ลำนำบุปผาพิษ – ตอนที่ 629

เจ้าจะชดใช้อย่างไร? ชดใช้ด้วยร่างกายดีหรือไม่?

มู่เฟิงส่งเสียงตอบรับ ในที่สุดก็จากไปแล้ว

สายลดพัดผ่านป่าไผ่เกิดเสียงดังซ่าๆ พัดพาความคิดของผู้ใดให้สับสน รบกวนจิตใจของผู้ใดเล่า?

ทุกอย่างยังไม่เริ่ม เขาแยกตัวมาตอนนี้น่าจะยังทัน

ท่านเทพศักดิ์สิทธิ์ยืนอยู่ตรงนั้น เขาคิดจะหุ้มรูขลุ่ย[1] ถึงได้พบว่าบนขลุ่ยมีรูเกินมาหนึ่งรู…

….

ยามราตรีแสงดาวพราวเต็มฟ้า เนินสนโบกพลิ้ว

ในป่าสนแห่งหนึ่ง

คนชุเขาวผู้หนึ่งยืนสง่าอยู่ตรงนั้น เบื้องหน้ามีชายชุดเขียวคนหนึ่งกำลังค้อมกายรายงานเขาอยู่

“นายท่าน สายลับในสำนักศึกษาชุมนุมสวรรค์ถูกกำจัดหมดแล้ว พวกเราต้องจัดหาเพิ่มหรือไม่ขอรับ?”

เสียงของคนชุดขาวผู้นั้นเยือกเย็นปานธารน้ำแข็ง “ไม่ต้อง เขาสงสัยแล้ว สั่งการทุกหน่วย ให้รอดูจังหวะก่อนชั่วคราว”

“ขอรับ!” ชายชุดเขียวคนนั้นตอบรับ นิ่งไปครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะทักท้วง “นายท่านขอรับ ที่เชียนหลิงเทียนถูกเปิดโปงคราวนี้เป็นแผนการของกู้ซีจิ่วผู้นั้น เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดา ทำลายแผนการของพวกเราติดๆ กันหลายครั้ง ต้องการให้ข้าน้อยส่งคนไปกำนางหรือไม่ขอรับ?”

คนชุดขาวเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเฉยเมยดังเดิม “เป็นพวกเจ้าโง่เกินไป ถึงทำให้นางบรรลุผล ไม่ต้องยุ่งกับนาง นางไม่น่ากังวล”

“ข้าน้อยรู้สึกว่าต่อไปนางจะกลายเป็นเสี้ยนหนามของพวกเรามิสู้ฉายโอกาสที่นางไม่ปีกกล้าขาแข็ง…”

“เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ? อย่ายุ่งกับนาง! ถ้าหุนหันทำอะไรไปแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะถลกหนังเจ้า!” น้ำเสียงคนชุดขาวผู้นั้นอำมหิตขึ้นมา

“…ขอรับ” ชายชุดเขียวคนนั้นไม่กล้าพูดต่อแล้ว โค้งคำนับแล้วล่าถอยไป

คนชุดขาวผู้นั้นเงยหน้ามองฟ้า ดวงดาวส่องสกาวเต็มฟากฟ้า ดั่งนัยน์ตาแวววาวของสาวน้อย

“กู้ซีจิ่ว…” คนชุดขาวผู้นั้นกระซิบ หัวเราะเบาๆ พลางกัดฟัน “เจ้าทำลายงานใหญ่ของข้าหลายครั้งหลายครา เจ้าจะชดใช้อย่างไร? ชดใช้ด้วยร่างกายดีหรือไม่?”

ไม่มีผู้ใดเอ่ยตอบเขา มีเพียงเสียงลมพัดผ่านป่าสนเบาๆ

เขาพลันหมุนกาย หายลับไปจากจุดเดิม

….

หุบเขาจริยาเป็นหุบเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเรือนอิฐเขียวหลักเล็กๆ ยี่สิบกว่าหลังกระจายกันอยู่ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เสมือนหอพักพนักงาน

ที่นี่คือที่พักของศิษย์ในชั้นเรียนเมฆาคล้อย

ชั้นเรียนเมฆาคล้อยกับชั้นเรียนเมฆาม่วงแตกต่างกัน ที่พักของศิษย์ในชั้นเรียนเมฆาม่วงล้วนเป็นอาคารสองชั้นหลังเล็กๆ ด้านในมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีทุกอย่างที่ควรมี ดังคฤหาสน์หลังน้อยก็มิปาน

แต่ของชั้นเรียนเมฆาคล้อยเป็นเรือนอิฐเขียวมุงกระเบื้อง ธรรมดาสามัญ หนึ่งหลังพักรวมกันสองคน

กู้ซีจิ่วย้ายมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้ว เพื่อนร่วมเรือนของเธอเป็นแม่นางน้อยอายุสิบห้าปีนางหนึ่ง มีนามที่แสนจะไพเราะคล่องปากว่า…หลานไว่หู

ยามที่กู้ซีจิ่วได้ยินกู่ฉานโม่ประกาศว่าเพื่อนร่วมเรือนของเธอคือใคร ความรู้สึกแรกก็คือแม่นางน้อยที่มีนามเช่นนี้คงเฉลียวฉลาดมากแน่นอน เจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก

แต่พอพบหน้านางจริงๆ ถึงได้รู้ว่า นามช่างไม่ตรงกับบุคลิกคนโดยแท้

หลานไว่หูเป็นแม่นางน้อยอายุสิบห้าปี โตกว่ากู้ซีจิ่วแค่ไม่กี่ปี แต่ตัวเล็กยิ่งนัก รูปร่างไม่สูง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตากลมโต น่ารักเหมือนตุ๊กตา

อารมณ์ของแม่นางน้อยผู้นี้คาดเดาได้ง่ายนัก ล้วนเขียนอยู่บนหน้าทั้งสิ้น!

นางแบ่งแยกบุญคุณความแค้นชัดเจนนัก ตอนที่กู้ซีจิ่วจะมาอยู่ร่วมเรือนกับนาง นางคงจะเคยได้ยินข่าวลืออะไรมา สีหน้าที่มีต่อกู้ซีจิ่วจึงระแวดระวังเจือด้วยสนใจใคร่รู้ และไม่ค่อยชอบคุยกับเธอนัก

นางและกู้ซีจิ่วคนหนึ่งพักอยู่ห้องทางตะวันออกอีกคนพักอยู่ห้องทางตะวันตก ทุกวันหลังจากแม่นางน้อยเข้าห้องแล้วก็จะลงกลอนประตูขังตนอยู่ในห้อง ราวกับหวั่นเกรงว่ากู้ซีจิ่วที่หน้าซื่อใจคดผู้นี้จะไปวางยาพิษนาง…

กู้ซีจิ่วทราบว่าทำไมนางถึงระแวงตน เป็นเพราะแม่นางน้อยผู้นี้เป็นคนบ้านเดียวกันกับเยี่ยนเฉิน…

วันแรกที่กู้ซีจิ่วย้ายมา พอออกประตูมาก็พบเยี่ยนเฉินเข้าพอดี ใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยนเฉินเคร่งตึงกล่าวเตือนเธอ ให้เธออยู่ห่างจากหลานไว่หูตัวน้อย

ลำนำบุปผาพิษ

ลำนำบุปผาพิษ

เธอคือนักฆ่าสาวผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการมืด แต่ดันตายเพราะโดนคนที่เชื่อใจตลบหลัง! ไม่รู้ว่านรกชังหรือสวรรค์เป็นใจ เธอถึงตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างเด็กสาวอัปลักษณ์ที่ถูกลวงให้เอาชีวิตมาทิ้ง ผู้คนในโลกนี้ยึดถือในเรื่องของพลังวิญญาณ ทว่าร่างนี้ไม่มีพลังวิญญาณอยู่เลยสักนิด เป็นสวะไร้ค่าชิ้นใหญ่ที่พบเจอได้ยากยิ่ง!! แต่ไม่มีพลังวิญญาณก็ไม่เห็นเป็นไร ร่างนี้มีเธอมารับช่วงต่อแล้ว เธอจะทวงคืนทุกอย่างแทนเจ้าของร่างเดิม ทวงเอาทุกสิ่งที่ควรมีกลับมา!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset