ยอดชายาจักรพรรดิปีศาจ – ตอนที่ 1412 เทพแห่งโรคระบาด (7) / ตอนที่ 1413 เทพแห่งโรคระบาด (8)

ตอนที่ 1412 เทพแห่งโรคระบาด (7)

 

 

“ตอนนี้เจ้าออกไปได้หรือยัง” จีจิ่วเทียนพูดอย่างเย็นชา ถ้าต้องมองโอวหย่าอีกครั้ง เขาคงอาเจียน

 

 

โอวหย่าไม่กล้าพูดอะไรอีก นางรีบหันหลังจากไป และวินาทีที่นางหันหลังมา นางก็น้ำตาไหลทันที

 

 

“ท่านนักบุญหญิงเจ้าคะ” เมื่อนางเดินออกมาจากห้อง สาวใช้ก็รายงานอย่างนอบน้อม “หัวหน้าเผ่าเรียกท่านไปพบเจ้าคะ”

 

 

“หัวหน้าเผ่า?”

 

 

โอวหย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เจ้าไปได้”

 

 

“เจ้าค่ะ ท่านนักบุญหญิง” แล้วสาวใช้ก็จากไป

 

 

โอวหย่าไม่ลังเลที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องฝึกฌานของหัวหน้าเผ่า ตอนนั้นภายในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายมีชายวัยกลางคนยืนหันหลังให้ประตูอยู่ เมื่อเขาได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันมามองสตรีที่ปรากฏตัว

 

 

“ท่านไปหาจีจิ่วเทียนมาหรือ”

 

 

โอวหย่าพยักหน้า “ใช่แล้ว”

 

 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหัวหน้าเผ่าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ข้าหวังว่าท่านจะรู้ว่าตัวเองมีหน้าที่อะไรในเผ่าผู้ใช้เวท! ท่านไม่รู้หรือว่าจีจิ่วเทียนเป็นคนเช่นไร ท่านกล้าไปหาเรื่องเขาได้อย่างไร”

 

 

ตั้งแต่โอวหย่ามาอยู่ที่เผ่าผู้ใช้เวท นี่เป็นครั้งแรกหัวหน้าเผ่าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับนาง นางหน้าบึ้งทันที “ข้าไม่คิดว่าจีจิ่วเทียนจะน่ากลัวอย่างที่เจ้าว่าเลย เขาไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น”

 

 

ถึงแม้ว่าจีจิ่วเทียนจะทำให้นางรู้สึกกดดันมากจนหายใจไม่ออก…แต่สุดท้ายเขาก็ยังปล่อยนางอยู่ดี

 

 

“จีจิ่วเทียนไม่ได้ทำร้ายท่านหรือ” หัวหน้าเผ่ามองโอวหย่าด้วยสายตาแปลกๆ “ไม่มีทาง! จีจิ่วเทียนโหดร้ายมาก เขาสังหารคนเพียงเพราะคนคนนั้นพูดอะไรที่เขาไม่ชอบ”

 

 

โอวหย่าตะลึง

 

 

เขาโหดร้ายขนาดนั้นจริงหรือ ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงปล่อยนางแม้นางจะใส่ร้ายอวิ๋นลั่วเฟิงที่เขาบอกว่าเป็นศิษย์ตัวเองด้วยเล่า หรือเป็นเพราะว่า…อวิ๋นลั่วเฟิงไม่ได้สำคัญกับเขาขนาดที่นางคิดไว้ ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยนางทำไม

 

 

“อย่างไรก็ตาม” หัวหน้าเผ่าดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ จึงเอ่ยถามขึ้น “ผู้หญิงคนนั้น หวงอิงอิงสามารถรักษาโรคร้ายแรงของท่านได้จริงหรือ”

 

 

โอวหย่าขมวดคิ้ว “ถูกต้อง! แค่ยกหวงอิงอิงให้ข้าแล้วข้าก็จะสามารถทำพิธีสืบทอดได้ภายในสามวัน”

 

 

“แต่หวงอิงอิงอยู่กับจีจิ่วเทียน ถ้าเราทำร้ายนาง เขาต้องโกรธแน่”

 

 

“หัวหน้าเผ่า” โอวหย่ายิ้ม “ข้าแค่จะขอให้หวงอิงอิงช่วยข้าแล้วข้าจะไม่ทำร้ายนาง ดังนั้นจีจิ่วเทียนย่อมไม่อารมณ์เสีย อีกอย่างข้าจะไม่บังคับนางถ้าหวงอิงอิงปฏิเสธ”

 

 

“ก็ได้” หัวหน้าเผ่าพยักหน้า “ข้าจะส่งคนไปพาหวงอิงอิงไปที่ห้องท่าน แต่ท่านต้องจำไว้ว่าท่านห้ามแตะต้องนางหรือบังคับนางเด็ดขาด”

 

 

“หัวหน้าเผ่า ท่านวางใจ ข้าจะไม่ทำร้ายนางแน่นอน”

 

 

โอวหย่าก้มหน้าแล้วยกยิ้ม

 

 

นางจะทรมานหวงอิงอิงทันทีที่นางตกมาอยู่ในกำมือ!

 

 

แล้วนางก็จะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้มีคนรู้ว่านางทำอะไรกับหวงอิงอิงบ้าง…

 

 

 

 

ภายในห้องนอนแขก หวงอิงอิงกำลังจะเข้านอนแต่จู่ๆ สาวใช้สองคนก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดว่า “แม่นางหวง นักบุญหญิงของพวกเราต้องการพบเจ้า”

 

 

โอวหย่า?

 

 

หวงอิงอิงถามอย่างโมโห “นางต้องการอะไรจากข้า ข้าไม่ไป!”

 

 

“แม่นางหวง นักบุญหญิงของพวกเราบอกว่า ในเมื่อนี่เป็นเรื่องระหว่างเจ้ากับนาง นางหวังว่าจะจัดการปัญหานี้ด้วยกันเงียบๆ ไม่อย่างนั้นเพื่อนของท่านจะอยู่ในอันตราย”

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 1413 เทพแห่งโรคระบาด (8)

 

 

หวงอิงอิงหน้าซีด นางพยายามใจเย็นแล้วพูดพร้อมยิ้มเยาะ “ข้าไม่เชื่อเจ้า เผ่าผู้ใช้เวทไม่กล้าทำอะไรแม่นางอวิ๋นหรอก”

 

 

นางมีจีจิ่วเทียนปกป้อง เช่นนั้นแล้วแม่นางอวิ๋นจะตกอยู่ในกำมือของเผ่าผู้ใช้เวทได้อย่างไร

 

 

สาวใช้หลุบตาต่ำแล้วพูดต่อ “เจ้าจำเด็กผู้ชายที่อยู่กับเจ้าได้หรือไม่ โชคร้ายที่เด็กคนนั้นอยู่ในมือของนักบุญหญิงของพวกเรา ดังนั้นเจ้าต้องไป”

 

 

เด็กผู้ชาย?

 

 

หรือว่าจะเป็นเสี่ยวโม่?

 

 

ภาพเด็กน้อยใส่ซื่อบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในความคิดนาง แล้วหวงอิงอิงก็หน้าซีดเผือด “เขามากับแม่นางอวิ๋น เจ้าไม่กลัวว่าจะมีปัญหากับนางหรือ แล้วทำไมข้าต้องเชื่อเจ้า ข้าจะไปถามแม่นางอวิ๋น”

 

 

“ไม่มีความจำเป็นที่ท่านนักบุญหญิงของพวกเราต้องโกหก ถ้าเจ้าไม่ไปกับพวกเรา เด็กผู้ชายคนนั้นจะต้องตายทันที”

 

 

หวงอิงอิงตัวสั่น นางพยายามจะไปหาอวิ๋นลั่วเฟิงแต่สาวใช้สองคนนี้แข็งแกร่งกว่านาง ทำให้นางผ่านไปไม่ได้ นางกัดฟันแล้วพูด “ข้าจะไปกับเจ้าแต่เจ้าห้ามทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”

 

 

สาวใช้ทั้งสองคนเข้ามาล้อมหวงอิงอิงทั้งซ้ายและขวาอย่างเงียบเชียบเย็นชาด้วยกลัวว่านางจะหนีไปหาอวิ๋นลั่วเฟิง พวกนางไม่คิดว่าเรื่องที่หวงอิงอิงถูกพวกนางพาตัวไปได้ถึงหูอวิ๋นลั่วเฟิงแล้ว

 

 

“นายหญิง ผู้หญิงที่ชื่อหวงอิงอิงคนนั้นออกไปกับคนของเผ่าผู้ใช้เวทขอรับ พวกเราควรหยุดพวกเขาหรือไม่” ไหน่ฉาบอกทุกอย่างที่ได้ยินกับอวิ๋นลั่วเฟิงแล้วเอ่ยถาม

 

 

อวิ๋นลั่วเฟิงเหลือบมองเสี่ยวโม่ที่กำลังมีความสุขกับการกินอาหารอร่อยๆ ก่อนจะหันกลับมาหาไหน่ฉา

 

 

“ใช้เสี่ยวโม่ขู่หวงอิงอิงงั้นหรือ ข้าไม่คิดเลยว่าโอวหย่าจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้”

 

 

“นายหญิง ถ้าอย่างนั้นพวกเรา…”

 

 

“ไหน่ฉา ตามหวงอิงอิงไปก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไป” อวิ๋นลั่วเฟิงพูดแล้วหรี่ตา “อีกอย่าง ข้าอยากรู้ว่าโอวหย่ามาหานางในเวลาแบบนี้ทำไม”

 

 

 

 

ปัง!

 

 

ทันทีที่หวงอิงอิงมาถึงประตู สาวใช้สองคนก็ผลักนางเข้ามาอย่างแรง นางตัวเซจนเกือบจะล้ม

 

 

“หวงอิงอิง” โอวหย่าที่หันหลังให้นางอยู่ก็ค่อยๆ หันหน้ามาเมื่อได้ยินเสียง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้างามของนาง “ไม่เจอกันนานนะ ข้าควรขอบคุณพระเจ้าที่ส่งเจ้ามาให้ข้าหรือไม่”

 

 

หวงอิงอิงกัดปาก “เสี่ยวโม่ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาอยู่ที่ไหน ปล่อยเขาไป”

 

 

“ไม่เกี่ยวงั้นหรือ” โอวหย่ายิ้มเยาะ “อย่าลืมว่าอวิ๋นลั่วเฟิงทำลายทุกอย่างที่ข้ามี ทุกคนที่อยู่ใกล้นางสมควรตาย อีกอย่างข้าไม่ได้จับเขามา แล้วข้าจะปล่อยเขาได้อย่างไร”

 

 

หวงอิงอิงหน้าซีดขณะที่ดวงตาแสดงความโกรธเคืองมากกว่าเดิม “เจ้าโกหกข้า!”

 

 

“หวงอิงอิง เจ้าไม่คิดว่าตัวเองโง่หรือ เจ้าเชื่อที่คนอื่นบอกเจ้าทุกอย่าง” โอวหย่ายิ้มเย็น “ข้ายังจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าเคยเดินตามข้าแล้วเรียก ‘พี่สะใภ้’ อยู่เลย!”

 

 

หวงอิงอิงโกรธจนอยากจะสังหารนางเสียเดี๋ยวนี้ “โอวหย่า เจ้าใช้คนบริสุทธิ์มาขู่ข้าแล้วพาข้ามาที่นี่ เจ้าต้องการอะไร”

 

 

โอวหย่าเลิกคิ้วแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “ง่ายมาก ข้าอยากให้เจ้าทำอะไรบางอย่างให้ข้า”

 

 

“เฮอะ!” หวงอิงอิงพ่นลมหายใจ “ไม่มีทาง!”

 

 

“หวงอิงอิง ในฐานะที่เป็นคนดี เจ้าคงไม่อยากเห็นคนอื่นต้องทรมานเพราะเจ้าใช่หรือไม่” โอวหย่าพูดขณะเดินมาหาหวงอิงอิงพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าเจ้าไม่อยากให้อวิ๋นลั่วเฟิงต้องมายุ่งกับเรื่องนี้ก็ฟังข้าเสีย”

ยอดชายาจักรพรรดิปีศาจ

ยอดชายาจักรพรรดิปีศาจ

Author:
อวิ๋นลั่วเฟิง นักเรียนแพทย์หัวกะทิได้ย้อนอดีตกลับไปอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่สุดสำรวย สตรีผู้มีชื่อฉาวคาวกระฉ่อนว่าเป็นเพียงสวะของสกุล ซ้ำร้ายยังหน้าหนาไปฉุดหนุ่มรูปงามทั้งที่ตนมีคู่หมั้นเป็นถึงองค์รัชทายาท เรื่องน่าอับอายนี้เป็นเหตุให้นางโดนถอนหมั้นจนตัดสินใจปลิดชีวิตตนไปด้วยความเจ็บปวด ครั้นเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง คุณหนูใหญ่แห่งสกุลอวิ๋นก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ฉายาคุณหนูสวะนั้นหรือเป็นเพียงคำลวง แพทย์หญิงอัจฉริยะต่างหากที่เป็นของจริง! ไหนจะมี ‘ชายปริศนา’ ที่โผล่มาบอกให้นาง ‘รับผิดชอบ’ เขา ทั้งยังคอยติดตามอยู่ข้างกายไม่ห่างพร้อมประกาศว่า “ใครหน้าไหนที่จะมาทำร้ายสตรีของข้าก็ดาหน้ากันเข้ามา แต่จงจำไว้ว่ามันจะไม่มีวันได้มีชีวิตกลับไป!” เช่นนี้แล้วอวิ๋นลั่วเฟิงจะรับมือกับเรื่องราวเหล่านี้อย่างไรดีเล่า

Comment

Options

not work with dark mode
Reset