้าเข้ามาให้พี่ทำให้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าพี่ยังกังวลอยู่ก็โทรไปฝากฝังเรื่องงานกับพวกเขาก็ได้ค่ะ”

 

 

“งั้นที่ช่วงนี้เธอไปหาหลิวจื้อหย่วนก็เพราะเรื่องนี้เองเหรอ” เขาตั้งคำถาม

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้ารับอย่างรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเย็นชาของเขา

 

 

“แล้วเธอไปเอาเงินมาจากไหน พี่จำได้ว่าไม่ได้ใบแจ้งหนี้บัตรเครดิตใบที่ให้เธอไปนี่”

 

 

“โอ๊ะ ฉันลืมบอกพี่ไปว่าฉันได้งานเมื่อไม่นานมานี้ จางหยางเป็นคนแนะนำให้ฉัน เป็นงานที่สำนักงานนักสืบน่ะค่ะ ค่าตอบแทนไม่เลวเลย ฉันเลยใช้เงินจากค่าแรงของฉัน อีกส่วนหนึ่งฉันยืมมาจากจางหยางค่ะ”

 

 

“พี่ให้เงินเธอและเธอกลับยังไปยืมเงินจากคนอื่นเนี่ยนะ” เขาไม่คิดว่าจะยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอไม่ได้บอกและปิดบังเขาไว้

 

 

“ฉันไม่อยาก…เอาแต่ใช้เงินของพี่นี่คะ” เธอเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

 

“ใช้เงินพี่แล้วมันจะทำไมล่ะ ใช้เงินคนอื่นไม่น่าอายกว่าหรือ”

 

 

เธอเดาไว้แล้วว่าเขาคงไม่พอใจนักที่เธอพาเขามาที่สนามบินเพื่อไปเที่ยวโดยที่ไม่ได้บอกเขาก่อน แต่ไม่ได้คิดว่าเขาจะโกรธถึงเพียงนี้

 

 

เด็กสาวไม่คิดว่าความหวังดีของเธอจะต้องมาลงเอยอย่างไม่คาดฝันแบบนี้ เธอดึงตั๋วเครื่องบินในมือของเขากลับมาก่อนกล่าว “ถ้าพี่ไม่อยากไปก็ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไปคนเดียวก็ได้”

 

 

“ฉันวางแผนจัดการเรื่องนี้มาตั้งนาน ฉันปล่อยให้มันสูญเปล่าไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างช่วงหลังมานี้ฉันก็อยากพักผ่อนสักหน่อย ฉันไปไม่นานหรอกค่ะ เดี๋ยวอีกสามวันฉันจะกลับมา”

 

 

“พี่ไม่ได้บอกเธอว่าจะไม่ไปเสียหน่อย” เขาสบตามองเธอ

 

 

ซย่าชิงอีเผยยิ้มกว้างก่อนดึงตัวเขาไป “อย่างนั้นเราต้องรีบไปกันแล้วนะคะ เครื่องจะออกแล้วฉันยังไม่ได้พิมพ์บัตรขึ้นเครื่องเลย”

 

 

เธอก้าวตรงไปข้างหน้าไม่หยุดพร้อมลากตัวเขาตามมาด้วยขณะที่กำลังพิมพ์บัตรขึ้นเครื่องบิน เดินผ่านจุดตรวจและมุ่งหน้าไปที่งวงช้างตรงประตูทางออกเพื่อขึ้นเครื่องบิน

 

 

“เธอเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดมาแล้วเหรอ” เขาถาม

 

 

เด็กสาวตบกระเป๋าที่สะพายอยู่ด้านหลังและส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ “ฉันเก็บของมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นอยู่ในนี้หมดแล้ว ฉันหยิบเสื้อผ้าของพี่มาสองชุดรวมถึงชั้นในของพี่ด้วยนะคะ”

 

 

เขามองเธออย่างเอือมระอา มาคิดได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริงหลังจากเข้ามาในห้องโดยสารและนั่งในที่นั่งของตัวเอง ก่อนหน้านี้เขายังทำงานอยู่ที่บริษัทอยู่เลย ทว่าเพียงในเวลาถัดมาไม่นานเขากลับอยู่บนเครื่องบินกับซย่าชิงอีเพื่อไปเที่ยว

 

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้ออกไปเที่ยวอย่างนี้

 

 

น่าจะราวๆ สองปีได้แล้ว ครั้งสุดท้ายคือตอนที่ไปกับเฉินโหรวในช่วงที่เธอยังไม่ได้ย้ายไปที่อเมริกา ตอนนั้นเธอจองตัวเขาล่วงหน้าหนึ่งเดือนซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขายอมพักงานเอาไว้และไปเที่ยวเล่นที่เมือง R เป็นเพื่อนเธอ

 

 

ซย่าชิงอีเห็นท่าทางครุ่นคิดของเขา พลันคิดไปว่าเขาคงกำลังกังวลเรื่องการเดินทางที่กะทันหันแบบนี้ จึงสะกิดบอกเขา “ไหนๆ พี่ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ใช้เวลาให้มีความสุขด้วยกันเถอะนะคะ แค่สามวันเอง พี่ไม่อยู่แป๊บเดียวที่บริษัทไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

 

 

“คราวหน้าคราวหลังถ้าอยากจะไปเที่ยวไหนบอกก็พี่ล่วงหน้าด้วย”

 

 

“บอกพี่ทำไมล่ะคะ บอกไปพี่ก็ไม่มาน่ะสิ”

 

 

อีกฝ่ายว่าเสียงดุ “อีกอย่างคราวหน้าต้องใช้เงินพี่ พี่ให้บัตรเธอไว้ใช้นะ”

 

 

เธอมุ่ยหน้าเล็กน้อยและบ่นออกมาเบาๆ “ขี้อวด”

 

 

“ทำไมถึงไม่บอกพี่เรื่องทำงานพิเศษ”

 

 

“อืม… ฉันลืมค่ะ” เธอตอบกลับเร็วๆ

 

 

“พี่คิดว่าเธอไม่อยากบอกพี่มากกว่าน่ะสิ” เขาว่า “ถ้าเหนื่อยมากก็เลิกทำซะ ตั้งใจเรียนหนังสือไป เงินแค่นั้นจะเอาไปทำอะไรได้สักเท่าไหร่”

 

 

“แต่เงินนั้นก็เอามาใช้จ่ายในการไปเที่ยวครั้งนี้นะคะ มันอาจจะไม่เยอะแต่มันก็มีประโยชน์”

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 112 ตื่น

 

 

ทั้งคู่พูดคุยกันไปเรื่อยๆ และในระหว่างนั้นเอง เครื่องบินก็ใกล้ลงจอดที่เมือง F หลังจากลงมาจากเครื่อง โม่หันคว้ากระเป๋าบนหลังของซย่าชิงอีมาถือไว้

 

 

เมือง F ไม่ได้ใหญ่มากนัก เป็นเพียงเมืองท่าเล็กๆ ที่ฝนตกตลอดทั้งปี อากาศสดชื่นจากลมทะเลแผ่วเบามาพร้อมกลิ่นเค็มจางๆ ของน้ำทะเลที่โชยมา ที่นี่อากาศเย็นเมื่อเทียบกับเมืองอืนในจีน ลมทะเลอ่อนๆ ที่ปะทะเข้ากับใบหน้าให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนกับทุกส่วนของร่างกายได้ผ่อนคลายลง เธออดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก

 

 

เวลาล่วงไปถึงสามทุ่มแล้ว ทั้งสองยืนอยู่ที่ทางออกของสนามบิน ก่อนเขาจะเอ่ยถาม “เราจะไปโรงแรมกันยังไง”

 

 

เธอตอบ “ฉันไม่รู้ค่ะ”

 

 

“เธอไม่ได้เตรียมการมาล่วงหน้าเหรอ”

 

 

“ฉันแค่จองผ่านอินเทอร์เน็ต จ่ายค่าที่พักและก็จำชื่อโรงแรมมาแค่นั้นเอง”

 

 

เขามองเด็กสาวท่าทางไม่รู้เรื่องตรงหน้าแล้วพูดขึ้น “ช่างเถอะ เราแค่เรียกแท็กซี่ตรงไปที่นั่นเลยก็พอ”

 

 

บนรถแท็กซี่ ทั้งสองคนเริ่มคุยกันถึงสิ่งที่จะทำในวันพรุ่งนี้ ซย่าชิงอีเอนตัวออกไปนอกกระจกรถอย่างเพลิดเพลินกับลมที่โบกโชยมา ก่อนหันไปพูดกับเขาที่นั่งอยู่ด้านข้าง “พรุ่งนี้ไปเล่นที่ชายทะเลกันนะคะ”

 

 

โม่หันหาสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ๆ โรงแรมในโทรศัพท์และว่าขึ้น “เธอว่ายน้ำเป็นเหรอ”

 

 

เธอส่ายหัว “ไม่ค่ะ พี่ล่ะคะ”

 

 

เขาหันหน้าไปหาอีกฝ่ายก่อนถามกลับ “เธอคิดว่าไงล่ะ”

 

 

“อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ พี่ก็ว่ายน้ำไป ส่วนฉันจะอยู่บนชายหาด นอนอาบแดดและสูดอากาศบริสุทธิ์ริมทะเล” เธอคิดตามอย่างยิ้มแย้ม “อ๊ะ! แค่คิดถึงก็รู้สึกดีแล้วค่ะ”

 

 

“แล้ววันถัดไปล่ะ เธอมีแผนแล้วเหรอ” เขาถาม

 

 

อีกฝ่ายครุ่นคิดและตอบกลับ “ไม่มีค่ะ เราไปเล่นที่ชายหาดกันอีกดีไหมคะ”

 

 

ปกติแล้วถ้าต้องเดินทางไปเที่ยวที่ไหนเขามักจะวางแผนในแต่ละวันเอาไว้เสมอ เขาไม่เคยเดินทางโดยที่ไม่ได้วางแผนแบบที่มาตายเอาดาบหน้าอย่างนี้มาก่อน เขามองท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของซย่าชิงอีที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างอดเป็นกังวลไม่ได้

 

 

“เอาน่า! เราค่อยคิดตอนวันมะรืนนี้ก็ได้นี่คะ! วันนี้กับพรุ่งนี้ยังไม่จบสักหน่อย ไว้เราค่อยคุยกันคืนวันพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ” เธอกล่าว

 

 

โม่หันที่มักจะยุ่งกับงานตลอดเวลา ทว่าในตอนนี้ที่เขามีเวลาว่างถึงสามวันแต่เขากลับนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรในวันมะรืนนี้ เขาจึงจำต้องทำตามที่เธอว่าอย่างเสียไม่ได้

 

 

เช้าวันถัดมา โม่หันตื่นเช้าเหมือนปกติและออกไปออกกำลังกายก่อนกลับมาที่ห้องเพื่อพักผ่อน และพบว่าไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมาจากห้องของซย่าชิงอีที่อยู่ข้างๆ จึงเดินไปเคาะประตู

 

 

เจ้าของห้องปรากฏตัวตรงหน้าเขาด้วยท่าทางยังไม่ตื่นดีนัก ชุดนอนตัวโคร่งที่เธอสวมอยู่หล่นลงมาจากบ่าเล็ก เผยให้เห็นสายชุดชั้นในและหัวไหล่ขาวเนียน เขาเสตามองไปทางอื่น สำลักจนหลุดไอออกมา ก่อนเอื้อมมือไปดึงเสื้อเธอขึ้นเบาๆ

 

 

“ทำไมพี่ตื่นเช้าจังล่ะคะ” เธอไม่ทันรู้ตัวว่าเขาทำอะไร หาวหวอดพลางเดินกลับไปในห้องและทำทีเหมือนจะกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

 

 

“ถ้าเธออยากไปทะเลก็ต้องไปเช้าหน่อย”

 

 

“ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เมือง F ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว คงมีคนไปเล่นที่ชายหาดไม่เยอะมากนักหรอกค่ะ” เธอนอนบนเตียงพร้อมแกว่งแขนขาไปมาด้านข้าง

 

 

“จะยังไงเราก็ต้องไปแต่เช้า” เขาจ้องมองขาที่ขยับไปมาของอีกฝ่ายและอดรู้สึกปั่นป่วนในใจไม่ได้ เขาพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะเลื่อนสายตาออกห่างจากเรียวขาของเธอ

 

 

ก่อนตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง “เธอรีบเก็บของได้แล้ว พี่ให้เวลาสามสิบนาทีเท่านั้น เดี๋ยวพี่จะกลับไปเอาของและรอเธออยู่อีกห้อง”

 

 

อันที่จริงคนฟังอย่างเธอใช้เวลาทำตามคำสั่งน้อยกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะมาเคาะประตูห้องของเขา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยวที่เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน พร้อมเชือกที่ผูกรอบเอวของเธอไว้หลวมๆ ชุดกระโปรงเรียบง่ายที่ยาวถึงหัวเข่าเน้นย้ำน่องขาให้ดูเรียวยาว

 

 

เธอส่งยิ้มกว้างให้เขาในจังหวะที่ประตูถูกเปิดออก เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าและทำหน้าบูดบึ้งใส่

 

 

“ทำไมพี่ถึงดูหงุดหงิดนักล่ะคะ” เธอเอ่ยถาม

 

 

“เธอจะไปทั้งชุดนี้จริงเหรอ”

 

 

“มีอะไรเหรอคะ” เธอมองสำรวจตัวเองอย่างคิดว่าไม่เห็นจะดูไม่เหมาะเลย

 

 

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” โม่หันว่าขึ้น

ภาพรักสีจางกลางสมุทร

ภาพรักสีจางกลางสมุทร

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าเธออยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสและจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ชื่อ ที่อยู่ ครอบครัวและประวัติความเป็นมาล้วนถูกซัดหายไปจากความทรงจำทั้งหมด เบาะแสเดียวที่หลงเหลืออยู่มีเพียงชื่อ โม่หัน ทนายหนุ่มจากสำนักงานกฎหมายที่ลงท้ายไว้บนใบเสร็จค่ารักษาพยาบาลเท่านั้น เขาเป็นใครและเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ทำไมถึงดูแลค่าใช้จ่ายให้ทุกอย่างแต่ไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลยสักครั้ง เมื่อถูกครอบงำด้วยความสงสัย เธอจึงตัดสินใจหนีออกจากโรงพยาบาลแล้วออกตามหากุญแจสุดท้ายที่จะไขความลับให้กับเธอ ทว่าเมื่อตามหาตัวโม่หันจนพบ เขากลับบอกเธอว่า “ขอโทษด้วยครับ ผมไม่รู้จักคุณ” เป็นไปได้ยังไงกัน เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เธอต้องไขปริศนาเรื่องนี้และเรียกคืนความทรงจำทั้งหมดที่หายไปกลับมาให้ได้!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset