Unrivaled Medicine God – จอมเทพโอสถ – ตอนที่ 1822 สวนป่าบน

“เจ้า… เจ้าเอาอะไรให้มันกินกัน?” ตู้หรูเฟิงถามด้วยท่าทางสุดสงสัย

เพราะเจ้าหมูสมบัติตัวนี้มันช่างแสนเอาแต่ใจ

ในเวลาที่ผ่านมานั้นเขาได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้หมูสมบัตินั้นพอใจ

เมื่อสักครู่นี้เพื่อหลอมโอสถให้มันกินเขาถึงกับต้องฝืนตัวจนเตาหลอมระเบิดไปจนหลังคาหายไปทั้งหลัง

แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กที่ไหนไม่รู้คนนี้กลับสามารถป้อนโอสถให้เจ้าหมูกินได้ง่ายๆ และยังทำให้มันพอใจอย่างมากด้วย

เย่หยวนนั้นได้แต่ยืนนิ่ง “ก็ต้องเป็นโอสถสิ เจ้าเด็กคนนี้มันเพิ่งบอกมามิใช่หรือว่าเจ้าหมูตัวนี้มันชอบกินโอสถ? ข้าเองก็มีโอสถที่หลอมไว้ติดตัวมาบ้างจึงหยิบออกมาให้มันกินไปเสียเท่านั้น”

ตอนที่ได้ยินคำพูดของตงน้อยเย่หยวนก็พอคาดเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว

เจ้าหมูสมบัตินี้มันคงได้กลิ่นโอสถจากร่างกายของเขาจนทำให้มันซุกตัวเข้ามาในอ้อมอกของเขาเช่นนั้น

เมื่อลองมาประกอบเรื่องราวดูมันก็ไม่น่าจะผิดไปได้

แต่เย่หยวนก็ยังแปลกใจไม่น้อยเพราะเจ้าหมูสมบัติตัวนี้มันช่างมีจมูกที่ดีล้ำ

ดูจากท่าทางของมันแล้ว มันน่าจะได้กลิ่นโอสถจากร่างของเขาจากระยะไกลแล้วจึงวิ่งหนีตงน้อยมาหาเขา

เจ้าหมูน้อยตัวนี้มันไม่ธรรมดาเลย!

“หึ! เจ้าอย่าคิดว่าจะรอดไปได้เพราะแค่ป้อนอาหารให้หมูสมบัติ! ตู้… ปู่ สังหารมัน! ไอ้เด็กคนนี้มันกล้ามาตีก้นข้า! อู้ย!” ตงน้อยชี้สั่งมาทางเย่หยวน

ตู้หรูเฟิงจึงทำตามและปล่อยจิตสังหารออกมาเต็มที่

ซู่เหยียนหน้าถอดสีในทันทีพร้อมด้วยอาการปวดหัวไม่น้อย

ตู้หรูเฟิงนั้นมีพลังฝีมือเหนือล้ำกว่าเขามาก

ที่สำคัญด้วยตำแหน่งของอีกฝ่ายแล้วต่อให้ตู้หรูเฟิงจะอ่อนแอกว่าเขา มันก็คงไม่ง่ายที่จะหลุดรอดออกไป

เย่หยวนคนนี้มันช่างรนหาที่ตายเก่งจริง!

เมื่อชูเวินเห็นภาพนี้เขาก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจจนแทบกระโดดขึ้นเต้น

แต่วินาทีนั้นเองที่เจ้าหมูสมบัติกลับลืมตาตื่นขึ้นมาและพุ่งตัวจากอ้อมอกของตงน้อยมาขวางทางระหว่างเย่หยวนกับตู้หรูเฟิงไว้แทน

“ครืดๆ!”

เจ้าหมูสมบัตินี้มันมีท่าทางแทบไม่ต่างจากมนุษย์ ทุกคนมองแค่ปราดเดียวก็รู้ได้ว่ามันกำลังไม่พอใจ

เมื่อตู้หรูเฟิงเห็นเช่นนั้นท่าทางสุดเย็นเยือกที่เขามีจึงหายวับไปกับตา

เมื่อตงน้อยเห็นเช่นนั้นเขาก็ร้องออกมาด้วยท่าทางแสนโกรธเคือง “ไอ้หมูโง่ ช่างอกตัญญูลืมคุณที่ข้าเคยทำให้ไปหมดแล้ว! มาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหมูสมบัติส่ายหัวออกมาเมื่อได้ยืนก่อนจะหันหน้าหนีด้วยท่าทางสุดเย่อหยิ่ง

ตงน้อยถึงกับกระโดดขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจ “ทำให้ข้าโกรธแค้นจนจะตายแล้ว! หากเจ้าคิดเช่นนั้นจริงก็จงตามเจ้าเด็กคนนี้ไปเถอะ อย่าได้กลับมาตามหาข้าอีกแล้วกัน!”

เพียงแค่ว่าเสียงใสๆ ของเขานั้นมันทำให้คำพูดนี้ดูไร้น้ำหนักไปอย่างสิ้นเชิง

เดิมทีเขาคิดว่าเจ้าหมูสมบัติจะกลัว แต่ไม่นึกไม่ฝันว่าเจ้าหมูสมบัติกลับหันตัวพุ่งเข้าไปกอดเย่หยวนไว้อีกครั้งก่อนจะหันมาส่ายหัวให้ตงน้อยด้วยท่าทางแสนน่ารัก

เมื่อตงน้อยเห็นเช่นนั้นเขาก็ร้องออกมา “ไอ้เจ้าคนอกตัญญู เราขาดกัน!”

พูดจบตงน้อยก็เดินจากไปด้วยการเอามือไขว้หลังท่าทางราวผู้อาวุโส

ตู้หรูเฟิงได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หันไปมองเจ้าหมูสมบัติที ไปมองตงน้อยทีด้วยท่าทางแสนจะลำบากใจ

วินาทีนั้นเมื่อเขาเห็นชูเวินที่ด้านข้างเขาก็เหมือนได้พบทางออกก่อนจะสั่ง “เจ้าคือศิษย์ที่ดูแลเรื่องการมาของนิกายเงาจันทร์ใช่ไหม?”

ชูเวินรีบตอบกลับไป “ครับ แค่ว่ามัน…”

ชูเวินย่อมไม่มีทางรู้ได้ว่าตู้หรูเฟิงต้องการอะไรและกำลังจะบ่นเรื่องราวที่พบเจอออกมาก่อนจะถูกตู้หรูเฟิงพูดขัดขึ้น “จัดให้พวกเขาไปอยู่สวนป่าบนเสีย ไม่ว่าพวกเขาจะต้องการอะไรจงพยายามหาให้อย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าเด็กคนนี้! หากหมูสมบัติเกิดไม่พอใจเรื่องใดๆ ขึ้นมาในระหว่างนี้ ข้าจะมาจัดการเจ้าทันที!”

ชูเวินหน้าถอดสีอย่างซีดเผือดจนถึงที่สุด

ส่วนป่าบนนั้นคือแหล่งที่อยู่ระดับสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์กอไผ่

นอกจากมันจะมีบ้านเรือนที่หรูหราแล้วมันยังมากไปด้วยพลังวิญญาณอย่างเปี่ยมล้นและหนาแน่นที่สุด

ต่อให้เป็นนิกายเทพถ่องแท้ระดับหนึ่งก็ไม่มีทางจะได้สิทธิเข้าไปอยู่ยังสวนป่าบนแห่งนั้น

แต่ตอนนี้ผู้อาวุโสตู้กลับจะให้นิกายเงาจันทร์ไปอยู่สวนป่าบนเพราะหมูตัวเดียว

มันเรื่องอะไรกัน?!

และไม่ใช่แค่ให้ไปอยู่สวนป่าบน แต่เขายังถูกสั่งให้จัดการดูแลความต้องการของพวกเขาอย่าให้ขาด

ชูเวินนั้นแทบจะอยากทุบหัวตัวเองกับดินให้มันตายลงตรงนี้

เว้นเสียแต่ว่าตำแหน่งของตู้หรูเฟิงนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหนเขาย่อมรู้ดี

เวลานี้เขาจึงได้แต่ต้องกลืนความรู้สึกขมขื่นนี้ลงคอไป

“ศิษย์รับทราบ!” ชูเวินก้มหัวรับ

ตู้หรูเฟิงไม่คิดสนใจชูเวินและตามตงน้อยกลับไปทันที

เรื่องนี้ทำให้นิกายเงาจันทร์ทั้งหลายต่างหันมามองชูเวินเป็นตาเดียว

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเจ้าหมอนี่คิดจะใช้หน้าที่ของตัวเองระบายความไม่พอใจออกมา ทำให้พวกเขาต้องมานอนในโรงฟืน  แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าไม่กี่วินาทีต่อมาเรื่องราวมันจะกลับตาลปัตรหน้ามือเป็นหลังมือได้เช่นนี้

เจียงเชอเหยียนเดินขึ้นมายืนหน้าชูเวินด้วยท่าทางอมยิ้มก่อนจะบอก “ศิษย์พี่ชู นำทางไปสิ!”

ชูเวินหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นทันที “เจ้าจะยิ้มทำไม? ไอ้คนชั่วร้ายที่หลงในชะตา!”

เจียงเชอเหยียนหัวเราะขึ้น “ศิษย์พี่ชู ท่านต้องระวังคำพูดไว้ให้มาก มาว่าเราเป็นคนร้ายเช่นนี้เย่หยวนคงไม่พอใจแน่ และเจ้าหมูสมบัติก็จะไม่พอใจด้วย และหากเจ้าหมูสมบัติไม่พอใจ… เจ้าคงรู้ผลที่ตามมานะ!”

และราวกับว่ามันอยากจะยืนยันคำพูดของเจียงเชอเหยียน เจ้าหมูที่อยู่ในอ้อมอกของเย่หยวนจึงร้องขึ้นมาครั้งหนึ่งก่อนจะทิ้งตัวหลับลงอีกครา

ชูเวินหน้าแดงก่ำ เขาพยายามจะสูดหายใจเข้าลึกด้วยอารมณ์ที่แทบคลั่ง

ศิษย์ของวิหารทั้งหลายนั้นต่างวางตัวสูงกว่าเหล่านิกายเทพถ่องแท้ทั้งหลายมาตลอด

แต่วันนี้เขากลับต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้ มันช่างน่าคับแค้นจริง!

ชูเวินได้แต่หายใจเข้ารับความอัปยศไปเต็มปอดก่อนจะร้องบอก “ตามมา!”

สวนป่าบนนั้นมันต่างจากโรงฟืนราวฟ้ากับเหว

ที่แห่งนี้มันคือปราสาทน้อยดีๆ นี่เอง มีทั้งศาลาบนน้ำ บ้านพักและสวนใหญ่ เป็นภาพที่เหนือล้ำเปี่ยมไปด้วยความหรูหรา

เมื่อเข้ามาถึงสวนป่าบนพวกเขาทั้งหลายก็พบกับคลื่นพลังวิญญาณแสนหนาแน่นเข้ามาปะทะร่างทำให้คนทั้งหลายนั้นต้องสะดุ้งตัวขึ้นทันที

“ที่นี่มีบ้านพักหลายแห่ง พวกเจ้าเลือกกันเองเถอะ มีอะไรก็เรียกแล้วกัน”

พูดจบชูเวินก็กำลังจะหันหน้าเดินออกไป

เพราะสถานที่เช่นนี้เขาย่อมไม่คิดจะอยู่ให้นานนัก

“เดี๋ยว!” เย่หยวนหันมาเรียกทักไว้

ชูเวินหน้าแดงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง “มีอะไรอีก?”

“หืม?” เย่หยวนขมวดคิ้วแน่นด้วยท่าทางไม่พอใจอย่างมาก

ความเกลียดชังในใจของชูเวินพุ่งพล่านขึ้นทันทีแต่เขาก็ได้แต่จำต้องลดน้ำเสียงลง “ศิษย์น้องเย่ท่านต้องการอะไรอีกหรือ?”

เย่หยวนยิ้มตอบ “ต้องอย่างนี้สิ! เจ้ารอก่อนข้าจะไปเขียนรายการมาให้ เจ้าไปเตรียมสมุนไพรระดับห้าให้ข้าตามที่สั่ง”

สมุนไพรระดับห้าที่เย่หยวนมีติดตัวนั้นมันไม่นับว่ามาก มันย่อมไม่มีพอจะหลอมโอสถกินได้เลย

วิหารศักดิ์สิทธิ์กอไผ่นั้นคือยอดค่ายสำนักของมิติอนัตตากอไผ่นี้ แค่สมุนไพรระดับห้ามันย่อมไม่ใช่ปัญหามากมาย

โอกาสดีๆ เช่นนี้หากเขาไม่รีบคว้ามันไว้ คงต้องมาเสียใจภายหลังเป็นแน่

แต่ว่าชูเวินนั้นกลับยิ่งทำหน้าไม่พอใจออกมาแต่เมื่อหยุดคิดไปพักหนึ่งเขาก็พยักหน้ารับด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ “ได้ ข้าจะรอ!”

สวนป่าบนนั้นมันแสนจะยิ่งใหญ่ คนทั้งห้าจึงแยกย้ายกันไปตามที่พักและเย่หยวนก็รีบเขียนรายชื่อสมุนไพรที่ต้องการทันที

ไม่นานนักเย่หยวนก็กลับมามอบรายการสมุนไพรให้ชูเวิน เมื่อชูเวินได้เห็นมันดวงตาของเขาก็แทบถลนออกมาจากเบ้า

ไอ้เด็กคนนี้มันต้องการแต่ของมีราคา!

ในรายการนั้นมันเปี่ยมล้นไปด้วยสมุนไพรระดับห้ากว่าหลายร้อยชื่อ

นอกจากคนระดับผู้อาวุโสแล้วจะยังมีใครอีกที่สามารถเรียกสมุนไพรระดับห้ามากมายขนาดนี้ได้?

เขาคิดว่าแค่หมูตัวเดียวมันจะทำให้เขาสามารถทำอะไรก็ได้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์กอไผ่หรือ?

เพราะอย่างไรเสียที่แห่งนี้ก็เป็นเขตแดนของวิหาร ค่ายสำนักที่อยู่บนจุดสูงสุดของมิติอนัตตากอไผ่!

เมื่อเดินออกมาจากสวนป่าบนชูเวินก็หัวเราะขึ้นมา “หึ ตำแหน่งของผู้อาวุโสไช่ที่ดูแลโถงสมุนไพรนั้นมันไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าผู้อาวุโสตู้! ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าแค่หมูตัวเดียวนี้มันจะหยุดความพิโรธของเขาไว้ได้ไหม!”

…………………………

Unrivaled Medicine God

Unrivaled Medicine God

Type: Author: ,
จักรพรรดิโอสถแห่งยุคได้ถูกก่อกบฏโดยผู้ทรยศ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา…แผ่นดินไร้ซึ่งนาม ฉิงหยุนซี และผู้ได้รับ แพรไหมหมื่นปี ก่อนที่จะสิ้นชีพลง…. กาลเวลาผ่านไป…เขาได้กลับมาอีกครั้ง ขณะที่ร่างกายเจ้าของคนเก่ากำลังเดินเล่นอยู่ใน สำนัก… ข้าจะทลายสวรรค์ให้สิ้น…ด้วยโอสถในมือข้า! A Pill Emperor of his generation was set up by a traitor. Since then, the world lost a Qingyun Zi and gained an invincible silkpants. Once again, walking the Great Dao of Alchemy. How can I defy the heavens . . . with the medicine in my hands!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset