เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา – ตอนที่ 33 หมาป่าเทียนซานของข้ายอมหิวตายไม่ขอกินอะไรทั้งนั้น (2) / ตอนที่ 34 หมาป่าเทียนซานของข้ายอมหิว

ตอนที่ 33 หมาป่าเทียนซานของข้ายอมหิวตายไม่ขอกินอะไรทั้งนั้น (2)  

 

 

มันเร็วเหลือเกิน เร็วเสียจนเฟิงหรูชิงตาลายสับสนไปหมด นางเบิกตากว้างจ้องมองดูต้นยาที่โตขึ้นอย่างไม่กะพริบตา สีหน้าบ่งบอกถึงความตกใจ  

 

 

“เทียนหลิงกั่วระดับต้นหรือ”  

 

 

เทียนหลิงกั่วเป็นยาระดับหนึ่ง เฟิงหรูชิงให้หลิวลี่ไปซื้อเพื่อนำมาดองเหล้าวิเศษ แต่เทียนหลิงกั่วถือเป็นยาชั้นรองสุดในกลุ่มยาระดับหนึ่งอีกที ไม่มีสรรพคุณสำหรับการฝึกตบะ ประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือช่วยบรรเทาอาการเหนื่อยล้า  

 

 

สิ่งที่ทำให้เฟิงหรูชิงชอบใจคือเทียนหลิงกั่วนี้…รสชาติดี ชุ่มฉ่ำ เป็นของชอบของพวกสัตว์วิเศษ ด้วยเหตุนี้ แม้เทียนหลิงกั่วจะเป็นเพียงยาวิเศษระดับต้น แต่เกือบโดนพวกสัตว์วิเศษกินจนหมดจนแทบจะสูญพันธุ์  

 

 

ด้วยเหตุนี้จึงเห็นได้ว่า เทียนหลิงกั่วยั่วยวนพวกสัตว์วิเศษมากเพียงใด  

 

 

เฟิงหรูชิงเอามือลูบคางแล้วยิ้ม “ดูท่า หมาป่าสีขาวตัวนั้นคงได้นำมาใช้งานสักที ข้ายังกลุ้มอยู่ว่าจะหาคนที่ไหนมาเฝ้าสวนยา มีหมาป่าสีขาวอยู่ คงไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาถึงเขาด้านหลังจวน”  

 

 

นางเด็ดผลเทียนหลิงกั่วมาลูกหนึ่ง กัดเข้าไปหนึ่งคำ น้ำของผลเทียนหลิงกั่วกระจายไปทั่วทั้งปาก ทำให้นางรู้สึกสดชื่น ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง  

 

 

แต่น่าเสียดาย เทียนหลิงกั่วมีสรรพคุณน้อยเหลือเกิน นางจึงกินมันแทนผลไม้ได้เท่านั้น  

 

 

…  

 

 

ในสวนของจวนองค์หญิง หมาป่าสีขาวนอนงีบอยู่ในกรง มันดูซึมเซาหัวฟุบอยู่กับพื้น  

 

 

ในตอนนั้นเองมีกลิ่นหอมโชยมา หมาป่าสีขาวลืมตาขึ้น ทำจมูกฟุดฟิด  

 

 

กลิ่นอะไรหอมได้ขนาดนี้  

 

 

ต้องเป็นมนุษย์พวกนั้นคิดจะเอาของอร่อยมายั่วยวนมัน เพ้อฝันว่าจะทำให้ราชาหมาป่าผู้สง่างามอย่างมันต้องยอมแพ้! หมาป่าเทียนซานอย่างมันต่อให้ต้องอดตายที่นี่ ก็ไม่ขอกินของอะไรจากมนุษย์สักคำ  

 

 

“หมาป่าน้อย” เสียงใสๆ ของหญิงสาวแว่วมา ทำให้หมาป่าสีขาวตัวสั่นท่าทางดุร้าย  

 

 

มันพ่นลมที่จมูกดังฮึ นัยน์ตามีประกายของความดุร้าย มันแยกเขี้ยวใส่หญิงอ้วนที่อยู่ตรงหน้า ราวกับว่าเป็นการเตือนว่าอย่าเข้ามา  

 

 

“เจ้าหมาป่า ตั้งแต่เจ้าถูกโรงค้าสัตว์จับมา คงไม่ได้กินอิ่มเลยสินะ ข้าจัดผลไม้ไว้ให้เจ้าแล้ว เจ้ากินรองท้องสักหน่อยดีหรือไม่”  

 

 

หมาป่าสีขาวยังคงส่งเสียงฮึต่อ เป็นดังคาดมนุษย์โง่เง่าพวกนี้คิดจะใช้ของอร่อยมาซื้อใจมัน คิดหรือว่าราชาหมาป่าที่สง่างามอย่างมันไม่เคยกินของอร่อยมาก่อน จะยอมศิโรราบให้กับของอร่อยของพวกมนุษย์?  

 

 

เฟิงหรูชิงเห็นว่าหมาป่าสีขาวยังคงมีท่าทีไม่สนใจ จึงหยุดพูดโน้มน้าว นางนั่งลงบนตั่งหินที่อยู่ข้างๆ แล้วหยิบเอาผลเทียนหลิงกั๋วที่เก็บไว้ในชายแขนเสื้อออกมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดแล้วกัดไปที่ผลไม้หนึ่งคำเบาๆ  

 

 

หมาป่าตาเบิกโพลง มันมองดูเฟิงหรูชิงกัดผลเทียนหลิงกั่วตาไม่กะพริบ ตัวสั่นไหวควบคุมไม่อยู่  

 

 

นี่…มันผลเทียนหลิงกั่วใช่ไหม  

 

 

นานแค่ไหนแล้วที่มันไม่ได้ลิ้มรสของผลเทียนหลิงกั่ว ตั้งแต่มันถูกพวกมนุษย์จับตัวมา มันก็ไม่ได้กินของที่เลิศรสแบบนั้นอีกเลย  

 

 

ไม่…ไม่นะ…กลิ่นแบบนี้ มันต่างจากผลเทียนหลิงกั่วที่มันเคยกิน ดูเหมือนว่ากลิ่นจะหอมชื่นใจและเข้มข้นกว่า อยากกินสักคำจัง  

 

 

“อยากกินหรือ” เฟิงหรูชิงมองดูหมาป่าสีขาวที่น้ำลายแทบจะยืดหยดลงบนพื้น นางลุกขึ้นยืนทั้งรอยยิ้มแล้วถาม  

 

 

ตอนนั้น ลิงสี่แขนเดินมาอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง มันดึงชายแขนเสื้อของนางเบาๆ มองดูนางด้วยสีหน้าน่าสงสาร  

 

 

เฟิงหรูชิงหยิบผลเทียนหลิงกั่วโยนให้ลิงสี่แขนไปลูกหนึ่งแบบไม่เสียดาย  

 

 

ลิงสี่แขนรับผลเทียนหลิงกั่วไว้ด้วยท่าทีดีใจ ส่งเสียงเจี๊ยกหนึ่งครั้งแล้ววิ่งหายไปในที่ไกลลับตา  

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนที่ 34 หมาป่าเทียนซานของข้ายอมหิวตายไม่ขอกินอะไรทั้งนั้น (3)  

 

 

หนูเดกูกับกระต่ายวิเศษเห็นเหตุการณ์จึงรวบรวมความกล้าวิ่งเข้ามาหา พวกมันประสานอุ้งเท้าหน้าของตัวเอง ทำท่าเหมือนร้องขอ มองดูผลเทียนหลิงกั่วด้วยสายตาละห้อย  

 

 

“ฮือ!” หมาป่าสีขาวมีท่าทีกระวนกระวาย มันพุ่งชนกรงอย่างบ้าระห่ำ ตาของมันแดงก่ำ มีอาการของสัตว์ดุร้ายที่กำลังโมโห  

 

 

เหลือไว้ให้ข้าบ้าง เจ้าพวกบ้า เหลือไว้ให้ข้าบ้าง!  

 

 

“พวกเจ้าตั้งใจทำงานให้ข้า อยากกินอะไรก็มีให้ทั้งนั้น” เฟิงหรูชิงลูบหัวกระต่ายน้อยที่น่ารัก จากนั้น ส่งสายตาไปมองดูหมาป่าหิมะที่ตาแดงก่ำ “ข้ารู้ว่าสัตว์วิเศษอย่างพวกเจ้าฟังภาษาคนรู้เรื่อง ถ้าเจ้ายอมเฝ้าบ้านเฝ้าสวนให้ข้า ผลเทียนหลิงกั่วแบบนี้ ข้ามีให้พวกเจ้ากินทุกวัน”  

 

 

แม้เทียนหลิงกั่วเป็นเพียงยาวิเศษระดับหนึ่ง แต่ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้าดินที่มีอยู่ตอนนี้ ปลูกยาวิเศษออกมาได้ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ปริมาณผลที่ได้คงมีไม่มากนัก ต่อให้เป็นสมัยที่หมาป่าสีขาวอยู่บนเขาเทียนซาน ก็ใช่ว่าจะกินเทียนหลิงกั่วได้ทุกวันเสียเมื่อไร  

 

 

เห็นได้ชัดว่าเทียนหลิงกั่วยั่วยวนใจสัตว์วิเศษได้มากแค่ไหน  

 

 

หมาป่าสีขาวสีหน้าซังกะตาย  

 

 

เฝ้าบ้านเฝ้าสวน? นั่นมันงานของหมาไม่ใช่หรือ นี่เป็นหมาป่า หมาป่านะ!  

 

 

แต่ว่า…  

 

 

หมาป่าสีขาวมองดูเฟิงหรูชิงโยนเทียนหลิงกั่วให้หนูเดกู ทำให้มันรู้สึกโมโหอีกครั้ง เฝ้าบ้านก็เฝ้าบ้าน ถึงอย่างไร…หมาป่ากับหมาก็มีบรรพบุรุษร่วมกันเมื่อโบราณนานมาแล้ว  

 

 

…  

 

 

ชิงหลิงได้ยินเสียงหมาป่าสีขาวกระโจนใส่กรง จึงรีบวิ่งมาดู เมื่อเห็นว่าเฟิงหรูชิงปลอดภัยดี จึงถอนหายใจโล่งอก  

 

 

“องค์หญิงเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพคะ” หลิวลี่เดินตรงเข้าไปหา ถามด้วยความเป็นห่วง  

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก เจ้าไปเปิดกรงให้หมาป่าสีขาวออกมาเถอะ” เฟิงหรูชิงพูดสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ  

 

 

เมื่อฟังประโยคนั้นจบ ชิงหลิงตกใจหน้าซีด  

 

 

นั่นมันหมาป่าสีขาวระดับสามเชียวนะ!  

 

 

เทียบเท่ากับมนุษย์ที่มีตบะระดับเจินอู่ องค์หญิงจะปล่อยมันออกมาจริงหรือถ้าเกิดมันคลุ้มคลั่งขึ้นมาทำให้องค์หญิงได้รับบาดเจ็บจะทำอย่างไร  

 

 

“เชื่อข้า ไปปล่อยมันออกมา” เฟิงหรูชิงยิ้มแบบสุขุม นางหยีตาดูหมาป่าสีขาวที่อยู่ในกรง แล้วพูดสั่งอีกครั้ง  

 

 

ชิงหลิงไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่องค์หญิงรู้ว่าเสด็จพ่อส่งคนมาคุ้มกันนาง แต่คนพวกนั้นกลับไม่ได้เข้าจวน ถ้าในจวนมีข่าวความผิดปกติแพร่ออกไป พวกเขาต้องรีบมาช่วยอย่างแน่นอน ดังนั้นเฟิงหรูชิงจึงไม่กลัวว่าหมาป่าสีขาวตัวนี้จะกลับคำ  

 

 

ชิงหลิงยืนทื่อไม่ขยับไปไหน สีหน้าของนางซีดขาว ตกใจกลัวจนแทบร้องไห้ สุดท้ายเป็นหลิวลี่ที่รวบรวมความกล้าเดินเข้าไป แต่นางไม่กล้าเข้าใกล้กรงนัก นางเพียงยืนอยู่ห่างๆ แล้วเอื้อมมือไปเปิดกลอนด้วยความระวัง เสียงแก๊กดังขึ้น กรงสัตว์เปิดออก  

 

 

เมื่อนางเปิดกรงเสร็จจึงรีบดึงมือกลับมา แววตาของนางแสดงออกถึงความกลัวอย่างชัดเจน นางมองดูหมาป่าสีขาวที่เดินออกจากกรงด้วยความกังวล  

 

 

หมาป่าสีขาวเดินอย่างสง่างามทั้งๆ ที่โดนขังไว้เป็นระยะเวลานาน แต่มันก็หาได้สูญสิ้นความน่า ยำเกรงและความทะนงตนของเผ่าพันธุ์หมาป่า  

 

 

สายตาอันหยิ่งผยองของมันเหลือบไปมองดูชิงหลิงและหลิวลี่ ในแววตาแฝงความรู้สึกดูถูก  

 

 

ชิงหลิงมีอาการผงะ นาง…นางโดนหมาป่ามองด้วยสายตาดูถูกหรือนี่  

 

 

หมาป่าสีขาวส่งเสียงฮึและเมินหน้าไม่สนใจสาวใช้สองคนนั้น มันเดินตรงเข้าไปหาเฟิงหรูชิง แววตาแสดงถึงความหยิ่งยโส มองนางด้วยความดูถูก เหมือนมันกำลังสื่อว่า พวกมนุษย์ ยังไม่รีบเอาอาหารมาให้ข้าอีก?  

 

 

“อยากกินหรือ” เฟิงหรูชิงกวาดสายตามองดูหมาป่าสีขาว พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “กระดิกหางให้ข้าดูซิ”  

 

 

หมาป่าสีขาวโกรธเสียจนแทบหายใจไม่ออก  

 

 

มันคือหมาป่า หมาป่า มนุษย์ผู้นี้คิดว่ามันเป็นหมาหรืออย่างไรนางเคยเห็นหมาป่าที่ไหนกระดิกหางบ้าง!  

เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา

เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา

เมื่อ เฟิงหรูชิง หญิงใบ้ชีวิตอาภัพจากยุคปัจจุบันลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องตกตะลึง เพราะเตียงผู้ป่วยในสถานฟื้นฟูที่เคยนอน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเตียงบรรทมอันแสนโอ่อ่าในวัง อีกทั้งรูปร่างหน้าตาของตนยังพองใหญ่กลายเป็นสตรีอวบอ้วนตัวกลม และที่น่าตกใจที่สุดคือนาง…พูดได้แล้ว?! หลังจากตั้งสติให้ดี เฟิงหรูชิงก็เข้าใจว่านางได้ลาจากภพเดิมมายังโลกแห่งใหม่ โดยเจ้าของร่างที่นางมาอาศัยอยู่นี้มีชื่อเหมือนกันกับตนทว่ามีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้น อีกทั้งยังไม่ใช่องค์หญิงธรรมดา แต่เป็นองค์หญิงม่ายที่ถูกสามีทิ้ง! ด้วยความเศร้าโศกที่ถูกขอหย่า เฟิงหรูชิงคนก่อนจึงปลิดชีพตัวเองจากไปอย่างน่าสงสาร… แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเฟิงหรูชิงคนก่อน เพราะตอนนี้นางมิใช่คนเดิมอีกแล้ว! เมื่อสามีเก่าไม่สนใจ นางก็หาสามีใหม่เสียสิ เอาเป็น หนานเสียน ท่านราชครูรูปงามผู้แสนลึกลับคนนั้นเป็นอย่างไร ดีละ นางได้เป้าหมายแล้ว ถึงเวลาบอกลาชีวิตเก่าสุดรันทด ชีวิตใหม่นี้นางจะลดน้ำหนัก ฝึกวิชา ท่องตำรา ปลูกยาวิเศษ รวมถึงหาวิธีมัดใจเขาคนนั้นให้ได้!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset