I Found A Planet – ตอนที่ 12

EP 12

By loop

เขากดออดสองสามครั้ง คนที่มาเปิดประตูก็คือเกาหยาน สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงิน เธอสูงประมาณ 5 ฟุต 6 นิ้ว ” ด้วยรูปร่างที่ดี ถึงแม้เธออาจดูไม่เหมือนเทพธิดา แต่ดูดีแน่นอน เธอสวมผ้ากันเปื้อนและ ถือไม้กวาดอยู่ในมือเฉินจินรู้ว่าเธอกำลังทำอาหารกลางวัน

เมื่อเห็นเฉินจินที่ประตูเธอก็ยิ้มให้เขา “พี่ใหญ่เฉิน! คุณมาที่นี่!” กัวหยานยังอายุ 24 เธออายุน้อยกว่าเฉินจินเพียงสองเดือนดังนั้นเธอจึงเรียกเขาว่าพี่ใหญ่

เฉินจินพยักหน้า “ผมขอเข้าไปได้ไหม” เขาถามในขณะที่เขามองไปที่พื้นปูกระเบื้องสะอาดในห้อง

“ได้สิ พี่ใหญ่เฉินเข้ามาได้เลย” กัวหยานยิ้มอย่างน่ารักขณะที่เธอหยิบรองเท้าแตะสีชมพูกระต่ายออกมาจากตู้รองเท้าแล้วเอาไปวางบนพรมข้างๆเขา

เฉินจินไม่ได้สวมใส่ แต่เขาถอดรองเท้าออกและเข้าไปในห้องพร้อมถุงเท้าของเขา

“เอาเลยใส่รองเท้าแตะมันโอเคกว่า!” กัวหยาน กล่าว

เขากระดิกนิ้วและถามว่า “ซองซู่เจียอยู่บ้านวันนี้หรือไม่ป่าว ผมต้องคุยกับเธอ”

นี้กัวหยานประหลาดใจ “อยู่เธอกำลัวแต่งหน้าอยู่ในห้อง” ตอนนี้กัวหยานดูสับสน

“ดีแล้ว.” เฉินจินพยักหน้าแล้วก็ตรงไปที่ห้องของเธอทางฝั่งตะวันตกของอพาร์ทเมนต์

ประตูเปิดอยู่

บนเก้าอี้หวายสลิงริมหน้าต่างห้องนอนให้สาวน้อยน่าหลงใหลใส่กระโปรงสีเขียวของเธอที่มีแขนสีขาวและเรียว ขาของเธอมีสัดส่วนอย่างสมบูรณ์กับผิวที่เหมือนหยก เข็มขัดสีขาวที่เอวของเธอทำให้เอวของเธอดูเล็กลง ท้องของเธอราบเรียบอย่างน่าประหลาดใจโดยไม่มีไขมันอยู่ด้านบน ช่างเป็นอะไรที่สวยงามน่าทึ่ง

“อือ หือ ~” เธอกำลังใส่หูฟังๆเพลงอยู่ เสียงของเธอเหมือนของทูตสวรรค์ สำหรับใบหน้าของเธอเฉินจินเคยเห็นมาก่อน มันเหมือนเป็นตุ๊กตาหน้าขาวใสไร้เดียงสา มันเป็นหนึ่งในบรรดาใบหน้าที่ไม่ค่อยเห็นได้ง่ายๆและมันงดงามมาก ถ้าให้คะแนนใบหน้าของเธออย่างน้อยน่าอยู่ที 8 หรือ 9 จาก 10 คะแนน

แต่ก็เป็นผู้หญิงคนนี้ที่เป็นหนี้ค่าเช่าเขาสามเดือนซึ่งเท่ากับ  900 หยวน เขาต้องรวบรวมค่าเช่าวันนี้

ก๊อกก๊อก!

เคาะประตูหลายครั้งเฉินจินยืนที่ประตูพร้อมกับกอดอกแล้วพูดว่า “ซองจู่เจีย คุณเป็นหนี้ค่าเช่าผมสามเดือน คุณไม่คิดว่าตอนนี้มันเป็วเวลาที่เหมาะสมที่จะจ่ายค่าเช่าแล้วหรอ?” เสียงของเขาดังมากพอที่เด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ ในบ้านจะได้ยิน เห็นได้ชัดว่า กัวหยานผู้กำลังเตรียมอาหารกลางวันในครัวตกใจเพราะเธอรู้ว่าซองจู่เจี๋ยทำเงินมากกว่า 1,000 ดอลลาร์ต่อเดือนในการทำงานเป็นพนักงานขายเครื่องสำอาง และเธอไม่จ่ายค่าเช่าได้อย่างไง

“เดี๋ยวก่อนฉันต้องการอีก 5 นาทีสำหรับการพอกหน้านี้” ซองจู่เจี่ย รู้สึกอายอย่างมาก เธอเป็นตัวของตัวเองมา ตอนนี้ทุกคนในบ้านรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเธอจะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไร เรื่องใหญ่ มันก็แค่ค่าเช่า ทำไมเขาต้องพูดออกมาดัง ๆ ?

ห้านาทีต่อมาหลังจากล้างหน้าแล้วเธอก็แสดงใบหน้าที่น่ารักและยิ้มได้และพยายามพาเฉินจินเข้าห้องนอนของเธอ “มาคุยกันในห้องของฉันดีกว่า พี่ใหญ่เจ้าของบ้าน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตุ้งติ้งของเธอ

“ไม่ เราต้องเคลียกันตรงนี้” เฉินจินกระดิกนิ้วของเขาลดการเชิญชวนหลงใหลของเธอลงไปที่ห้องของเธอ

“ พี่ใหญ่เจ้าของบ้านมันแออัดเกินไปที่นี่ไม่มีความเป็นส่วนตัว” เธอพูดขณะที่เธอกอดแขนแล้วพาเขาไปที่ห้องของเธอ เมื่อพวกเขาเข้าไปเธอก็รีบปิดประตูอย่างรวดเร็ว

จากความอยากรู้อยากเห็น หลิวเซียวเซียวเพื่อนร่วมห้องของเธอ จู่เจียวเจียว และ โจวหยางจิน พวกเขาเข้ามาฟังอย่างใกล้ชิดผ่านประตู

ในห้องนอนด้วยมือของเขาที่อยู่ด้านหลังของเขาเฉินจินวางหน้าอย่างจริงจังและพูดว่า “เอาล่ะซ่องจู่เจี๋ยคุณจะจ่ายค่าเช่าหรือป่าว?”

“เข้ามาก่อนอย่าพึงโกรธฉัน ~” เธอขยิบตาให้เขาและทำหน้ามุ่ย “ ตอนนี้ฉันใช้เงินเยอะมากๆ นี้ช่วยฉันหน่อยนะขออีกแค่สองสามวันเอง” เธอพูดด้วยท่าทางเศร้า ๆ

“นั่นคือสิ่งที่คุณบอกผมเมื่อสองเดือนที่แล้วและผมก็เห็นด้วย แต่ไม่ใช่ในเวลานี้ไม่มีช่วงเวลาผ่อนผันสำหรับเธออีกต่อไป” เฉินจินกล่าว เธอไม่มีทางเลือกให้เขา

“พ่อของฉันป่วยมาแล้วแม่ของฉันต้องการเงินจำนวนมากเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาล ฉันเลยส่งเงินไปให้เธอนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมวันนี้ฉันจึงไม่เหลือเงินเลย” เธอบอกเขาด้วยน้ำตาคลอ

“ถ้าพ่อของคุณป่วยจริงคุณควรไปเยี่ยมเขามากกว่าจะโกหกต่อหน้าผม” เขาเปิดเผยว่าเธอโกหกเธออย่างไร้หัวใจ

“ ว้าว…นายนี้ไม่มีความเห็นใจเลย”  หน้าตาของซองจู่เจี๋ยเปลี่ยนไป

“ เแสดงพอเสร็จยังตอบผมมาเถอะ – คุณจะจ่ายค่าเช่าไหม?” มันเป็นคำพูดสุดท้ายของเขา เธอเลื่อนค่าเช่าออกไปสามเดือนแล้ว ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้

“นาย … ” ซองจู่เจี๋ยกระทืบเท้าของเธอและจ้องมองเขาด้วยความไม่เชื่อ เธอไม่ได้ตั้งใจจะชะลอการจ่ายเงินของเธอ ความจริงคือเมื่อสามเดือนที่แล้วมีกระเป๋าใบนี้จากแบรน์พาด้าที่เธอชอบ แต่มันราคา 2,500 เหรียญ เธอต้องการกระเป๋าถือที่นี้มากจนไม่เพียง แต่เธอใช้เงินออมทั้งหมดของเธอเท่านั้น แต่เธอยังใช้บัตรเครดิตของเธอให้เต็มวงเงินแล้วด้วย มันทำให้เพื่อนและเพื่อนร่วมงานของเธออิจฉามาก

และตอนถึงเวลาจ่ายเงินจริงๆ เธอคิดว่าจะจ่ายบิลจากบัตรเครดิตของเธอเธอใช้เงินสำหรับเช่าห้อง เพราะเเธอคงคิดว่าเจ้าของบ้านของเธอเป็นคนดีมากและจะไม่มีปัญหากับมัน แต่ไม่ใช่อีกต่อไป มันเป็นโอกาสสุดท้ายของเธอ อย่างไรก็ตามเธอไม่มีพูดอะไรต่อ

เมื่อมองดูเจ้าของบ้านสูงหล่อ 5ฟุต 10 นิ้วหน้าเธอเธออดคิดไม่ได้ว่าครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของอพาร์ทเมนท์มากกว่า 5 แห่ง …

จากนั้นเธอก็คิดแผน เธอเริ่มทำตัวเหมือนเป็นเด็กยากจนที่ไม่มีเงินเลย จากนั้นเธอก็เอนตัวเข้าหาเขาจับมือเขาและแสดงความน่าสงสารให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้พยายามที่จะเล่นกับเขา “พี่ใหญ่ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยช่วยรออีกหน่อยนะ… ” เธอกัดริมฝีปากของเธอดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง “พี่ใหญ่ … ถ้าฉันต้องจ่ายวันนี้ … แล้วฉันจะเหลือเงินพอกินข้าวหรอ””

เฉินจินพยายามดึงมือของเขาออกไปจากเธอขณะที่เธอพูด แต่ข้อเสนอของเธอก็ก็น่าความสนใจ “อะไรนะชอบอะไรนะ”

ซองจู่เจี๋ยเขินเล็กน้อยและบ่นว่า “คุณรู้ไหมว่า … เหมือนจะออกเดทมีดินเนอร์ใต้แสงเทียนไปดูหนังสิ่งต่าง ๆ แบบนี้โดยทั่วไปแล้วฉันจะออกไปข้างนอกกับคุณ”

“ โอ้มันเป็นแค่นัดเดททานดินเนอร์ใต้แสงเทียนแล้วก็ไปดูหนังเหรอ?” เฉินจินถามด้วยความอยากรู้พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“ นั่นแหล่ะคุณต้องการทำอะไรอีก? มีอะไรมากกว่านั้นสำหรับคู่รัก” ใบหน้าของซองจู่เจี๋ยเปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้น เธอรู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น ถ้าเธอเป็นเธอจะดิ้นรนกับค่าเช่าของเธอหรือไม่? เธอพยายามทำหน้าหวานต่อให้แม้กระทั่งมหาเศรษฐีเองก็คงรู้สิ่งที่เธอพยายามจะสื่อ แต่เธอมีความมั่นใจมากกับรูปลักษณ์ของเธอและเชื่อว่าเธอจะได้พบกับเจ้าชายที่มีเสน่ห์ อย่ายอมแพ้!

มันไม่เหมือนเธอจู้จี้จุกจิกหรืออะไรก็ตาม เธอสามารถชำระเงินให้เจ้าของบ้านของเธอ เขาไม่ใช่คนที่ร่ำรวยที่สุดที่เธอรู้จัก แต่เขามีเสน่ห์ โสดและเป็นคนที่เธออยากแต่งงานด้วยอีกทั้งยังเป็นครอบครัวในอุดมคติที่เธอคิดไว้ซึ่ง “คุณสมบัติเขาพร้อม” ซึ่งหมายถึงไม่เพียง แต่เขาจะรักเธอเท่านั้น แต่ยังสนับสนุนทางการเงินด้วย การเป็นผู้หญิงของคนอื่นหรือมีความสัมพันธ์กับชายอ้วนวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วไม่ใช่สไตล์ของเธอ เธอจะไม่ทำสิ่งนี้ จากมุมมองนี้คุณค่าของเธอดูเหมือนจะสมเหตุสมผล แต่แผนของเธอกับเฉินจินก็ถึงกับล้มเหลว

“พอได้ แล้ว  นี่คือตัวเลือกของคุณ: ไม่ว่าคุณจะจ่ายค่าเช่าตอนนี้หรือฉันโฆษณาห้องนอนให้เช่าบนอินเทอร์เน็ตและนำผู้คนมาตรวจสอบฉันจะเก็บเงินมัดจำหนึ่งเดือนและลืมค่าเช่าสองเดือนนี้ไป คุณเป็นหนี้ฉันและต้องออกไปจากที่นี่บ่ายนี้ “เขาพูดกับเธออย่างตรงไปตรงมาขณะที่เขายื่นมือออกไปแล้วถอยห่างออกไปจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว

“นาย… ” เมื่อถูกทำให้โกรธจนร่างกายของซองจู่เจี๋ยก็เริ่มสั่นคลอน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

เฉินจินรักษาหน้าตรงของเขาโดยไขว้แขน เขาไม่ต้องการทำอย่างนั้น แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ในขณะที่เขาไม่ลดละลงซองจู่เจี๋ยรู้ว่าแผนการของเธอจะไม่ทำงาน “ดีฉันจะจ่ายค่าเช่าของฉัน” เธอพูดอย่างไม่เต็มใจโอนเงินจากแอปยืมมือถือให้เขา

“ขอบคุณ.” เฉินจินออกจากอพาร์ตเมนต์

ซองจู่เจี๋ยร้องไห้ออกมาบนเตียงของเธอ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เพื่อนร่วมห้องของเธอก็เริ่มนินทาดูถูกเหยียดหยามแม้กระทั่งปัญหาของเธอ “เธอคิดว่าเธอเป็นใคร?

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไรเธอไม่มีปัญหาในการซื้อเสื้อผ้าใหม่กระเป๋าใหม่หรือเครื่องสำอางคุณภาพสูงที่นำเข้ามาเธอยืมเงิน 75 หยวนจากฉันเมื่อก่อนและยังไม่ได้จ่ายคืนฉันเลย “

“เธอคิดว่าเธอน่ารักเหลือเกินที่เธอสามารถทำอะไรก็ได้ที่เธอต้องการยั่วยวนเจ้าของบ้านของเรา แต่เขาไม่หลงกลเธอ”

“แน่นอน! เพียงเพราะเธอดูดีไม่ได้หมายความว่าเธอจะอยู่ที่นี่ได้ฟรี”

“เธอยังพยายามเกลี้ยกล่อมเขาก่อนหน้านี้!

“ฉันไม่เคารพเธอเลย”

เมื่อได้ยินทุกคำที่เด็กหญิงพูดกัวหยานนำชามซุปมะเขือเทศและซุปไข่ที่เธอทำจากห้องครัว เธอได้แต่ส่ายหัวและไม่ได้พูดอะไรออกมา

I Found A Planet

I Found A Planet

捡到一个星球
Score 4.4
Status: Ongoing Type: Author: Released: 2018 Native Language: Chinese
อ่านนิยายเรื่อง I Found A Planet“เลนด้านบนต้องการความช่วยเหลือ. รีบมาที่เลนด้านบนและช่วยฉันที!” “ฉันอยู่ในเลนบนสุดกำลังป้องกันศัตรูสี่คน! พวกนายทำอะไรกันอยู่?” “เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว! มาที่เลนบนและช่วยฉันที!” “ศัตรูดันฐานแม่ของเราเข้ามาแล้ว พวกนายยังไม่กลับมาเหรอ?” ตู้ม! เนตัสคริสตัลในฐานของเขาระเบิด “พ้ายแพ้” ตัวอักษรขนาดใหญ่ลอยขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ “บ้าชิบ! ฉันไม่น่าเล่นกับพวกโง่พวกนี้เลย!” เฉินจินกดแป้นพิมพ์ด้วยความตื่นเต้น เขาเล่นเกมแอลโอแอลมาห้าครั้งติดต่อกันแล้วในวันนี้และทุกครั้งที่เขาจบเกม คำว่าไม่ได้เรื่องร่วมกับทีมโง่ ก็จะดั้งขึ้นมาหลังจากเขาแพ้ทั้งห้าครั้งและตอนนี้เขาขึ้นแบล็คลิสต์มากกว่า 10 คน มันช่างโชคร้ายเสียจริง “ลืมไปเถอะ ฉันจะไม่เล่นอีกต่อไปแล้ว ฉันมักจะเจอกับพวกนักเรียนประถมในช่วงปิดเทอม เด็กพวกนั้นช่างไร้ประโยชน์เสียจริง!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset