ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进化系统) – ตอนที่ 171 : ผีไฟ

ตอนที่ 171 : ผีไฟ หวังเย่าสังเกตผลงูจากไกล ๆ และเลือกที่จะออกจากที่นั่นไป เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปในอาณาเขตของมันและเลือกเดินทางอ้อมไป ต่อมาหวังเย่าก็เดินทางไปต่อ เขาไม่ได้เร็วรึช้านัก บางครั้งเขาก็พบกับต้นไม้ที่ดูอันตราย แต่ตราบใดที่ไม่เข้าไปใกล้ มันก็จะไม่โจมตี “ผลลิง รูปร่างเหมือนกับลิงตัวน้อย สูงประมาณ 0.5 เมตร ผลของมันคล้ายกับลิงตัวเล็ก ๆ มันรวดเร็วและดูกระหายเลือดเป็นอย่างมาก” “ผลอาวุธ รูปร่างเหมือนกับขวาน สูงประมาณ 2 เมตร ปกติแล้วจะอยู่เฉยราวกับต้นไม้ตายแต่เมื่อเข้าไปใกล้แล้ว มันจะโยนกิ่งไม้ที่เหมือนกับขวานออกมา “ “ผลหนอนเลือด สามารถสร้างหนอนมาเป็นพัน ๆ ตัวได้ มันจะสูบเลือดสิ่งมีชีวิต ภายในอาณาเขตของมันมีสัตว์ไม่มากนัก แม้แต่ผลไม้อื่น ๆ ก็ยังโดนพวกมันโจมตี “ หวังเย่าเห็นต้นไม้อันตรายหลายต้น แต่ก็มีผลไม้ที่ดูไร้พิษภัยและเป็นประโยชน์อยู่บ้างอย่างผลขิง, ผลนิล, ผลน้ำผึ้งและอื่น ๆ ต่อหน้าผลไม้ที่มีประโยชน์เหล่านี้แล้ว เป็นธรรมดาที่หวังเย่าจะไม่ปล่อยให้มันเสียเปล่า หวังเย่าเก็บมันไว้เพื่อเตรียมไปใช้กับหงอคง ด้วยการพัฒนาของระดับสัตว์อสูรที่สูงขึ้น น้ำยาพลังและน้ำยาวิวัฒนาการจึงให้ค่าประสบการณ์ที่น้อยลง มันแทบไม่ได้ผลกับอสูรของเขาในตอนนี้ ดังนั้นผลไม้ที่หงอคงกินในตอนนี้ก็มีค่าเท่ากับน้ำยาพลังและน้ำยาวิวัฒนาการ มันสามารถให้ค่าประสบการณ์หลายร้อยหรือหลายพันหน่วย หากเป็นเช่นนั้นหงอคงก็ต้องกินผลไม้ 3,000-5,000 ผล ถึงจะได้ค่าประสบการณ์กว่าหมื่นหน่วย แต่หงอคงไม่อาจจะกินมากแบบนั้นได้ ท้องของมันมีความจุที่จำกัดอยู่ ถึงกินไปก็ใช่ว่าจะดูดซับได้หมด โดยเฉพาะผลไม้เหล่านี้ที่มีผลใหญ่และยังหนักอีกด้วย หากเดินทางเข้าไปไกลกว่านี้อาจจะเจอผลไม้ที่ใหญ่กว่าเดิมก็ได้ หงอคงได้ชิมรสชาติผลไม้ทุกแบบ อันที่ไม่อร่อยมันจะกินแค่คำเดียวและไม่สนใจเพราะหวังเย่าเตือนมันซ้ำ ๆ ว่าถ้ากินไม่ได้ก็โยนทิ้งไป ไม่อย่างนั้นจะทำให้เปลืองพื้นที่ท้องเปล่า ๆ  เพราะมันยังมีผลไม้อีกเยอะที่จะไปเจออีกในทางข้างหน้า ตือโป๊ยก่ายและการ์ฟิลด์รับหน้าที่ในการสำรวจ  หวังเย่าและหงอคงยุ่งอยู่กับการเก็บผลไม้ ต้นไม้แต่ละต้นนั้นมีหลายกิ่ง แต่ละกิ่งมีผลไม้หลายลูก พวกเขาทั้งเก็บและกินมัน สำหรับผลไม้ระดับต่ำแล้ว พวกเขาเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงยุ่งอยู่กับการเก็บผลไม้กว่า 2 วัน หวังเย่าไม่รู้เลยว่าเก็บผลไม้มาได้มากแค่ไหนแล้ว มันอาจจะได้ประมาณ 3,000-5,000  ผลแล้ว ถึงจะกินวันละ 100 ผล แต่ก็เพียงพอให้หงอคงกินไปได้เป็น 1-2 เดือน วันนั้นอยู่ ๆ การ์ฟิลด์ก็ติดต่อหวังเย่ากลับมา มันเหมือนจะพบผลไม้ที่ดูผิดปกติและอยากให้เขาได้เห็น ตอนที่หวังเย่าไปถึง  หวังเย่าก็แสดงสีหน้าพอใจออกมา “ฮ่าฮ่า การ์ฟิลด์ แกเจอผลไม้ล้ำค่าเข้าแล้ว”  หวังเย่าพูดขึ้น ต้นไม้ที่สูง 100 เมตรนั้นมีผลไม้สีแดงหลายสิบลูก ผลไม้แต่ละลูกนั้นมีขนาดเล็กเท่านิ้วโป้ง ผลของมันซ่อนอยู่ใต้ใบไม้อย่างดี หากไม่มองดี ๆ ก็อาจจะมองไม่เห็นรึอาจจะเข้าใจ ผิดคิดว่ามันเป็นแมลง ผลไม้นี้คือผลหยวน แม้ว่าจะมีขนาดเล็กแต่เนื้อด้านในนั้นมีพลังงานที่สูงและให้ค่าประสบการณ์ถึง 10,000 หน่วย หงอคงแสดงท่าทียินดีออกมา มันทนรอไม่ไหวและรีบปีนขึ้นไปเก็บผลหยวนทันที แต่หวังเย่ากลับขมวดคิ้วและรีบห้ามหงอคงเอาไว้ “หงอคง ช้าลงหน่อย มันอันตราย “ หวังเย่าใช้เนตรอัคคีเพื่อตรวจสอบก่อนจะเห็นบางอย่างที่พิเศษเข้าให้ “นี่มัน…ผีไฟงั้นหรือ ? ” หวังเย่าเห็นว่าที่ก้านของผลไม้นั้นมีสัตว์อสูรที่รูปร่างคล้ายกับลิงแมนดริลนั่งอยู่ ดวงตาของมันแดงก่ำ ขนของมันเป็นสีม่วงแดง ที่ขาของมันมีไฟลุกไหม้ สายตาของมันดูเย็นชาและกระหายเลือดอย่างมาก มันจ้องมองมาที่หวังเย่า เนื่องจากสัตว์อสูรพวกนั้นกำลังอำพรางตัวอยู่ หวังเย่าจึงมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ส่วนหงอคงนั้นถึงจะมีสกิลเนตรอัคคี แต่ก็ไม่ได้เปิดใช้มัน เพราะจิตใจของมันมัวแต่จดจ่ออยู่กับผลหยวนเหล่านี้ ถ้าหวังเย่าไม่รับรู้ถึงคลื่นพลังงานที่ผิดปกติแล้ว มันอาจจะเกิดสิ่งที่คาดไม่ถึงขึ้น หงอคงได้ยินคำเตือนก็ใช้สกิลเนตรอัคคีและเห็นฝูงผีไฟกว่า 10 ตัว แผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา “เจี๊ยก”  หงอคงอดไม่ได้ที่จะผงะกลับมาและแสดงสีหน้าอึดอัด “ไม่ต้องกังวล ผลหยวนนี่เป็นของแก”  หวังเย่าปลอบใจออกมา ผีไฟเหล่านี้คือสัตว์อสูรที่น่ากลัวของภูเขาผลไม้ ว่ากันว่ามันมาจากมิติผลไม้ มันมาเพื่อกินผลไม้ที่นี่ มันมีนิสัยที่ดุร้าย เมื่อพบสิ่งมีชีวิต พวกมันก็จะพากันเข้าไปสูบเลือดเหยื่อทั้งเป็น พวกมันมีความฉลาดและเจ้าเล่ห์ ในอินเตอร์เน็ตมีหลายข่าวที่รายงานเกี่ยวกับผีไฟพวกนี้ และถึงกับมีรูปภาพของเหยื่อที่ถูกพวกมันฆ่าด้วย เนื่องจากอสูรและทหารรับจ้างโดนพวกมันฆ่า จึงทำให้ผู้คนเดินทางมายังภูเขาผลไม้น้อยลงเรื่อย ๆ ตอนที่หวังเย่านึกถึงข้อมูลของผีไฟนั้นเขาก็ได้ใช้ระบบตรวจสอบสถานะของพวกมันรวมถึงจุดอ่อนด้วย **** สายพันธุ์ : ผีไฟ ระดับ :  ทองแดงถึงสวรรค์  การกลืนกินเลือดเนื้อจากสัตว์อสูรจะทำให้ทะลวงผ่านได้ เลเวล :  30-50 **** เมื่อเห็นแบบนั้น หวังเย่าก็แสดงสีหน้าอึมครึมออกมา ในหมู่ผีไฟเหล่านี้ ระดับสูงสุดคือระดับสวรรค์เลเวล 50 ไม่ว่าจะเป็นระดับรึเลเวลก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย **** สกิล :  1. หายตัว สกิลติดตัว ด้วยการอยู่นิ่งไม่กี่วินาทีก็จะทำให้มันเข้าสู่การพรางตัว แต่ไม่อาจจะขยับตัวได้ เมื่อขยับตัวจะออกจากสถานะพรางตัวทันที มีดไฟ เกิดมาพร้อมกับมีดไฟในมือทั้งสองข้าง เมื่อพัฒนาขึ้น มีดไฟก็จะทรงพลังขึ้นไปด้วย มีดแต่ละอันสามารถตัดผ่านอากาศได้ สุดยอดการฟื้นตัว แม้ว่าร่างกายจะดูเปราะบางแต่ก็มีความสามารถในการฟื้นฟูที่ทรงพลัง ถึงแขนจะขาดก็ฟื้นฟูกลับมาได้ **** “ หือ “  หวังเย่าอดไม่ได้ที่จะทึ่ง หายตัวและมีดไฟนั้นธรรมดามาก อันแรกนั้นอาจจะตรวจจับไม่ได้หากผีไฟพวกนี้ไม่ขยับตัว สกิลหลังนั้นเหมือนกับใบมีดลม แต่แค่เปลี่ยนธาตุเป็นไฟก็เท่านั้น แต่สิ่งที่เขาสนใจก็คือสกิลฟื้นฟูตัวเอง มันราวกับสกิลเกิดใหม่ มันสามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะแขนขาดขาขาด มันก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ สกิลนี้มีประโยชน์จริง ๆ

ตอนที่ 171 : ผีไฟ

หวังเย่าสังเกตผลงูจากไกล ๆ และเลือกที่จะออกจากที่นั่นไป เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปในอาณาเขตของมันและเลือกเดินทางอ้อมไป

ต่อมาหวังเย่าก็เดินทางไปต่อ เขาไม่ได้เร็วรึช้านัก บางครั้งเขาก็พบกับต้นไม้ที่ดูอันตราย แต่ตราบใดที่ไม่เข้าไปใกล้ มันก็จะไม่โจมตี

“ผลลิง รูปร่างเหมือนกับลิงตัวน้อย สูงประมาณ 0.5 เมตร ผลของมันคล้ายกับลิงตัวเล็ก ๆ มันรวดเร็วและดูกระหายเลือดเป็นอย่างมาก”

“ผลอาวุธ รูปร่างเหมือนกับขวาน สูงประมาณ 2 เมตร ปกติแล้วจะอยู่เฉยราวกับต้นไม้ตายแต่เมื่อเข้าไปใกล้แล้ว มันจะโยนกิ่งไม้ที่เหมือนกับขวานออกมา “

“ผลหนอนเลือด สามารถสร้างหนอนมาเป็นพัน ๆ ตัวได้ มันจะสูบเลือดสิ่งมีชีวิต ภายในอาณาเขตของมันมีสัตว์ไม่มากนัก แม้แต่ผลไม้อื่น ๆ ก็ยังโดนพวกมันโจมตี “

หวังเย่าเห็นต้นไม้อันตรายหลายต้น แต่ก็มีผลไม้ที่ดูไร้พิษภัยและเป็นประโยชน์อยู่บ้างอย่างผลขิง, ผลนิล, ผลน้ำผึ้งและอื่น ๆ

ต่อหน้าผลไม้ที่มีประโยชน์เหล่านี้แล้ว เป็นธรรมดาที่หวังเย่าจะไม่ปล่อยให้มันเสียเปล่า หวังเย่าเก็บมันไว้เพื่อเตรียมไปใช้กับหงอคง

ด้วยการพัฒนาของระดับสัตว์อสูรที่สูงขึ้น น้ำยาพลังและน้ำยาวิวัฒนาการจึงให้ค่าประสบการณ์ที่น้อยลง มันแทบไม่ได้ผลกับอสูรของเขาในตอนนี้

ดังนั้นผลไม้ที่หงอคงกินในตอนนี้ก็มีค่าเท่ากับน้ำยาพลังและน้ำยาวิวัฒนาการ มันสามารถให้ค่าประสบการณ์หลายร้อยหรือหลายพันหน่วย

หากเป็นเช่นนั้นหงอคงก็ต้องกินผลไม้ 3,000-5,000 ผล ถึงจะได้ค่าประสบการณ์กว่าหมื่นหน่วย

แต่หงอคงไม่อาจจะกินมากแบบนั้นได้ ท้องของมันมีความจุที่จำกัดอยู่ ถึงกินไปก็ใช่ว่าจะดูดซับได้หมด

โดยเฉพาะผลไม้เหล่านี้ที่มีผลใหญ่และยังหนักอีกด้วย หากเดินทางเข้าไปไกลกว่านี้อาจจะเจอผลไม้ที่ใหญ่กว่าเดิมก็ได้

หงอคงได้ชิมรสชาติผลไม้ทุกแบบ อันที่ไม่อร่อยมันจะกินแค่คำเดียวและไม่สนใจเพราะหวังเย่าเตือนมันซ้ำ ๆ ว่าถ้ากินไม่ได้ก็โยนทิ้งไป ไม่อย่างนั้นจะทำให้เปลืองพื้นที่ท้องเปล่า ๆ  เพราะมันยังมีผลไม้อีกเยอะที่จะไปเจออีกในทางข้างหน้า

ตือโป๊ยก่ายและการ์ฟิลด์รับหน้าที่ในการสำรวจ  หวังเย่าและหงอคงยุ่งอยู่กับการเก็บผลไม้ ต้นไม้แต่ละต้นนั้นมีหลายกิ่ง แต่ละกิ่งมีผลไม้หลายลูก พวกเขาทั้งเก็บและกินมัน สำหรับผลไม้ระดับต่ำแล้ว พวกเขาเลือกที่จะไม่สนใจ

เพราะแบบนั้นพวกเขาจึงยุ่งอยู่กับการเก็บผลไม้กว่า 2 วัน หวังเย่าไม่รู้เลยว่าเก็บผลไม้มาได้มากแค่ไหนแล้ว มันอาจจะได้ประมาณ 3,000-5,000  ผลแล้ว ถึงจะกินวันละ 100 ผล แต่ก็เพียงพอให้หงอคงกินไปได้เป็น 1-2 เดือน

วันนั้นอยู่ ๆ การ์ฟิลด์ก็ติดต่อหวังเย่ากลับมา มันเหมือนจะพบผลไม้ที่ดูผิดปกติและอยากให้เขาได้เห็น

ตอนที่หวังเย่าไปถึง  หวังเย่าก็แสดงสีหน้าพอใจออกมา

“ฮ่าฮ่า การ์ฟิลด์ แกเจอผลไม้ล้ำค่าเข้าแล้ว”  หวังเย่าพูดขึ้น

ต้นไม้ที่สูง 100 เมตรนั้นมีผลไม้สีแดงหลายสิบลูก

ผลไม้แต่ละลูกนั้นมีขนาดเล็กเท่านิ้วโป้ง ผลของมันซ่อนอยู่ใต้ใบไม้อย่างดี หากไม่มองดี ๆ ก็อาจจะมองไม่เห็นรึอาจจะเข้าใจ ผิดคิดว่ามันเป็นแมลง

ผลไม้นี้คือผลหยวน แม้ว่าจะมีขนาดเล็กแต่เนื้อด้านในนั้นมีพลังงานที่สูงและให้ค่าประสบการณ์ถึง 10,000 หน่วย

หงอคงแสดงท่าทียินดีออกมา มันทนรอไม่ไหวและรีบปีนขึ้นไปเก็บผลหยวนทันที

แต่หวังเย่ากลับขมวดคิ้วและรีบห้ามหงอคงเอาไว้

“หงอคง ช้าลงหน่อย มันอันตราย “

หวังเย่าใช้เนตรอัคคีเพื่อตรวจสอบก่อนจะเห็นบางอย่างที่พิเศษเข้าให้

“นี่มัน…ผีไฟงั้นหรือ ? ”

หวังเย่าเห็นว่าที่ก้านของผลไม้นั้นมีสัตว์อสูรที่รูปร่างคล้ายกับลิงแมนดริลนั่งอยู่ ดวงตาของมันแดงก่ำ ขนของมันเป็นสีม่วงแดง ที่ขาของมันมีไฟลุกไหม้ สายตาของมันดูเย็นชาและกระหายเลือดอย่างมาก มันจ้องมองมาที่หวังเย่า

เนื่องจากสัตว์อสูรพวกนั้นกำลังอำพรางตัวอยู่ หวังเย่าจึงมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ส่วนหงอคงนั้นถึงจะมีสกิลเนตรอัคคี แต่ก็ไม่ได้เปิดใช้มัน เพราะจิตใจของมันมัวแต่จดจ่ออยู่กับผลหยวนเหล่านี้ ถ้าหวังเย่าไม่รับรู้ถึงคลื่นพลังงานที่ผิดปกติแล้ว มันอาจจะเกิดสิ่งที่คาดไม่ถึงขึ้น

หงอคงได้ยินคำเตือนก็ใช้สกิลเนตรอัคคีและเห็นฝูงผีไฟกว่า 10 ตัว แผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา

“เจี๊ยก”  หงอคงอดไม่ได้ที่จะผงะกลับมาและแสดงสีหน้าอึดอัด

“ไม่ต้องกังวล ผลหยวนนี่เป็นของแก”  หวังเย่าปลอบใจออกมา

ผีไฟเหล่านี้คือสัตว์อสูรที่น่ากลัวของภูเขาผลไม้ ว่ากันว่ามันมาจากมิติผลไม้ มันมาเพื่อกินผลไม้ที่นี่ มันมีนิสัยที่ดุร้าย เมื่อพบสิ่งมีชีวิต พวกมันก็จะพากันเข้าไปสูบเลือดเหยื่อทั้งเป็น พวกมันมีความฉลาดและเจ้าเล่ห์

ในอินเตอร์เน็ตมีหลายข่าวที่รายงานเกี่ยวกับผีไฟพวกนี้ และถึงกับมีรูปภาพของเหยื่อที่ถูกพวกมันฆ่าด้วย เนื่องจากอสูรและทหารรับจ้างโดนพวกมันฆ่า จึงทำให้ผู้คนเดินทางมายังภูเขาผลไม้น้อยลงเรื่อย ๆ

ตอนที่หวังเย่านึกถึงข้อมูลของผีไฟนั้นเขาก็ได้ใช้ระบบตรวจสอบสถานะของพวกมันรวมถึงจุดอ่อนด้วย

****

สายพันธุ์ : ผีไฟ

ระดับ :  ทองแดงถึงสวรรค์  การกลืนกินเลือดเนื้อจากสัตว์อสูรจะทำให้ทะลวงผ่านได้

เลเวล :  30-50

****

เมื่อเห็นแบบนั้น หวังเย่าก็แสดงสีหน้าอึมครึมออกมา ในหมู่ผีไฟเหล่านี้ ระดับสูงสุดคือระดับสวรรค์เลเวล 50 ไม่ว่าจะเป็นระดับรึเลเวลก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย

****

สกิล :  1. หายตัว สกิลติดตัว ด้วยการอยู่นิ่งไม่กี่วินาทีก็จะทำให้มันเข้าสู่การพรางตัว แต่ไม่อาจจะขยับตัวได้ เมื่อขยับตัวจะออกจากสถานะพรางตัวทันที

มีดไฟ เกิดมาพร้อมกับมีดไฟในมือทั้งสองข้าง เมื่อพัฒนาขึ้น มีดไฟก็จะทรงพลังขึ้นไปด้วย มีดแต่ละอันสามารถตัดผ่านอากาศได้

สุดยอดการฟื้นตัว แม้ว่าร่างกายจะดูเปราะบางแต่ก็มีความสามารถในการฟื้นฟูที่ทรงพลัง ถึงแขนจะขาดก็ฟื้นฟูกลับมาได้

****

“ หือ “  หวังเย่าอดไม่ได้ที่จะทึ่ง

หายตัวและมีดไฟนั้นธรรมดามาก อันแรกนั้นอาจจะตรวจจับไม่ได้หากผีไฟพวกนี้ไม่ขยับตัว สกิลหลังนั้นเหมือนกับใบมีดลม แต่แค่เปลี่ยนธาตุเป็นไฟก็เท่านั้น

แต่สิ่งที่เขาสนใจก็คือสกิลฟื้นฟูตัวเอง มันราวกับสกิลเกิดใหม่ มันสามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะแขนขาดขาขาด มันก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ สกิลนี้มีประโยชน์จริง ๆ

ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进化系统)

ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进化系统)

Status: Ongoing
อ่านนิยาย ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进化系统) นี่คือโลกของสัตว์อสูร ! หายนะบังเกิดขึ้น เมื่อโลกได้เชื่อมต่อกับมิติอื่น ส่งผลให้สัตว์และพืชทุกชนิดเกิดการวิวัฒนาการอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดสัตว์อสูรไม่รู้จบขึ้นมา ! เหล่าผู้ใช้อสูรได้นำสัตว์อสูรของตนฟาดฟันกับเหล่าสัตว์อสูรอยู่ในแนวหน้า แย่งชิงพื้นที่และบุกเบิกอารยธรรมของมนุษย์ขึ้นมาใหม่ ด้วยการนำทางของ “ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ” ทำให้หวังเย่าได้ทะลุมิติมายังโลกนี้ ในขณะที่ผู้ใช้สัตว์อสูรคนอื่น ๆ ฝันอยากจะมีสัตว์อสูรระดับสวรรค์สักตัว แต่หวังเย่ากลับกังวลว่าตัวเองมีสัตว์อสูรระดับสวรรค์มากเกินไป… หือ ? สัตว์อสูรวิ่งมากอดขาฉันและอ้อนวอนให้ฉันรับเลี้ยงงั้นหรือ ? โทษทีนะพวก ! มีหลายตัวจองคิวไว้แล้ว นายต้องต่อคิวนะรู้ไหม นี่คือเรื่องราวของระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ ที่จะนำกองทัพสัตว์อสูรบุกถล่มโลกสัตว์อสูรให้เหี้ยน

Comment

Options

not work with dark mode
Reset