หงส์สยายปีก – ตอนที่ 20 ล้างชื่อ!

ตอนที่ 20 ล้างชื่อ!

 

นักเรียนคนดังกล่าวตัวสั่นเนื่องจากสายตาที่ดุดันของจิงจิง เธอจากไปโดยเร็ว นักเรียนเหล่านั้นกลัวว่าจิงจิงจะทําบางอย่างที่ไม่คาดคิดและน่ากลัวก็เพราะสถานการณ์ในปัจจุบันของเธอ

 

จิ๋งหยุนเฉากัดฟันแน่น… เมื่อชาติที่แล้วเธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อข่าวลือต่างๆ ดังนั้นจึงทําให้คนอื่นๆเข้าใจผิดในที่สุด

 

เมื่อเธอนึกถึงใบหน้าอันน่าขยะแขยงของเฉียวเหวยหมิง จิ๋งหยุนเฉาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอรีบวิ่งไปยังห้องพักครูโดยเร็ว

 

ก่อนที่เธอจะเดินทางถึงห้องพักครู เธอได้ยินเสียงอันเกรี้ยวกราดของเหวยหมิงดังมาแต่ไกล

 

” พวกคุณทําตัวเหมือนบุคคลตัวอย่างที่ดีและมีคุณธรรม แต่เอาเข้าจริงแล้วพวกคุณมันก็แค่คนโง่! มิเช่นนั้นจึงหยุนเฉาจะไม่มีทางไปยุ่งกับอันธพาลพวกนั้นเป็นอันขาด เธอสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว! ใครจะรับผิดชอบเรื่องนี้! ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของคุณครูอย่างพวกคุณที่ไม่สามารถดูแลเด็กขณะอยู่ที่โรงเรียนได้!”

 

“ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะพูดเช่นไร! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ปล่อยให้จิ๋งหยุนเฉาก้าวเข้ามาในโรงเรียนโสโครกแห่งนี้อีกเป็นอันขาด! ดีแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ท้อง ถ้าหากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ฉันจะฟ้องพวกคุณให้หมด!”

 

เหวยหมิงแสดงท่าทีที่หยิ่งยโสและโอ้อวดโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เขารู้ว่าจิ๋งหยุนเฉาไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนเขายิ่งมั่นใจในคําพูดของตนเองมากกว่าเดิม

 

หงเย่ก็อยู่ในห้องนั้นด้วยเช่นกัน หลังจากได้ฟังเสียงของเหว ยหมิงเธอก็มีสีหน้าอึดอัดใจขึ้นมาทันที

 

เธอต้องการให้จิงจิงลาออกจากโรงเรียนเท่านั้น ไม่ได้คิดว่าเหวยหมิงจะด่าทอคุณครูเช่นนี้ ต่อจากนี้เธอจะสามารถอยู่ที่โรงเรียนนี้ได้เช่นไรกัน?!

 

” พ่อคะ…ปัญหามันอยู่ที่จิงจิง นักเรียนในความปกครองของเธอมีหลายคน เธอดูแลไม่ทั่วถึงหรอกค่ะ” เฉียวหงเย่รีบแก้ต่างให้ครู

 

ครูจินกลอกตาด้วยความโกรธ เธอไม่เคยพบผู้ชายที่น่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อน

 

จึงหยุนเฉาเป็นได้แค่ลูกเลี้ยงจริงๆ ถ้าหากเธอเป็นลูกแท้ๆ เขาจะกล้าเอะอะโวยวายทําให้เธออับอายเช่นนี้หรือไม่?!

“แก! หุบปาก! คิดว่าคุยกับใครอยู่! หะ! ถ้ายังพูดอะไรไร้สาระออกมาอีกแกก็ไม่ต้องอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้อีกคน!” เหวยหมิงตะคอกใส่หงเย่ทันที

 

” คุณเฉียว…จิ๋งหยุนเฉาเป็นเด็กดี เราตรวจสอบเรื่องนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ เธอไม่ได้มีส่วยเกี่ยวข้องกับอันธพาลเหล่านั้น” ครูใหญ่ได้อธิบายพร้อมปาดเหงื่ออย่างกังวล

 

เด็กคนนั้นมีเกรดที่ดีมาก ถ้าหากเธอยังเรียนอยู่ที่นี่และได้รับคําแนะนําจากครูที่ดีพร้อมทั้งไม่พบเจอเหตุการณ์ที่ร้ายแรงเช่นนี้เธอจะสามารถเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้ ถ้าหากเด็กที่ดีอย่างเธอต้องลาออกจากโรงเรียนด้วยเหตุผลไร้สาระและไม่จริงเช่นนี้ คงจะน่าเสียดายอย่างมาก

 

ครูใหญ่พูดอย่างสุภาพขณะที่รินชาร้อนให้แก่เหวยหมิงหวัง ว่ามันจะสามารถบรรเทาความโกรธของเขาได้ ถึงอย่างนั้นเขาไม่สนใจและเขวียงแก้วลงพื้นทันที

 

“คุณหมายความว่ายังไงว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอันธพาลเหล่านั้น ไร้สาระ! ฉันเป็นพ่อเธอ! ทําไมฉันจะไม่รู้ว่าเธอเป็นอย่างไร?! เรื่องนี้มีเพียงคุณเท่านั้นที่เชื่อว่าเธอไม่ได้ทําอะไรชั่วๆ เรื่องราวอื้อฉาวแพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว! คิดว่าฉันโง่หรือไง?!”

 

เหวยหมิงไม่มีทางยอมแพ้!

 

ใบหน้าของจึงหยุนเฉาซีดลงทันทีเมื่อเดินผ่านเข้ามายังห้องแห่งนี้

 

เธอจ้องมองสัตว์ร้ายที่ถูกเนื้อหนังมนุษย์ปกคลุมและพูดว่า “คุณคือพ่อของฉันหรือ? ลูกทางสายเลือดของคุณมีเพียงหงเย่และฮุยโจวเท่านั้น!”

 

เสียงเย็นชาของเธอทําให้ครูทุกคนในห้องนี้ตกใจ ครูคนหนีjงกล่าวต้อนรับเธออย่างรวดเร็ว ” จิ๋งหยุนเฉา เธอรีบมาอธิบาย กับพ่อของเธอเร็วว่าพวกอันธพาลเหล่านั้นโดนตํารวจจับไปแล้ว! ตอนนี้ทางสถานีตํารวจต้องการให้เธอรีบเดินทางไปยังที่นั่นเพื่อเป็นพยายานและชี้หลักฐาน! ชี้ตัวผู้กระทําความผิด! และเรื่องราวทั้งหมดจะกระจ่างแจ้ง!”

 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น…ดวงตาของเฉียวหงเย่ก็เบิกกว้างทันที!

 

คนพวกนั้นโดนจับแล้ว?!

 

คู่พ่อและลูกสาวสองคนนี้ไม่ได้ฟังคําอธิบายของครูและเดินเข้ามาโวยวาย พวกเขาไม่รู้เรื่องที่อันธพาลโดนจับเลยแม้แต่น้อย.. หงเย็ไม่คิดเลยว่าทางโรงเรียนจะแจ้งความ เธอเริ่มกระวนกระวายและวิตกกังวล!

หงส์สยายปีก

หงส์สยายปีก

หงส์สยายปีก ในช่วงชีวิตของเธอที่ผ่านมา ไม่มีใครเป็นที่พึ่งพา…และต้องตายอย่างทรมานในคุก! ทว่าในตอนนี้เธอได้เกิดใหม่และได้รับโอกาสในการใช้ชีวิตเป็นครั้งที่สอง เธอเกิดมาและถูกเลือกให้ได้เป็นคนที่รับมรดก… เธอมีความสามารถในการเปิดมิติอวกาศลึกลับ… เธอขยันเรียนและมีสมองอันชาญฉลาดจนได้เป็นแพทย์อัจฉริยะ เธอเปิดคลินิกเป็นของตนเอง… เธอก่อตั้งบริษัท… เธอซื้อบ้านและที่ดิน… เธอได้มีโอกาสพบญาติต่างสายเลือด! ความมั่งคั่งของเธอเริ่มเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้เธอมีคนรักมากกว่ามีคนเกลียด! “คุณผู้ชาย! คนตละกูลเฉียวแกล้งทำเป็นว่าตนเองป่วยและไปรักษายังโรงพยาบาลที่คุณผู้หญิงจิ๋งหยุนเฉาทำงานอยู่!” คนรับใช้กล่าว “หักขามันซะ! ทำให้มันพิการไปสะจริงๆเลย!” ชายคนหนึ่งกล่าว “ใช่ครับ! ช่างน่าตลกที่เขาแสร้งทำตัวน่าสงสาร! แต่คุณผู้ชายคะ…ท่านกำลังทำอะไร?!” คนรับใช้พูดอย่างงงๆ ชายผู้นั้นกลืนยาที่หมดอายุลงไปทันทีหนึ่งเม็ดและพูดว่า “ผมป่วย! ผมต้องการไปหาภรรยาเพื่อให้เธอรักษา!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset