หัตถ์เทวะธิดาพญายม – ตอนที่ 350 ค่อย ๆ คิดบัญชี

เกอซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “เพียงคมกระบี่เชือดเฉือนมิใช่เป็นการดูหมิ่นเพิ่งเหลียนยิ่งเกินไปหรือ ? วางใจเถิด ความอดทนของข้านับว่าล้ําเลิศสิ่งที่มีเหลือเฟือคือเวลาไว้ข้าจะค่อย ๆ คิดบัญชีคืนจากนางที่ละเล็กละน้อย”

ครั้นเวลาที่หยุดชะงักใกล้จะสิ้นสุดลง เกอซีจึงเร่งมือจัดการกับผู้คนทั้งหลายที่ยังอยู่ในอาณาจักรกําบัง

แม้เกอซีจะมิได้แตะต้องร่างของผู้ใด ทว่านางย่อมสามารถเคลื่อนย้ายทุกผู้คนได้ตามประสงค์

ของวิเศษซึ่งเหล่ายอดฝีมือทั้งหลายเก็บไว้ในธ์มรงค์เวทของตนย่อมเป็นสิ่งที่เกอซียากจะฉกฉวย หากทว่าสิ่งใดที่ พวกเขาสวมใส่ไว้ภายนอกหรือเก็บงําไว้ในอุ้งมือ นางย่อมสามารถ หยิบฉวยออกได้ราวคนเหล่านั้นคือผู้หยิบยื่นส่งให้แก่นางเอง

มุมปากทั้งสองของหญิงสาวพลันขยับยกเป็นรอยยิ้มอันร้ายกาจนางกวาดตามองโดยรอบในหัวพลันประมวลความคิดอย่างรวดเร็ว

กลุ่มคนของเพิ่งอวิ่นจึงสามารถเข้าถึงตําแหน่งที่ตั้งพฤกษาธารทิพย์ได้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่ผละออกจากอาณาจักรไม้ขจีล้วนเป็นเพราะพวกเขาเหล่านั้นได้กระทําตามอุบายลับที่อาวุโสผู้แปรสภาพธาตุแห่งตระกูลเพิ่งเป็นผู้ชี้นําไว้แต่แรก

หากแต่พฤกษาธารทิพย์นั้นได้รับการพิทักษ์ปกป้องจากสัตว์เวทอสูรขั้นห้าถึงเจ็ดตน แต่ละตนล้วนมีพลังวัตรเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธขั้นสี่ปฐพี่สะท้านสะเทือน

 

เฟงอวิ่นนิ่ง เพิ่งเหลียนยิ่งตลอดถึงเหล่าศิษย์สํานักหลิวหลีล้วนสูญเสียพละกําลังไปมากจึงสามารถกําราบสัตว์เวทอสูรทั้งเจ็ดลง

ได้

 

ยิ่งเมื่อเข้าสู่อาณาบริเวณของพฤกษาธารทิพย์ นัยน์ตาทั้งคู่ของเพิ่งอวิ่นจึงพลันฉายประกายด้วยเหตุบางปะการหากเพียงเขาสามารถครอบครองพฤกษาต้นนี้ ผลกระทบอันเกิดจากการกลืนกินโอสถเพื่อส่งเสริมพลังฝีมือเป็นจํานวนมากจนเกินไปล้วนถูกขจัดและเมื่อเป็นเช่นนั้น ตระกูลเพิ่งย่อมสามารถก้าวขึ้นสู่ตําแหน่งสูงสุดในแถบทวีปหมีหลัว

 

เมื่อเวลานั้นมาถึงย่อมไม่มีผู้ใดในใต้หล้ากล้าต่อกร หรือคิดเป็นปรปักษ์กับเขาอีก

 

ทุกสิ่งที่เขาต้องการ ทุกคนที่เขาหมายมั่น ล้วนต้องตกเป็นของเขาอย่างง่ายดายราวเอื้อมมือคว้า

ถ้วนทุกคนในที่นั้นต่างตื่นเต้นยินดี กระทั่งไม่ใส่ใจจะเก็บกวาดซากสัตว์เวทอสูรทั้งเจ็ดพวกมันควักพลั่วอาคมขั้นเก้าออกเตรียมขุดถอนพฤกษาธารทิพย์

หากทว่าผ่านไปแค่เพียง 1 เค่อ* เพิ่งอขึ้นจึงกลับต้องประสบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

*1 เค่อหมายถึง 15 นาที

 

เพียงปลายมือของเขาสัมผัสใบพฤกษาธารทิพย์ ผืนนภาพลันปั่นปวนพื้นปฐพี่สะท้านสะเทือน ครั้นเขาเปิดเปลือกตาขึ้นอีกคราภาพฉากเบื้องหน้าพลันแปรเปลี่ยน

เสียงสัตว์เวทอสูรร้องคํารามก้องฟ้า เสียงของพวกมันดังกระที่ร้องรับไล่เรียงกันอย่างไม่ขาดสาย

สิ่งที่ยืนตระหง่านเบื้องหน้าพวกมันหาใช่สัตว์เวทอสูรขั้นห้าทั้งเจ็ดอีกต่อไปไม่ หากกลับกลายเป็นสัตว์เวทอสูรนับแสน พวกมันล้วนเป็นสัตว์เวทขั้นสี่บ้าง ขั้นห้าบ้าง ทั้งยังมีสัตว์เวทขั้นหกรวมอยู่ในนั้นด้วย

ไม่แต่เพียงเท่านั้น เมื่อยามนี้พวกมันล้วนมิได้อยู่เบื้องหน้าพฤกษาธารทิพย์อีกต่อไป หากทว่าพวกมันพบว่ายามนี้พวกมันกลับเข้ามาอยู่ในทะลายทรายอันเวิ้งว้าง

 

สีหน้าของเฟงอวิ่นจึงพลันแปรเปลี่ยน เขาเตรียมชักอาวุธขึ้นต่อสู้กับเหล่าสัตว์อสูร ทว่ากลับต้องตื่นตระหนก เมื่อพบว่าอาวุธซึ่งเดิมเคยอยู่ในมือตนกลับเลือนหายอย่างไม่รู้สาเหตุ

ทั้งปรากฏว่า เพิ่งเหลียนยิ่ง เนียจินเฉิน ตลอดถึงเหล่าศิษย์สํานักหลิวหลีต่างตกอยู่ในสถาณการณ์เดียวกัน

เพิ่งเหลียนยิ่งหวาดผวากับเสียงร้องคํารามของเหล่าสัตว์อสูรงหลายนับแต่แรกแล้ว ส่วนอาวุธป้องกายในมือของนางก็หายไปนานแล้วเช่นกันยามนี้หญิงสาวจึงยิ่งขวัญผวาเมื่อพบว่าตนไม่เหลือเวลามากพอให้หยิบอาวุธใดออกจากธํามรงค์เวท เมื่อเหล่าสัตว์อสูรทั้งหลายกําลังกรูเข้าใส่

“อ้า อ้า อ้า

ข้ายังไม่อยากตาย !”

นางกรีดร้องพลางรีบคว้าตัวศิษย์ร่วมสํานักเข้ามาบังไว้เบื้องหน้า

เพียงได้ยินเสียงฉีกกระจุย ร่างของศิษย์สํานักหลิวหลีผู้นั้นก็ถูกกระชากขาดเป็นท่อนอย่างน่าสยดสยองคนผู้นั้นยังไม่ทันส่งเสียงก็กลับต้องกลายเป็น

เศษเนื้อกองโตไปเสียแล้ว

เนียจินเฉินไม่ทันตั้งตัวรับมือเหล่าสัตว์อสูรเช่นกันยามนี้เขากําลังถูกเหล่าสัตว์เวทอสูรขั้นห้าล้อมกรอบ ชายหนุ่มตื่นตระหนกหวาดผวาครั้นได้เห็นการกระทําของเพิ่งเหลียนยิ่ง เขาก็รีบคว้าตัวศิษย์ร่วมสํานักอีกสองคนมายืนบังร่างของตนด้วยสัญชาติญาณ เช่นกัน

พลังฝีมือของเฟงอวิ่นจึงสูงส่งกว่าเนียจินเฉินและเพิ่งเหลียนยิ่งเช่นนั้นเขาจึงสามมารถชักอาวุธชิ้นใหม่ออกมาเข่นฆ่าสังหารเหล่าสัตว์อสูรที่ตรงเข้าตะลุมบอนจากทุกทิศทาง

 

เพียงทว่าจํานวนของสัตว์อสูรเบื้องหน้ามีมากมายเหลือคณาทั้งเมื่อร่างของพวกเขาล้วนแผ่กลิ่นอายของพฤกษาธารทิพย์ย่อมเป็นเหตุกระตุ้นให้เหล่าสัตว์เวทอสูรตื่นตัวเข้าจู่โจมกระทั่งยอดฝีมีอดังเช่นเพิ่งออิ่นจึงยังไม่อาจทําให้พวกมันล่าถอยกลับไปได้

***จบตอน ค่อย ๆ คิดบัญชี***

หัตถ์เทวะธิดาพญายม

หัตถ์เทวะธิดาพญายม

ในงานประมูลครั้งมโหฬารแห่งหอรื่นรมย์ สาวน้อยเครื่องอุ่นเตียงชั้นยอดได้ถูกเสนอราคาชนิดสูงเสียดฟ้า ในท่ามกลางความหื่นกระหายต่อสู้เยื้อแย่งราคากันอย่างบ้าคลั่งนั้น ดรุณีน้อยเปิดเปลือกตาทอดส่งผ่านลูกกรงขังสีทอง อายกระแสรังสีอันเย็นยะเยียบจับทรวงที่แผ่ซ่านออกมาจากเนื้อกาย บ่งบอกได้ว่ายามนี้นางไร้สิ้นความหวาดกลัวอีกต่อไป

Options

not work with dark mode
Reset