My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก – ตอนที่ 1 หนี (1)

เมื่อฉันยังเด็กหรือพูดให้ชัดเจนกว่านี้ ในช่วงวัยเด็กของชาติที่แล้ว แม่ของฉันบอกกับฉันว่า “ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นความปลอดภัยของงาน”

 

ฉันจะไม่ลืมคำพูดเหล่านั้นแม้หลังจากที่ฉันตายไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ฉันตายไปแล้วและฉันยังจำมันได้

 

เหตุผลที่ฉันลืมคำพูดเหล่านั้นไม่ได้เพราะเป็นความเชื่อในชาติที่แล้วของฉันเช่นเดียวกับเจตจำนงสุดท้ายของแม่ รู้สึกน่าหัวเราะและโกรธมากที่คำพูดที่จู้จี้ของแม่ฉันกลายเป็นเจตจำนงสุดท้ายของเธอ แต่ยิ่งไปกว่านั้น มันทำให้ฉันตกใจมากในวัยหนุ่ม บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมตลอดชีวิตที่ผ่านมาของฉัน ฉันจึงใช้ชีวิตโดยคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นสำคัญ

 

ฉันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยและสอบผ่านราชการซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาชีพที่มั่นคง ทำไมตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอาศัยอยู่ในโลกที่อันตราย?

 

ฉันกำลังเดินทางไปร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อเบียร์และของว่างเพื่อฉลองความสำเร็จในการสอบ จูบแรงๆ(โดนชนแหละดูออก) กับรถบรรทุกที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ และฉันตื่นขึ้นมาตอนเป็นเด็กแรกเกิด

 

แม้ว่ามันจะค่อนข้างเป็นเรื่องราวที่ไม่ธรรมดา แต่ก็ยังทำให้ฉันสงสัยว่าฉันเป็นตัวละครหลักในนิยายหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว ‘ประสบการณ์‘ ดังกล่าวเป็นนิยายและการ์ตูนยอดนิยม เมื่อผมรู้สึกตัว ผมก็ตะลึง แต่ก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน ในเรื่องราวเช่นนี้ เป็นเรื่องปกติที่โลกจะด้อยพัฒนาและตั้งอยู่ในสังคมชนชั้นสูงในยุคกลาง หากคุณไม่ได้เกิดจากราชวงศ์หรือผู้สูงศักดิ์ มันคงเป็นชีวิตที่น่าสังเวช….

 

แต่ในท้ายที่สุด ฉันพบว่าตัวเองกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับก้นที่บอบบางของฉัน ไม่ ไม่ใช่เรื่องตลกเพราะก้นของฉันไวมาก ถ้าไม่ใช้โถชำระจะเจ็บมาก ครั้งหนึ่ง ฉันเคยลองซื้อกระดาษชำระที่ราคาสูงกว่าซุปเปอร์มาร์เก็ต 1.5 เท่า แต่ก็ยังเจ็บอยู่!

 

อย่างน้อยทิชชู่เปียกก็ดีขึ้นนิดหน่อย … ลืมทิชชู่เปียกไปเถอะ คงจะโล่งใจถ้าฉันพบกระดาษชำระในยุคกลางนี้ บางทีมันอาจเป็นแค่ความกังวลโดยไม่จำเป็น แต่ฉันไม่ได้พบว่าตัวเองต้องเช็ดด้วยหลอดเหมือนอย่างที่คนทำในราชวงศ์โชซอน แต่ด้วยพลังวิเศษที่เรียกว่าเวทมนตร์ มันจึงเป็นไปได้ที่จะสร้างโถปัสสาวะหญิงขึ้นใหม่

 

มันเป็นความโล่งใจแม้ในขณะที่ฉันคิดเกี่ยวกับมันตอนนี้

 

อา ฉันพูดเพ้อเจ้อไปครู่หนึ่ง แต่สิ่งที่ฉันต้องการจะพูดก็คือความเชื่อเรื่องความปลอดภัยจากชีวิตที่แล้วของฉันยังคงดำเนินต่อไปสู่ชีวิตใหม่ของฉัน

 

ในตอนแรก หลังจากกลับชาติมาเกิด ฉันคิดว่าจะปล่อยชีวิตในอดีตไปพร้อมกับจินตนาการถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยการผจญภัยเหมือนกับตัวละครหลักในนิยายแฟนตาซี แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผ่านมาเช่นกัน

 

พรุ่งนี้ฉันจะอายุ 16 ปี เป็นยุคที่จักรวรรดิรับรู้ว่าวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่

 

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงตั้งใจแน่วแน่และมุ่งหน้าไปยังห้องโถงประจำหมู่บ้านที่พ่อของฉันซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอาศัยอยู่

 

-o-

 

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ และเคาะประตูห้องที่พ่อทำงานอยู่

 

ก๊อกก๊อก!

 

ฉันได้ยินเสียงที่น่ากลัวของพ่อบอกให้เข้ามาหลังจากที่ฉันเคาะประตูเสร็จ ฉันกลืนน้ำลายและเปิดประตู

 

พ่อของฉันกำลังดูเอกสารบางอย่างและมีรูปลักษณ์ของยักษ์จากตำนาน เมื่อมองดูกล้ามที่ดูเหมือนจะทะลุผ่านเสื้อที่สวมบาง ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังมองดูภูเขาที่สูงที่สุดในทวีปจากเนินเขาด้านหลังของหมู่บ้าน บริเวณเสื้อใกล้หน้าอกดูอันตรายเป็นพิเศษ ราวกับว่ากระดุมจะโผล่ออกมาในนาทีที่

 

“อ้าว เดน มาทำอะไรที่นี่”

 

พ่อของฉันยิ้มอย่างสดใสขณะที่เขาเรียกฉันด้วยชื่อเล่นของฉัน

 

เกิดเป็นลูกคนสุดท้องของลูกชายสามคนและลูกสาวสองคน พ่อของฉันเป็นที่รักฉันป็นพิเศษ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าฉันแสดงความรักต่อเขามาก ซึ่งแม้แต่พี่สาวของฉันก็ไม่ค่อยทำ

 

ฉันหายใจเข้าเล็กน้อยอีกครั้งและเปิดปากของฉัน

 

“ท่านพ่อ พรุ่งนี้ผมจะอายุสิบหก”

 

“โอ้ใช่. ตอนนี้ลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

 

ราวกับว่าคำพูดของฉันทำให้เขานึกถึงความหลัง พ่อของฉันพูดด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง

 

“พ่อคิดว่าลูกจะเป็นเด็กตลอดไป แต่ตอนนี้เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ลองคิดดู พี่น้องของลูกก็มาหาพ่อตอนโตเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ”

 

เมื่อมองดูใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะนึกถึงอดีต ฉันรู้สึกเสียใจ ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งนี้จะดำเนินต่อไปในฐานะความทรงจำที่ดีได้หรือไม่

 

ถ้าฉันพูดง่ายๆ ว่า ‘ขอบคุณที่เลี้ยงดูผมมาตลอดเวลา‘ มันจะเป็นที่หนึ่งอย่างแน่นอน

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงพี่ชายคนโตของฉันที่เหวี่ยงขวานอดามันเที่ยมใส่พ่อของฉันหลังจากโตเต็มที่ หรือพี่ชายคนรองของฉันที่เริ่มกวัดแกว่งดาบที่ทำจากมิธริล ความกตัญญูกตัญญูเช่นนี้ไม่มีอยู่จริง

 

“ฮ่าฮ่า ไม่เหมือนกับพวกพี่ๆของผม ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูหมิ่นโดยการลอบโจมตีท่านพ่อ”

 

“โฮ่ จริงเหรอ”

 

หลังจากได้ยินคำพูดของฉัน คุณพ่อก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

 

แววตาของพ่อทำให้ฉันขนลุก เห็นได้ชัดว่าดวงตาของสัตว์ร้ายมองเหยื่อของมัน

 

ฉันมีปัญหา เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าฉันกำลังคิดที่จะท้าทายเขา ฉันระงับความกลัวว่าฉันจะถูกเขาทุบตีจนตาย

 

ดีอย่างไรในที่สุดฉันก็ได้เกิดในสนามรบที่คลั่งไคล้การต่อสู้มาก …

 

ตั้งแต่วัยเด็ก ฉันใช้ชีวิตอย่างกังวลอยู่เสมอ เมื่อฉันอายุได้ห้าขวบ พวกเขาทำให้ฉันไปจัดการสัตว์ประหลาดราวกับว่ามันเป็นธรรมชาติราวกับทารกที่เริ่มก้าวแรก ตอนที่ฉันอายุแปดขวบ พวกเขาส่งฉันมาตามสมาชิกของเผ่าปีศาจ เศษซากของสัตว์ประหลาดที่จอมมารทิ้งไว้เมื่อเขามาบุกโลก และเมื่ออายุได้ 12 ขวบ มันเป็นการปราบมังกรที่แม้แต่เผ่าอสูรก็เลี่ยงไม่ได้

 

โชคดีที่ไม่เหมือนกับนิยายหรือการ์ตูน พวกนี้เป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่มีสติปัญญา ในอัตรานี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยเป็นลำดับความสำคัญสูงสุดตามหลักการชี้นำชีวิตของฉัน

 

ข้าตั้งใจแน่วแน่ว่า “ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องจะขอร้อง”

 

พ่อของฉันพูดในขณะที่เขางอร่างกายของเขาเบา ๆ

 

“ใช่ มันคืออะไร”

 

เขาคงคิดว่าฉันจะท้าดวลกับเขา

 

“ผมอยากไปเมืองหลวง”

 

“ใช่ เราสามารถลองต่อสู้กันได้… อะไรนะ!”

 

ฉันรู้แล้ว! เขาคิดว่าฉันอยากจะสู้ น่ากลัวมาก!

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าหูข้าจะหูหนวกตั้งแต่อายุมากแล้ว พ่อได้ยินคำพูดแปลกๆ เกี่ยวกับการไปเมืองหลวง”

 

“ท่านพ่อได้ยินถูกต้องแล้ว ผมอยากไปเมืองหลวง”

 

พ่อของฉันจ้องมองฉันด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า

 

“ทำไม? นี่เป็นการเดินทางเพื่อเฉลิมฉลองความเป็นผู้ใหญ่ของลูกหรือไม่?”

 

“ไม่ใช่ครับ.”

 

“แล้ว?”

 

“ผมต้องการจะตั้งรกรากและอาศัยอยู่ที่นั่น”

 

ทันทีที่ฉันพูดจบ พลังที่ไม่มีใครเทียบได้กับพ่อของฉันที่แหล่งกำเนิดก็ปะทุออกมา

 

“ฮึก!”

 

ฉันต้านทานแรงกดดันของพ่อโดยเอาแขนโอบหน้าและก้มตัวลง ค้ำจุนเมื่อมีโอกาสถึงแก่ความตาย

 

อย่างไรก็ตาม ตรงกันข้ามกับความคิดของฉัน ความกดดันของพ่อค่อยๆ ลดลงจนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

 

“เอาล่ะ มาฟังเหตุผลของลูกกัน ทำไมลูกถึงต้องการทิ้งบ้านหรูไว้เบื้องหลังและไปตั้งรกรากในต่างแดน?” เขาถามด้วยใบหน้าที่บอกว่าเขาไม่เข้าใจจริงๆ

 

ในมุมมองของผม ผมอยากออกจากหมู่บ้านบ้าๆ บอๆ ที่สร้างปีศาจที่จัดการได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ไม่ว่าปีศาจเหล่านั้นจะอ่อนแอแค่ไหนก็ตาม แม้ว่าผมรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของผม แต่ผมใช้ชีวิตจนถึงตอนนี้โดยไม่เปิดเผยความคิด

 

เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองตาจะถือว่าผิดปกติในหมู่บ้านที่มีคนมีตาเพียงข้างเดียว ด้วยตรรกะเดียวกัน ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยผู้คนคลั่งไคล้การต่อสู้ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คนอย่างฉันที่เกลียดการต่อสู้จะถือว่าแปลก

 

“ถ้าผมอยู่ต่อ ผมก็ไม่มีอะไรทำ” ฉันบอกโดยตรงว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

 

พ่อของฉันดูงุนงง

 

“ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร? เพียงแค่ทำสิ่งที่ลูกต้องการ ลูกรู้วิธีล่าสัตว์ และเนื่องจากลุกแข็งแกร่งและฉลาด ลูกจึงสามารถทำงานอะไรก็ได้ที่ลุกต้องการ”

 

“ผมควรอธิบายเรื่องนี้อย่างไร? พ่อรู้จักเกียรติและความพึงพอใจใช่ไหม? ผมต้องการทำบางสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้น”

 

อันที่จริงผมแค่ต้องการงานที่ปลอดภัยซึ่งนำเงินมาโดยไม่ต้องทำงานมาก

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำงานเป็น ทหารรักษาพระองค์ ด้วยความสามารถของลูก อีกไม่นานลูกจะกลายเป็นกัปตันของทหารรักษาพระองค์”

 

กองทหารรักษาการณ์เป็นสถานที่ที่มีเพียงผู้ที่คลั่งไคล้การต่อสู้ในหมู่บ้านนี้เท่านั้นที่ไป เป็นสถานที่ที่ฉันอยากจะหลีกเลี่ยงมากที่สุดในขณะที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้

 

“ท่านพ่อ พี่ชายคนโตเป็นกัปตันของทหารรักษาพระองค์ที่นี่แล้ว เพื่อที่จะเป็นกัปตันของทหารองครักษ์ ผมจะต้องต่อสู้กับเขา ผมไม่อยากทะเลาะกับครอบครัว”

 

“พี่ชายของลูกจะสนุกกับมัน”

 

“ผมไม่ต้องการ!”

 

พ่อของฉันจ้องมาที่ฉันด้วยใบหน้าที่สับสนขณะที่ฉันเปิดเผยความไม่เต็มใจของฉัน คนบ้าการต่อสู้อย่างเขาจะไม่เข้าใจ ฉันถอนหายใจในใจ

 

“งั้นก็ไปร่วมกับกองกำลังนักรบ”

 

แม้ว่าชื่อนักรบชื่อจะฟังดูน่าจดจำ แต่ในความเป็นจริง มันเป็นเพียงกลุ่มล่าสัตว์

 

หมู่บ้านรายล้อมไปด้วยดินที่แปลกประหลาดซึ่งอนุญาตให้มีการเจริญเติบโตของป่าไม้ที่มีลักษณะเฉพาะ ต้นไม้เหล่านี้ไม่สามารถขีดข่วนได้หากไม่ปิดขวานด้วยรัศมีดาบ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไถแม้แต่แปลงเดียวเพื่อทำการเกษตร ผลก็คือ เสบียงอาหารของหมู่บ้านได้มาจากการล่าหรือซื้อของจากนอกหมู่บ้าน เงินเพื่อการค้าได้มาจากการขายผลพลอยได้ของปีศาจ

 

กองกำลังนักรบเป็นหน่วยงานสำคัญที่จัดการเสบียงอาหารของหมู่บ้านครึ่งหนึ่ง แต่สำหรับคนที่ปรารถนาชีวิตที่สงบและสงบสุข มันเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เลวร้ายที่สุดที่พวกเขาเคยเข้าไปได้

 

“พี่ชายคนรองปัจจุบันเป็นนายพลที่นั่น”

ไปเมืองอื่นเพื่อขายแลกกับอาหาร

 

มันอาจจะฟังดูเหมือนเป็นงานที่สงบสุขบนพื้นผิว แต่สำหรับหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในที่ห่างไกล อาจต้องใช้เวลาถึงสิบวันกว่าจะไปถึงอีกหมู่บ้านหนึ่ง เมื่อพิจารณาว่าม้าไม่สามารถวิ่งได้ในถิ่นทุรกันดารนี้ จึงเป็นเรื่องง่ายที่จะสรุปว่าระยะทางสิบวันไม่ไกลอย่างที่คิด อย่างไรก็ตาม สำหรับคนในกระทรวงการต่างประเทศ ไม่สิ สำหรับผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ พวกเขาสามารถวิ่งได้อย่างรวดเร็วอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 

เพื่อเปรียบเทียบ ควรเปรียบเทียบกับรถยนต์หรือรถไฟ ดีกว่าสิ่งมีชีวิต หากคุณพิจารณาถึงความอดทนในต่างโลกด้วย มันง่ายที่จะตระหนักว่าระยะทางไปยังหมู่บ้านอื่นนั้นไร้สาระ นอกจากนี้ หากคุณนึกถึงสัตว์ประหลาดและปีศาจทั้งหมดที่คุณจะพบระหว่างทาง การเข้าสู่กองกำลังนักรบอาจนำไปสู่ชีวิตที่สงบสุขมากขึ้น

 

“กระทรวงการต่างประเทศไม่ใช่— ”

 

“ทำไม? กระทรวงการต่างประเทศเป็นสถานที่ที่จะให้การสนับสนุนลูกมากที่สุด”

 

เนื่องจากไม่มีใครอื่นนอกจากสมาชิกในหมู่บ้านที่จะก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ กระทรวงการต่างประเทศจึงดำรงตำแหน่งสำคัญในหมู่บ้านของเรา ที่กล่าวว่าหมู่บ้านของเราลงทุนทรัพยากรส่วนใหญ่ในพวกเขาและเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับฉันที่จะเข้าไปหากฉันต้องพิจารณาเหตุผลที่ฉันให้ไว้

 

แต่ฉันปฏิเสธเพราะเหตุผลที่ฉันต้องการออกจากเมืองหลวงนั้นไม่ใช่เพราะฉันต้องการทำสิ่งที่มีความหมาย

 

พ่อของฉันกังวลมากเมื่อฉันพูดแบบนี้ ถ้ามันขึ้นอยู่กับฉัน ฉันจะพูดว่า “ไปช่วยพี่ชายของลูก

ด้วยการเป็นรองผู้จัดการทั่วไปหรือรองผู้จัดการทั่วไป”

 

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นความคิดที่เป็นไปไม่ได้สำหรับนักสู้ที่เกิดโดยกำเนิดเช่นพ่อของฉัน เขามีความคิดที่ว่าเราต้องมุ่งไปยังตำแหน่งที่แข็งแกร่งที่สุดเสมอ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นสมาชิกในครอบครัวหรือศัตรูก็ตาม

 

“แล้วกระทรวงการต่างประเทศล่ะ?”

 

แม้จะฟังดูเหมือนเป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่ที่มีแต่ประเทศเท่านั้น แต่ในความเป็นจริง มันเป็นเพียงสถานที่ที่พวกเขานำปีศาจและผลพลอยได้จากพวกปีศาจ

My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก

My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลก

My Civil Servant Life As a Reincarnated Battle Race, 전투종족으로 환생한 나의 공무원 생활기
Score 7.2
Status: Ongoing Type: Author: Released: 2019 Native Language: Korean
อ่านนิยาย My Civil Servant Life Reborn in the Strange World เกิดใหม่มาเป็นราชการในต่างโลกบทนำ เขากำลังเดินทางไปซื้อเบียร์เพื่อเฉลิมฉลองการรับเป็นข้าราชการ ทันใดนั้นเขาก็ถูกชนโดยรถบรรทุกคุง กลับชาติมาเกิดใหม่ในนาม เดนเบิร์ก เบลด ลูกชายของหัวหน้าเผ่าการต่อสู้ในตำนาน เขาจัดการปีศาจได้เมื่ออายุ 8 ขวบ และมังกรตัวหนึ่งเมื่ออายุ 12 ขวบ ภายใต้การฝึกแบบสปาร์ตันของสัตว์ประหลาดกล้ามเนี้อในแบบของพ่อ เขาใช้ชีวิตทุกวันที่ไร้มนุษยธรรม “ฉันต้องออกจากที่แห่งนี้ซึ่งห่างไกลจากความสงบสุข!” ความปลอดภัยดีที่สุด! ดังนั้นเขาจึงเลือกเป็นข้าราชการของจักรวรรดิ! เดนเบิร์กสามารถเป็นข้าราชการและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขตามที่เขาปรารถนาได้หรือไม่?

Comment

Options

not work with dark mode
Reset