โคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ【之全能大師 】 – ตอนที่ 141

Translator : Muntra  / Author

 

โคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ Ep.141 – อย่ามัวแต่พล่าม

 

“พวกนายมันก็ไม่เท่าไหร่นี่หว่า กระทั่งลำดับที่ 21 ก็ยังเอาชนะไม่ได้ รู้รึเปล่าวว่าในคลาสอบิลิตี้รุ่นที่ 69 ของพวกเรามีกันแค่ 21 คน? แต่ความแข็งแกร่งของพวกแกยังสู้อันดับโหล่ไม่ได้เลย แล้วนี่คิดจะสู้กับลำดับ 1 ของพวกเรา? ฝันหวานไปรึเปล่า!”

 

พอได้ยิน กลุ่มนักเรียนจากสถาบันซิต๋าแทบจะควันออกหู

 

จ้าวหยูกลั้นหัวเราะและกล่าวใส่ไฟ “นั่นสิ ถ้าแค่โค่นเขา พวกนายยังทำไม่ได้ ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะมาท้าทายฉัน!”

 

ฟางเส้นสุดท้ายของเฉียนเต๋าขาดผึง

 

“ผายลมเถอะ! ลำดับ 1 คลาสอบิลิตี้มันจะแน่ซักแค่ไหนเชียว? พวกแกต้องเล่นตุกติกอะไรแน่ๆ เจ้าพวกสถาบันเฉิงเป่ยไร้ยางอาย!” เฉียนเต๋าตะโกน “ทั้งหมดลงมือ ฆ่าพวกมันให้ฉัน!”

 

คนฉลาดย่อมไม่ลงสนามที่ตนมิอาจคว้าชัยชนะได้ เนื่องจากเกรงว่าจะเสียหน้า เพราะฝั่งตนได้สูญเสียผู้ใช้อบิลิตี้ไปกว่า 3 คนแล้ว ดังนั้นเฉียนเต๋าไม่มีความตั้งใจจะลงมือเพียงลำพัง

 

หลินเหมาเป็นคนแรกที่ระเบิดโจมตี ความโกรธและโหดเหี้ยมฉายชัดในแววตา เขาไม่คิดยั้งมือใดๆ

 

“พฤาษาหน่วงเหนี่ยว!”

 

ครืน …

 

ผืนดินพลิกตลบ รากไม้หนาผุดยื่นออกมาจากพื้นดิน เหวี่ยงเข้าใส่ฉินเฟิงและทั้งสาม

 

โจวฮ่าวกับจางเทียนโฉบหลบเร็วรี่ ทางฝั่งจ้าวหยูเรียกพลังเปลวเพลิงเข้าปะทะโดยตรง

 

เปลวเพลิงแผดเผารากไม้ยักษ์

 

เปลี่ยนรากต้นไม้ให้กลายเป็นขี้เถ้าอย่างรวดเร็ว

 

“แกร๊ก .. แถ๊ด ๆๆๆ” *

 

*(เสียงยิงปืนกล ใครนึกคำดีๆกว่านี้ได้ รบกวนคอมเมนท์ให้ผมหน่อยนะคร้าบ)

 

เนื่องจากทางซิต๋ามีนักเรียนรวมกลุ่มกันเป็นจำนวนมาก ดังนั้นเลยมีมือปืนเยอะเป็นพิเศษ เมื่อเกิดการปะทะ หลายคนก็ระดมสาดห่ากระสุนอย่างไร้ปราณี

 

“อันที่จริงฉันยังอยากสู้กับพวกนายอย่างยุติธรรมอยู่หรอกนะ แต่ในเมื่อเล่นลูกไม้ไร้ยางอายกันแบบนี้ … ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!”

 

ฉินเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย อันที่จริง สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ ไม่ใช่แค่เรียกว่าใจร้าย แต่ยังโคตรจะโกงสุดๆ

 

“พรมโลกันต์!”

 

รูนไฟปะทุโหม โถมเข้าปกคลุมกลุ่มศัตรูอีกฝั่งทันที

 

“อ๊ากกกก”

 

นักเรียนซิต๋ากรีดร้องน่าสังเวช เครื่องแบบของพวกเขาถูกแผดเผา เกิดแผลพุพองตามแขนขา ยังไม่พอ เปลวเพลิงยังเกิดการระเบิดขึ้นในจุดที่พวกเขายืนอยู่โดยตรง

 

ตูม ตูม ตูมมมมม!

 

แรงระเบิดเหวี่ยงคนทั้งกลุ่มกระจัดกระจายออกไป

 

นกในป่าใหญ่ตกใจ พากันกระพือปีกโผบินขึ้นสู่ฟากฟ้า นักเรียนหลายคนจากตำแหน่งอื่นเมื่อได้ยินเสียงนี้ ต่างก็มีสีหน้าที่แตกต่างออกไป และตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะหลีกเลี่ยงสนามต่อสู้ในบริเวณดังกล่าว

 

ณ ใจกลางพื้นที่เปิดโล่ง ฉินเฟิงชูมือ สะบัดเหวี่ยงอย่างไม่ใส่ใจ

 

“เพลิงโลกันต์ จงหวนคืน”

 

เปลวเพลิงมอดดับลงทันที

 

ในจุดเดียวกันกับที่มอดดับลง เผยให้เห็นถึงกลุ่มคนกว่า 30 คน บ้างหน้าคว่ำบ้างหน้าหงาย นอนหมอบกับพื้น ไร้ซึ่งความสามารถในการต่อสู้อีกต่อไป

 

“จิ๊ จิ๊ … นายมันโหดร้ายเกินไปแล้ว!” โจวฮ่าวส่ายหัว ก้าวเดินไปในจุดที่ยังเหลือไอร้อนระอุอยู่ เขาตรวจสอบคนเหล่านั้น และพบว่าบางส่วนถูกแรงระเบิดได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่โชคยังดีที่ไม่ตาย อาจเป็นเพราะฉินเฟิงควบคุมแรงระเบิดเอาไว้

 

ทว่าแน่นอน ถึงไม่ตายตอนนี้ แต่ก็นับว่าขาข้างหนึ่งได้ก้าวลงสู่ขุมนรกแล้ว

 

ปัจจุบันพลังสมาธิของฉินเฟิงแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเขาเลยสามารถควบคุมมันได้อย่างแม่นยำ อานุภาพของพรมโลกันต์ในตอนนี้ กับตอนที่ใช้สังหารแมลงสัตว์ร้ายในเมืองหาน มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มันไม่ถึง 1/10ของคราวนั้นด้วยซ้ำ

 

เพราะหากมากไปกว่านี้ พวกนักเรียนต่างสถาบันคงไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้ และถูกเปลี่ยนกลายเป็นเถ้าถ่าน

 

“บ๊ายบาย ฉันไม่ขอส่งนะ” โจวฮ่าวกระชากกระเป๋าของผู้ใช้วรยุทธโบราณคนหนึ่ง และดึงป้ายชื่อบนหน้าอกศัตรูออก

 

“สารเลว ไปลงนรกซะ!” ผู้ใช้วรยุทธอีกคนข้างๆผุดลุกสู้ไม่ถอย แต่เพียงไม่กี่กระบวนท่า ก็สยบแทบเท้าโจวฮ่าว และถูกถอดป้ายชื่อออก

 

แต่ระหว่างนั้นเอง ผ้าคลุมที่บดบังเครื่องแบบนักเรียนของเขาก็สะบัดออก เผยให้เห็นถึงป้ายตรงหน้าอกของโจวฮ่าว

 

ป้ายชื่อลำดับ 1 ของผู้ใช้วรุยทธ … ปรากฏสู่สายตาของศัตรูที่ยังมีสติหลงเหลือ

 

“นี่แก … ” เฉียนเต๋าถึงกับพูดไม่ออก เดิมทีเขากำลังคิดจะระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายก่อนจากไป แต่ใครจะคาดคิด ว่าอีกหนึ่งคนที่ซ่อนตัวอยู่กับพวกหางแถว เจ้านักเรียนที่สวมเสื้อคลุม แท้จริงแล้วจะเป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณอันดับ 1 !

 

ชัดเจนแล้วว่าที่พวกเขาเผชิญมิใช่ทีมหางแหว หากแต่เป็นเสาเหล็กกล้าที่ยากสั่นคลอน!

 

“อย่ามาแตะตัวฉัน! ฉันจะไปเอง” เฉียนเต๋าขบฟัน แต่ในใจยิ้มยินดี ยอมถอดป้ายชื่อของตนออกแต่โดยดี

 

ไม่นานเกินรอ ช่องว่างมิติก็กลืนกินเฉียนเต๋าเข้าไปภายใน แต่ก่อนที่จะจากไป ปรากฏประกายแสงสีเงินขึ้น –ป้ายชื่อหลายอันร่วงตกลงมา

 

เดิมเหตุผลที่เฉียนเต๋ายิ้มนั่นก็เพราะเขาเลือกถอดป้ายชื่อออกเอง และนำเอาป้ายชื่อที่ยึด พามันออกไปด้วย เพื่อไม่ให้พวกฉินเฟิงและคนอื่นๆได้คะแนนเพิ่ม แต่น่าเสียดาย ที่ดูเหมือนว่าทางสวนล่าจะมีการป้องกันช่องโหว่ดังกล่าวเอาไว้แล้ว ดังนั้นป้ายชื่อที่เคยยึดมาจึงร่วงตกลงกลางอากาศ มิอาจนำออกไปด้วยได้!

 

ฉากนี้ชวนให้คนอื่นๆที่พบเห็นรู้สึกหมดหนทางอย่างช่วยไม่ได้

 

“อย่าเล่นตุกติกอะไรอีก ทิ้งกระเป๋าไว้ แล้วไปด้วยตัวเองดีๆซะ” ฉินเฟิงกล่าว

 

หลินเหมาข้องใจ กัดฟันกล่าว “แกแข็งแกร่งมาก แกร่งขนาดนี้มาอยู่ในลำดับต่ำสุดของสถาบันเฉิงเป่ยได้ยังไงกัน? แกจะต้องโกงแน่ๆ คอยดูเถอะ ฉันจะรายงานเรื่องนี้!”

 

“ก็เอาสิ ไสหัวไปฟ้องเลย แล้วเวลารายงานอย่าลืมบอกไปด้วยนะ ว่าฉันชื่อฉินเฟิง!”

 

ว่าจบ ฉินเฟิงก็กระชากป้ายชื่อของอีกฝ่ายออก

 

ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไร เขาก็จะใช้พลังของตนตามใจชอบ จะถูกฟ้องลดคะแนนหรือลดอันดับก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ เพราะยังไงซะ เป้าหมายในการมาที่สวนล่าใบไม้ผลิก็ได้บรรลุแล้ว

 

กว่าสามสิบคนของสถาบันซิต๋าถูกกำจัด พวกเขาทิ้งป้ายชื่อมากกว่า 100 ไว้เบื้องหลังแก่ทีมของฉินเฟิง เพียงยัดมันก็กินเนื้อที่ไปมากกว่าครึ่งกระเป๋าสะพายหลัง

 

ยังไม่พอ พวกเขายังทิ้งกล้วยเสริมกำลัง และวัตถุดิบที่เก็บได้ระหว่างทางเอาไว้อีกมากมาย

 

“ฉินเฟิง นายมันน่าทึ่งเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าอยู่ทีมเดียวกับนาย ไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเราก็สามารถทำได้!” จ้าวหยูถอนหายใจด้วยอารมณ์ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ยิ่งไปกว่านั้นนะฉินเฟิง ในเมื่อนายทรงพลังถึงขนาดนี้ ทำไมไม่แสดงมันออกมาในการทดสอบเมื่อวานล่ะ? ทุกคนเลยพาลคิดกันไปว่านายเป็นพวกหางแถว … !”

 

“หางแถวไม่ดีตรงไหน มันสามารถใช้แกล้งเล่นบทหมูกินเสือได้ ก๊ากฮะฮ่า! พูดแล้วก็ขำ เธอได้เห็นสีหน้าเหมือนอมรังแตนของพวกเขาก่อนจะจากไปรึเปล่า?” โจวฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

ส่วนจางเทียน เขาเก็บกวาดสินสงครามอย่างเงียบๆ ยกกระเป๋ากว่า 5 ใบขึ้นสะพายหลัง

 

“เฮ้อ … พอได้ทำแบบนี้แล้ว ค่อยรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ขึ้นมาหน่อย … ”

 

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ จางเทียนยังไม่ได้แสดงบทบาทในฐานะฝ่ายรักษาเลย เขาจึงตัดสินใจรับหน้าที่เป็นลูกหาบแทน อย่างน้อยก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น!

 

ทั้งสี่กำลังอารมณ์ดีกับสินสงครามที่ได้รับ ฉินเฟิงกวักมือ ส่งสัญญาณให้เดินหน้าต่อ

 

….

 

ภายในสวนล่าใบไม้ผลิ มันเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ผลิใบเต็มตัว งดงามราวภาพฝัน แต่ในเวลานี้มีนักเรียนนับพันเข้ามา เลยเกิดความวุ่นวายและเสียงต่อสู้ดังกังวานไปทั่ว

 

“โฮก!!”

 

เสียงร้องคำรามดังสะท้านออกจากปากเสือตัวใหญ่

 

“ทักษะลับ น่องวายุ!”

 

“ฝ่ามือปลิดชีพ!”

 

หนึ่งเท้า หนึ่งฝ่ามือของโจวฮ่าวและจางเทียนกระแทกเข้าใส่ร่างของสัตว์ร้ายเสือยักษ์

 

เสือยักกระอักเลือดคำโตออกจากปากของมัน และในที่สุดก็ร่วงลงกับพื้น

 

นี่คือนายพลสัตว์ร้ายเลเวล G ซึ่งมันเกือบจะได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นราชันย์สัตว์ร้ายอยู่รอมร่อแล้ว แต่น่าเสียดายที่ดันมาเจอกับทีมของฉินเฟิง มันเลยต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควร

 

อันที่จริงสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเช่นนี้ หากพวกมันบังเอิญพานพบกับนักเรียนคนอื่นๆ เกรงว่าพวกเขาคงถูกสังหารไปนานแล้ว

 

แต่ผลลัพธ์กลับเป็นเจอกับทีมของฉินเฟิง นับว่ามันโชคร้ายจริงๆ

 

“วันนี้น่าจะพอแล้ว พวกเราจะพักกันที่นี่!”

 

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงท้ายของวัน ผลประโยชน์ที่พวกเขาได้รับก็มากมายมหาศาล แม้แต่กระเป๋าสะพายหลังก็ไม่สามารถยัดอะไรใส่ได้อีกต่อไป

 

และในปัจจุบัน พวกเขาก็ได้เข้ามาใกล้กับใจกลางของสวนล่าใบไม้ผลิแล้ว

 

ยิ่งไม่กว่านั้น วันนี้ทั้งวันพวกเขายังได้ต่อสู้กับนักเรียนจากสถาบันอื่นไปกว่า 7 ครั้ง

 

คราวนี้พวกเขาพบเจอคนจากสถาบันฮุนหนาน มีกระทั่งนักเรียนจากสถาบันเฉิงหยาง

 

และนับว่าโชคยังดี ที่ตะวันตกดินเสียก่อน การต่อสู้จึงยุติลง ทุกคนเลยพอได้พักหายใจในที่สุด

 

“พรุ่งนี้ช่วงเที่ยง พวกเราก็จะได้ออกจากสวนล่าแล้ว นี่มันยอดไปเลย!” จ้าวหยูกล่าวด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า

 

แม้ว่าจะได้รับวัตถุดิบมามากมาย แต่ชีวิตในสวนล่ายังคงอันตรายเกินไป เกรงว่าตอนนี้สิ่งเดียวเกี่ยวกับมันที่เธอรู้สึกดี คงไม่พ้นเรื่องที่ไม่อาจเกิดรอยแยกมิติขึ้นมาได้

 

“เธอไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ” โจวฮ่าวเตือน เมื่อคืนนี้จ้าวหยูเพิ่งเคยนอนท่ามกลางสัตว์ร้ายเป็นครั้งแรก เธอจึงแทบไม่ได้พักผ่อนเลย ดังนั้นประสิทธิภาพในการต่อสู้วันนี้เลยลดหลั่นลงอย่างเห็นได้ชัด …

โคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ【之全能大師 】

โคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ【之全能大師 】

โคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ【之全能大師 】
Status: Ongoing
อ่านนิยายโคตรพยัคฆ์โลกาวินาศ【之全能大師 】ภายในตัวอาคารที่ถูกเสริมแกร่งด้วยเหล็กกล้า พื้นโถงทางเดินราวกับกระจกใส ทั้งแพทย์และพยาบาลต่างเดินกันให้วุ่นไปตลอดเส้นทาง   ที่นี่คือสถาบันวิจัยเขตชานเมืองใหม่ของเมืองเฉิงหยาง   ณ หนึ่งในพื้นที่บริเวณของสถาบัน กลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาวที่ทั้งตื่นเต้นระคนวิตกกังวล กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ   “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง! หมายเลข 2318 ฉินเฟิง กรุณาไปเข้ารับการฉีดยากระตุ้นในแอเรียที่ 3 ด้วย!”   “ถึงตาของฉันแล้- โครม!”   วัยรุ่นชายผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จนเจ้าตัวเสียหลัก สะดุดขาตัวเองล้มคะมำลงกับพื้น   เพียงได้ยินเสียงกระแทก ทุกคนก็พอจะรับรู้ได้ว่าการล้มหน้าฟาดของอีกฝ่ายรุนแรงขนาดไหน   “อ๊า! ฉินเฟิง!” เห็นถึงฉากนี้ โจวฮ่าวก็กลายเป็นตื่นตระหนก เขาเร่งก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือสหายของตนอย่างร้อนรน   แล้วก็พบกับผลลัพธ์คาดไม่ถึง -ฉินเฟิงที่ล้มลงดันสลบไปซะอย่างงั้น!   “ชิบหายแล้ว ฉินเฟิง! นายคงไม่ได้หมดสติจริงๆหรอกใช่ไหม เล่นตลกอะไรในเวลาสำคัญแบบนี้เนี่ย? รีบตื่นขึ้นมาเร็วเข้า! ถึงเวลาฉีดยา ‘กระตุ้นพลัง’ ของนายแล้วนะ!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset