Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา – ตอนที่ 107 ฆ่าตัวตาย!

บทที่107 ฆ่าตัวตาย!

หวางหนันหนันกลับมาบ้านอย่างสิ้นหวัง

เวลานี้เธอ เหมือนกับหงส์ปีกหัก ฝันสลาย เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน มันแย่ยิ่งกว่าอีก

เปิดประตู

คนที่ต้อนรับเธอ เป็นพ่อแม่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข และหวางเห้าที่แต่งตัวด้วยชุดสูทและรองเท้าหนัง

“พี่ครับ ไปเถอะ เราไปซื้อรถกับพี่เขย” หวางเห้าดึงมือของหวางหนันหนัน พูดอย่างตื่นเต้น

เมื่อคืนเขานอนไม่หลับทั้งคืน ในหัวลอยไปด้วยคำพูดประโยคนั้นของเฉินเทียนเซิง

“รถที่ราคาต่ำกว่าหนึ่งล้าน ไม่ต้องไปคิดถึงมันเลย!”

รถหรูราคาเป็นล้าน หวางเห้าไม่เคยฝันเลยว่าในชีวิตนี้เขาจะมีโอกาสขับรถหรู แต่แล้วว่าที่พี่เขยก็ปรากฏตัว ทำให้เขามีโอกาสนี้

เมื่อคิดพิจารณาไปทั้งคืน ในที่สุดหวางเห้าก็มีรถที่ตัวเองอยากได้ในใจสองสามรุ่น

เมื่อคิดตัวเองขับรถหรูหลักล้านวิ่งอยู่ในเมือง หัวใจของหวางเห้าก็เต้นแรงมาก

สำหรับรถออดี้ของเขา เขาก็คิดไว้แล้ว จะให้พ่อใช้เป็นยานพาหนะในการเดินทาง

“ใช่แล้ว หนันหนัน เทียนเซิงละ?”

จาวซิ่วจือเลิกคิ้วมองไปด้านหลังของหวางหนันหนัน ยิ้มแล้วพูด “เดี๋ยวลูกก็บอกเทียนเซิงด้วย ให้พวกเราไปช่วยเลือกรถพร้อมกับเสี่ยวเห้าด้วยนะ?”

“แม่ พวกท่านจะตามไปทำไม ไม่มีความรู้เรื่องรถสักหน่อย” หวางเห้ารังเกียจเล็กน้อย

“แม่ไม่มีความรู้ แต่แม่อยากจะไปดูด้วยไม่ได้เหรอ?”

จาวซิ่วจือเลิกคิ้วกล่าว “ลูกสาวของแม่เก่ง มีลูกเขยมหาเศรษฐี จะซื้อรถให้ลูกชายที่น่ารักของแม่ คนเป็นแม่ก็แค่อยากจะตามถ่ายรูปได้หรือเปล่า ขอเสนอหน้าบ้างได้มั้ย?”

เธอไม่มีความรู้เรื่องรถจริง แต่เธอรักหน้าตา

แค่คิดเมื่อไปถึงโชว์รูมรถหรู ภาพที่ถูกเซลล์มาต้อนรับอย่างประจบสอพลอ จาวซิ่วจือก็เหมือนจะลอยขึ้นเล็กน้อย

ภาพแบบนี้ เมื่อก่อนเธอเคยเห็นในทีวีเท่านั้น

หวางเต๋อที่อยู่ด้านข้างกำลังลังเลว่าจะพูดหรือไม่พูดดี อยากจะห้ามแต่สุดท้ายก็ระงับเอาไว้ เขารู้ว่าจะห้ามจาวซิ่วจือไม่ให้เสนอหน้านั้นเป็นไปไม่ได้

แต่ทั้งสามคนกลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลย เวลานี้อารมณ์ความรู้สึกของหวางหนันหนันจมดิ่งแค่ไหน

เสียงพูดเสียงหัวเราะ ได้เข้าไปในหูของหวางหนันหนัน ราวกับมีดที่ถูกเผาจนแดง ได้กรีดลงไปในหัวใจของเธออย่างแรง

รถหรู?

เสนอหน้า?

มองแม่ด้วยดวงตาที่แดงก่ำแวบหนึ่ง จู่ๆหวางหนันหนันก็รู้สึกขยะแขยงแม่อย่างมาก จนแล้วอย่างอยากจะมีหน้ามีตา ช่างน่าขยะแขยงจริงๆ

ไม่ได้พูดมาก หวางหนันหนันก็ก้มหน้า เดินผ่านพ่อแม่และหวางเห้าโดยตรง เดินเข้าไปในห้องน้ำ

ชูบๆ…………

หัวอยู่ใต้ฝักบัว สายน้ำไหลลงมาราวกับน้ำของน้ำตก

น้ำที่เย็นเล็กน้อย ทำให้ร่างกายของหวางหนันหนันเปียกทันที

หวางหนันหนันค่อยๆถอดชุดชาแนลสีดำที่เปียกชื้นออกด้วยความงุนงง จากนั้นก็ถูตัวด้วยครีมอาบน้ำ แล้วก็หยิบแปรงขัดผ้า มาขัดร่างกายของตัวเองอย่างแรง

ฉึบๆๆ……….

พลางขับอย่างแรง พลางร้องไห้ แล้วพูดอย่างเสียงเบา: “สกปรก……สกปรก………สกปรกมาก”

ผิวพรรณที่อ่อนเยาว์ ก็ถูกขัดจนเป็นรอยเลือดเป็นเส้นๆ เลือดสดซึมออกมา

ขอเพียงโดนน้ำ เลือดแดงๆก็จะจาง

หวางหนันหนันขมวดคิ้วอย่างแน่นๆ เหมือนกับว่าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด พลางขัด พลางบ่นเหมือนคนที่คนบ้าคลั่ง

จาวซิ่วจือกับหวางเต๋อ หวางเห้าต่างอึ้งตามๆกัน

ได้ยินเสียงน้ำไหลของฝักบัว ทั้งสามคนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ใช่บอกว่าจะไปซื้อรถเหรอ? ทำไมพี่กลับมาก็มาอาบน้ำแต่เช้าเลย?” หวางเห้ากล่าวอย่างสงสัย

จาวซิ่วจือกับหวางเต๋อสบตากันแวบหนึ่ง

ก๊อกๆ!

จาวซิ่วจือเคาะประตูไปสองครั้ง “หนันหนัน ลูกจะอาบเสร็จเมื่อไหร่? เสี่ยวเห้ายังรอไปซื้อรถอยู่นะ”

ในห้องน้ำ เสียงน้ำไหล กลับไร้เสียงตอบกลับของหวางหนันหนัน

จาวซิ่วจือขมวดคิ้ว กำลังจะเคาะประตูต่อ แต่กลับถูกหวางเต๋อห้ามเอาไว้

หวางเต๋อที่ขมวดคิ้ว ก็เรียกเบาๆ “หนันหนัน เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงพูด

ในห้องน้ำก็ดังขึ้นด้วยเสียงกรีดร้องของหวางหนันหนัน

ทันใดนั้นก็ดังขึ้นด้วยเสียงร้องที่บีบหัวใจ

“ไม่จริง มันไม่ใช่เรื่องจริง!”

“ไม่มีรถหรู ไม่มีรถหรูแล้ว!”

“เทียนเซิงหลอกหนู เขาทิ้งหนูแล้ว”

……

ขณะที่ร้องไห้ หวางหนันหนันก็ได้พูดความจริงออกมา

โครม!

ด้านนอก หวางเต๋อ จาวซิ่วจือและหวางเห้าในหัวก็ดังขึ้นด้วยเสียงระเบิด

เป็นไปได้ยังไ?!

เมื่อวานยังดีๆกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมแค่คืนเดียว ก็กลายเป็นแบบนี้?

“พี่…….” หวางเห้าเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ก่อน “พี่ล่วงเกินว่าที่พี่เขยแล้วหรือเปล่า เขาไม่ซื้อรถให้ผมแล้ว ต่อไปผมจะทำยังไง?”

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทันใดนั้นก็ทำให้จาวซิ่วจือโมโหมาก

หวางเห้าไม่ได้นอนทั้งคืน เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดถึงการใช้ชีวิตที่หรูหราและร่ำรวยเงินทอง จาวซิ่วจือก็ตื่นเต้นจนไม่สามารถเก็บความรู้สึกเอาไว้ ต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าญาติพี่น้องจะมีหน้ามีตาแค่ไหน?

ป้างๆๆ…….

จาวซิ่วจือเคาะประตูอย่างแรง ตะโกนเสียงดัง “หวางหนันหนัน ลูกทำอะไรผิดหรือเปล่า ลูกทำให้เทียนเซิงโกรธเหรอ? ต้องใช่แน่ๆเลย ไอ้ลูกดื้อ ปกติแม่ตามใจเธอจนเสียคนแล้ว นิสัยที่ไม่ดีของเธอไม่มีใครทนได้เลย แม่สั่งให้เธอไปขอโทษเทียนเซิงเดียวนี้!”

คำพูดที่บาดหู

ไม่มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างเมื่อคืนและเมื่อกี้อีกแล้ว

“ทำไมต้องเป็นหนูที่ทำผิด? แม่เป็นแม่หนูนะ ก็เพราะเขามีเงิน เขาทิ้งหนูแล้ว ก็เป็นความผิดของหนูเหรอ?”

ในห้องน้ำหวางหนันหนันร้องไห้อย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย แม่สอนเธอ เธอยังมีหน้ามาย้อนอีกนะ?”

จาวซิ่วจือไม่มีความคิดที่จะหยุดเลย มือเท้าเอวแล้วพูด “เฉินเทียนเซิงมาที่บ้านครั้งแรกก็มอบของขวัญหลักล้าน มีน้ำใจขนาดนี้ จะทิ้งเธอได้เหรอ? ต้องเป็นเธอที่ทำให้เขาโกรธ เธอไปตามลูกเขยคนดีของฉันกลับมา ไม่อย่างนั้นวันนี้แม่ก็จะตายอยู่ที่บ้าน!”

ขมขู่!

เวลานี้จาวซิ่วจือโกรธมาก

ภาพความหวังทั้งหมด หากไม่มีเทียนเซิง ฝันก็สลาย

เธอรักหน้าตาที่สุด อะไรก็ได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงเข้าไปโอ้อวดในเขตวิลล่าเขาเทียนซาน ตอนนี้กลับไม่มีโอกาสนั้นแล้ว?

“เงินหลายล้าน? เงินหลายล้านมันจะแค่ไหนเชียว เขาไม่ได้สนใจเงินล้านนั่น แม่ แม่เป็นห่วงหนู หรือว่าเป็นห่วงเงินกันแน่?”

จาวซิ่วจือโกรธมาก” ก็ต้องเป็นห่วงเงินน่ะสิ ฉันคลอดแกมา หรือจะให้เลี้ยงแกมาเพื่อขาดทุนจริงๆเหรอ?”

“คุณพอได้แล้ว พูดเกินไปแล้วนะ!” หวางเต๋อทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ออกปากห้ามปราม

จาวซิ่วจือกลับใช้ฝ่ามือตบไปที่หน้าอกของหวางเต๋อ “ตอนนี้เป็นหวางหนันหนันที่ทำผิด ฉันที่เป็นแม่ไม่มีสิทธิ์จะสั่งสอนมันเหรอ?”

“ผิดเหรอ? มันคือความผิดเหรอ! ต้องโทษที่หนูเลียได้ไม่ดีพอ ไม่สามารถทำให้เขามีความสุข แม่ว่าใช่เหตุผลนี้มั้ย?”

ในห้องน้ำ หวางหนันหนันจู่ๆก็หยุดร้องไห้ “ชีวิตแบบนี้ หนูทนพอแล้ว!”

ตู๊ม!

ดังขึ้นหนึ่งเสีย ในห้องมีเพียงเสียงน้ำไหล

“หนันหนัน………”

หวางเต๋อสะดุ้งตกใจ รีบผลักจาวซิ่วจือออก ตะโกนไปทางหวางเห้า “หวางเห้า รีบพังประตู!”

หวางเห้าที่ถูกปฏิกิริยาของแม่ทำให้ตะลึงไปนานแล้ว

ในความวุ่นวาย เขาใช้แรงขา ถีบประตูออก

บนพื้น น้ำที่ไหลปนเปื้อนด้วยเลือดสดจางๆ

แต่ร่างกายของหวางหนันหนันเต็มไปด้วยเลือด บนหัวมีเลือดไหลไม่หยุด

“อ้า!”

หวางเห้าตกใจจนหน้าซีด อดไม่ได้จนต้องร้องตะโกนออกมา

หวางเต๋อกับจาวซิ่วจือก็ตกใจพร้อมกัน กรูไปด้านหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“อ้า!”

ในบ้าน เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องที่สะท้อนไปทั้งบ้าน

Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา

Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา

บทนำ เฉินตงกับหวางหนันหนันแต่งงานกัน3ปี ถูกภรรยาที่ยกน้องชายเป็นหัวแก้วหัวแหวนบีบคั้น แล้วยังถูกดูถูกเหยียดหยาม วันหนึ่งได้กลับตระกูลมหาเศรษฐี เขาสาบานว่าต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมา ต้องทำให้คนที่ดูถูกเขาเสียใจกับสิ่งที่ทำ ให้คนที่เหยียดหยามเขาต้องชดใช้อย่างสาสม เรื่องย่อ “ขอโทษครับคุณเฉิน ระยะมะเร็งตับของแม่ของคุณ…..” มองคุณหมอที่อยู่ตรงหน้าส่ายหน้า เฉินตงมึนงงไปชั่วขณะ ในพริบตาดวงตาก็กลายเป็นสีแดง ตั้งแต่เล็กจนโต เขากับแม่พึ่งพาอาศัยกัน เพื่อที่จะส่งให้เขาเรียนหนังสือ แม่ทำงานจนป่วย ไม่ทันที่จะได้สะดวกสบาย ก็ตกลงมาอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้แล้ว “คุณหมอ ขอร้องล่ะครับ ช่วยแม่ผมด้วย แค่หนทางสักนิดก็ไม่มีแล้วเหรอครับ?” เสียงของเฉินตงแหบแห้งยังมีเสียงสะอื้นปนอยู่ คุณหมอลังเลอยู่ชั่วครู่ กล่าวขึ้น “ยังมีวิธีสุดท้ายอยู่ ก็คือทำการเปลี่ยนถ่ายตับ ตอนนี้ทางแพทย์มีของอยู่พอดี…..” ชะงักไปชั่วครู่ เขาก็มองเฉินตงตั้งแต่หัวจรดเท้า การรักษาที่ยาวนาน ทำให้เขารู้สถานการณ์ตอนนี้ของเฉินตงดี แต่ เขาก็ยังพูดออกมา “แต่ว่า…..ค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลยนะครับ อย่างน้อยๆในช่วงแรกก็ประมาณสองแสน” สองแสน? ดวงตาของเฉินตงวาววับ รีบจับมือของคุณหมอเอาไว้ “รักษา จะต้องรักษานะครับ ผมยังมีอีกสองแสน!” เงินไม่มีแล้วยังหาได้ แต่ว่าไม่มีแม่แล้ว ก็ไม่สามารถหาได้อีกแล้ว “อย่างนั้นคุณก็รีบๆรวบรวมเงิน ถ้าเกิดว่ายังประวิงเวลาออกไปอีก วิธีปลูกถ่ายตับก็หมดหนทางแล้ว” นายแพทย์พยักหน้า ถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วก็หมุนตัวจากไป เดินออกมาจากโรงพยาบาล ท้องฟ้ามีฝนเม็ดเล็กๆโปรยลงมา เฉินตงรีบร้อนกลับบ้าน ภรรยา หวางหนันหนันกำลังนอนเอกเขนกดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา แถมในปากยังกินขนมมันฝรั่งทอดอยู่อีกด้วย เธอเหลือบมองเฉินตง หวางหนันหนันว่าขึ้น “แม่ดีขึ้นบ้างไหม?” “หมอบอกว่า ถ้าเกิดว่าสามารถเข้ารับการปลูกถ่ายตับได้ ก็ยังมีทางรักษา” เฉินตงพูดขึ้นอย่างดีใจราวกับคว้าเอาหญ้ากอสุดท้ายที่ใช้รักษาชีวิตเอาไว้ได้ “ต้องใช้สองแสน ยังดีที่บ้านของเรายังพอมีอยู่ แม่ยังมีโอกาสอีกครั้งหนึ่ง” พูดไป เขาก็หมุนตัวเข้าไปหยิบเอาบัตรธนาคารในห้อง ในพริบตาสีหน้าของหวานหนันหนันก็เปลี่ยนไป รีบร้องขึ้น “เฉินตง คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เฉินตงเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ราวกับว่านึกอะไรขึ้นได้ หมุนตัวหันกลับมามองหวางหนันหนัน “เงินล่ะ?” หวางหนันหนันวิตกกังวล อึกๆอักๆไม่พูดออกมา “เอาไปให้ที่บ้านคุณอีกแล้วเหรอ?” เฉินตงเลิกคิ้ว รอยยิ้มที่แสดงออกมานั้นช่างดูขมขื่นจนหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้ ฝีเท้าของเขาก้าวลงไปนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง หยิบซองบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมา “แช๊ะ” จุดบุหรี่มวนนึงขึ้น ดูดบุหรี่เข้าปอดแรงๆ ทิ้งร่างนอนพาดอยู่บนโซฟา แต่งงานมาสามปี เรื่องซ้ำ ๆเดิม ๆ และมันไม่ใช่ครั้งแรก “หนันหนัน นี่เป็นเงินที่เอาไว้ใช้รักษาแม่ผม” เฉินตงพูดขึ้นอย่างอ่อนล้า “ขอคืนมาได้ไหม?” “ขอคืนมา?” คิ้วของหวางหนันหนันกระตุกขึ้น ตวาดออกมาเสียงแหลม “เฉินตง คุณหมายความว่ายังไง? ฉันเอาเงินเล็กๆน้อยๆไปแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ฉัน จะมีหน้าที่ไหนไปขอกลับมาห้ะ?” เฉินตงข่มสีหน้าและอารมณ์ให้เย็นลง แล้วว่าขึ้น “โรงพยาบาลบอกว่าตอนนี้มีตับที่เข้ากันได้อยู่พอดี ถ้าสามารถเอาเงินไปให้โรงพยาบาลได้ในทันที โรงพยาบาลก็สามารถที่จะเริ่มทำการผ่าตัดปลูกถ่ายตับให้แม่ผมได้เลย จากสถานการณ์ของแม่ผมในตอนนี้ คงจะทนได้อีกไม่นาน” “ฉันไม่สนใจ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณเอง คุณก็ไปหาทางเอาเอง” ในทันใดหวางหนันหนันก็ร้องเริ่มร้องไห้เสียงดัง น้ำตาไหลนอง “ภายในเวลาสั้นๆผมจะไปหาเงินสองแสนมาจากไหน?” เฉินตงรู้สึกเหมือนหัวกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว กึ่งหนึ่งคือการขอร้อง “หนันหนัน ช่วยผมครั้งหนึ่ง ขอคืนมาเถอะนะ แม่ของผมยังรอเงินสองแสนนั่นมาช่วยชีวิตอยู่นะ!” “เฉินตง! เงินนั่นให้แม่ฉันไปแล้ว ฉันไม่มีทางที่จะไปขอกลับมา” หวางหนันหนันร้องไห้ไปแล้วทรุดนั่งลงบนพื้น ทั้งน้ำมูกทั้งน้ำตาไหลออกมา “แม่ของคุณก็กำลังจะตายอยู่แล้ว คุณยังจะเอาเงินไปผลาญทิ้งที่โรงพยาบาลอีก ตกลงคุณเคยคิดถึงครอบครัวพวกเราบ้างหรือเปล่า?” ร่างกายของเฉินตงสั่น ความโกรธมากระจุกรวมกันอยู่ที่ลำคอของเขา เขาหยิบโทรศัพท์ของหวางหนันหนันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “คุณไม่โทร ผมโทร!” ไม่รอให้หวางหนันหนันขัดขวาง สายโทรออกก็โดนรับสาย “แม่ครับ หนันหนันเพิ่งจะให้เงินแม่ไปสองแสนใช่ไหมครับ?” เฉินตงขอร้อง “ขอร้องล่ะครับช่วยคืนเงินสองแสนให้ผมได้ไหม นั่นเป็นเงินที่จะใช้รักษาแม่ผม แม่ผมท่านยังรอรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่นะครับ” อีกฝั่งของสาย อยู่แม่ยายก็ตวาดขึ้น “เฉินตงแกพูดจาบ้าบออะไรออกมา? เงินนั่นเป็นเงินที่หนันหนันแสดงความกตัญญูต่อพวกเรา แกยังมีหน้าจะมาขอเงินกลับไปอีก? ในตอนนั้นหนันหนันอยากจะแต่งงานกับแก พวกเราก็ไม่เห็นด้วย จากสภาพของแก ก็เป็นเพราะหนันหนันหน้ามืดตามัวถึงได้ยอมแต่งงานกับแก” “ในตอนนี้หนักกว่านั้นอีก หนันหนันมีใจอยากจะกตัญญูต่อพ่อแม่ เอาเงินมาให้พวกเราสองคนใช้ ชายหงส์(ผู้ชายที่เกิดในบ้านยากจนและเข้ามหาวิทยาลัยโดยความพยายาม จบเรียนแล้วก็ดำเนินชีวิตที่เมือง)อย่างแกยังกล้าที่จะบากหน้ามาขอเงินกลับไป ฉันจะบอกแกให้นะ หวางเห้ากำลังจะแต่งงานแล้ว เงินนั่นพวกเราเตรียมจะเอาไปวางดาวน์ค่าบ้านงวดแรกให้หวางเห้า อยากได้เงิน? แค่แดงเดียวก็ไม่มี!” ปัง! สายตัดไปแล้ว เฉินตงแน่นิ่งไป แม่ยายนี่ฟังในสิ่งที่ฉันพูดไม่เข้าใจหรือยังไง? “เฉินตง คุณเป็นบ้าเหรอ?” หวางหนันหนันกระชากคอเสื้อของเฉินตงราวกับคนบ้า “คุณทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ลงไปได้ยังไง ฉันเอาเงินไปให้พ่อแม่ฉัน ทำไมคุณต้องทำเหมือนมันฟ้ามันจะผ่าลงมาให้ได้?” เฉินตงมองหวางหนันหนันอย่างหดหู่ ดวงตาแดงก่ำ “ในสายตาของพวกคุณ ชีวิตของแม่ผม ยังไม่มีค่าเท่ากับเงินดาวน์บ้านงวดแรกของน้องชายคุณอย่างนั้นเหรอ?” “ไร้สาระ!” หวางหนันหนันปล่อยมือจากเฉินตง หยิบของในห้องขึ้นมาแล้วก็เขวี้ยงปาข้าวของจนเละเทะ ในพริบตา ห้องรับแขกก็รกและยุ่งเหยิงไปหมด หวางหนันหนันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา “เฉินตงคุณมันคนใจดำ ตอนนั้นทำไมฉันถึงได้แต่งงานกับคุณนะ เพื่อแม่ของคุณ คุณทุ่มเททิ้งเงินไปตั้งเท่าไหร่แล้ว? ฉันยอมอดทนลำบากมากับคุณ แม้แต่บ้านที่อยู่ก็ต้องเช่า คุณเคยสงสารฉันบ้างไหม? เสี่ยวเห้าเป็นน้องชายของฉัน แล้วก็เป็นน้องของคุณด้วย เขากำลังจะแต่งงานแล้ว ฉันเป็นถึงพี่สาว จะช่วยฉันบ้าง ไม่ได้เลยเหรอ?” “ช่วยคุณสักครั้ง?” เฉินตงโมโหสุดขีด “พวกเราแต่งงานกันมาสามปี คุณช่วยหวางเห้าไอ้สวะนั่นไปตั้งเท่ากี่ครั้งแล้ว? ไอ้สวะหวางเห้ามัวแต่ลุ่มหลงอยู่กับสิ่งที่ตัวเองชอบจนชีวิตไม่ก้าวหน้า ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านเกาะพ่อแม่กิน ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะพวกคุณ!” “อย่ามาพูดถึงน้องชายฉันแบบนั้นนะ!” หวางหนันหนันใบหน้าบิดเบี้ยว ยืนชี้หน้าเฉินตงด้วยท่าทางป่าเถื่อนพร้อมพูดข่มขู่ เฉินตงพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ทำไมถึงจะพูดไม่ได้? เรียนมหาลัยก็ไปทำคนอื่นท้อง เงินที่ชดใช้ก็เป็นเงินของผม เขาอยากจะซื้อรถก็เป็นผมที่จ่ายเงินซื้อให้เขา ในสามปีนี้ทั้งในที่ลับและที่แจ้งผมจ่ายเงินให้เขาไปตั้งเท่าไหร่? คุณมันปีศาจฝูตี้(ผู้หญิงที่มีน้องชายและต้องช่วยน้องชายในทุกด้านเพราะพ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว) คุณต่างหากที่ไม่เคยคิดถึงครอบครัวของเรา!” “กรี๊ด! แกหุบปากเดี๋ยวนี้นะ” หวางหนันหนันหวีดร้องออกมาเสียงแหลม “แกหมายความว่ายังไง? แกไม่อยากจะอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม?” “พวกคุณเอาเงินที่จะใช้รักษาแม่ผมไปซื้อบ้านให้ไอ้สวะ ไม่สนใจไยดีแม่ผม คนที่ไม่อยากจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อมันเป็นคุณต่างหาก!” เฉินตงยักไหล่ พูดออกมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “หย่ากันเถอะ!” หวางหนันหนันนิ่งไปในทันที “มึง มึงพูดว่าอะไรนะ?” แต่งงานมาสามปี ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเฉินตงไม่เคยพูดจาอะไรแบบนี้ออกมา “หย่ากันเถอะ” เฉินตงบอก “แต่งงานกับผมมันทำให้คุณลำบากมาก ผมเองก็ไม่เหมาะกับคุณ ครอบครัวนี้ของคุณ ผมแบกไม่ไหว” พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไป เขาไม่ใช่คนที่มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง สามปีที่ผ่านมา แต่ละครั้งที่อดทน ก็เป็นเพราะคิดว่าในตอนนั้นหวางหนันหนันแต่งกับเขา ความจริงแล้วก็นับว่าเธอยอมลดตัวลงมาแต่งกับเขา อีกอย่างหวางหนันหนันก็ยังมีความรู้สึกดีๆต่อเขาบ้าง แต่ว่าครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รอจนเฉินตงออกไปจากบ้านแล้ว ในที่สุดหวางหนันหนันก็ได้สติ เธอรีบพุ่งตัวไปหยิบโทรศัพท์มาโทรหามารดาด้วยความวิตกและไร้สติ ร้องไห้ฟูมฟายแล้วว่าขึ้น “แม่…..เฉินตงอยากจะหย่ากับหนู” “ไอ้ชั่วนั่นอยากจะขอหย่ากับแก?” อีกฝั่งของสาย เสียงตวาดของมารดาดังขึ้น “หย่าก็หย่า! มันก็แค่ไอ้คนจน ยังจะกล้ายกหางตัวเองอวดเบ่ง คิดว่าตัวเองแน่นักนะ! เงินสองแสนสุดท้ายนั่นยังไงก็อยู่ที่พวกเราแล้ว มันจะหย่ากับแก อย่างนั้นก็สงเคราะห์มันไป ให้มันไปนั่งร้องไห้กับแม่แก่ใกล้ตายของมันไปเสีย” ณ ขณะนี้ เวลานี้ เฉินตงออกเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ท้องฟ้าในตอนกลางคืน มีฝนเม็ดเล็กๆโปรยปรายลงมา ทำให้ตัวของเขาเปียกไปทั้งตัว เขาส่ายหัวอย่างกลัดกลุ้ม เอาเท้าเตะน้ำที่ขังนองอยู่ข้างทาง เงิน เงิน เงิน แม่งทะเลาะกันก็เพราะเงิน! ตอนนี้มีเรื่องกับตระกูลหวางจนต่อกันไม่ติดแล้ว กูแม่งจะไปหาเงินสองแสนนั่นมาจากไหนกันวะ? ฝืด……. ในเวลานี้ รถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อมคันหนึ่งก็หยุดลงตรงข้างตัวของเฉินตง กระจกของรถถูกเลื่อนลง ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดราชวงศ์ถังมีมองมาที่เฉินตงด้วยใบหน้าที่แต้มไว้ด้วยรอยยิ้ม “เป็นคุณชายเฉินตงใช่ไหมครับ? เชิญขึ้นรถครับ ไปโรงพยาบาลลี่จิงกับผม” คุณชาย ?! เฉินตงมองชายชราตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง นานนับชั่วขณะหนึ่งที่ชะงักไป ชายชรายิ้มออกมาเล็กน้อย “คุณแม่ของคุณกำลังเข้ารับการผ่าตัดปลูกถ่ายตับอยู่ที่โรงพยาบาลครับ”

Options

not work with dark mode
Reset