Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา – ตอนที่ 108 ประกาศสงคราม

บทที่ 108 ประกาศสงคราม

ตอนเที่ยง

เฉินตงกำลังยุ่งอยู่ในห้องทำงาน

เสี่ยวหม่าเดินเข้ามา “พี่ตง มีใครคนหนึ่งให้ยามเอาจดหมายขึ้นมา”

เฉินตงรับจดหมายมา เปิดอ่าน คิ้วของเขาขมวดทันที

เนื้อหาในจดหมายนั้นสั่นมาก

“เจอกันร้านกาแฟที่อยู่ใต้ตึก”

สิ่งที่ทำให้เฉินตงขมวดคิ้วก็คือ คนส่งจดหมายคือ เฉินเทียนเซิง

“พี่ตง ใครเหรอ?” เสี่ยวหม่าที่เห็นสีหน้าที่ดูแย่ของเฉินตง จึงถามด้วยความสงสัย

เฉินตงฉีกจดหมายทิ้ง โยนลงไปในทั้งขยะ “หมาตัวหนึ่ง”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก

เฉินเทียนเซิงอยากเจอเขากะทันหัน มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

พังพอนให้ไก่ส่งท้ายปีเก่า ต้องไม่หวังดีอย่างแน่นอน

เพียงแต่ เฉินตงกลับไม่ได้มีความคิดที่จะหลีกเลี่ยง ไม่ว่ายังไงสุดท้ายทั้งสองคนก็ต้องขึ้นลานประลองอยู่ดี มันคือการต่อสู้ที่ไม่ใช่เขาก็เป็นเราที่ต้องตาย

เวลานี้เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี

ร้านกาแฟที่ใต้ตึก เต็มไปด้วยผู้คน

เมื่อเฉินตงเดินเข้าไปในร้านกาแฟนั้น แวบเดียวก็มองเห็นเฉินเทียนเซิงที่นั่งใกล้หน้าต่าง

เฉินเทียนเซิงนั่งเงียบๆอยู่บนเก้าอี้ สายตามองไปที่ผู้คนมากมายที่กำลังเดินอยู่ด้านนอกถนน มือขวาที่ถือช้อนเอาไว้ ค่อยๆคนกาแฟที่เต็มไปด้วยไอร้อน

ก็ธรรมดาเหมือนกับคนที่อยู่รอบๆโดยไม่อะไรแตกต่างกัน

แต่ใครจะไปคิดถึง ก็คนแบบนี้แหละ กลับทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดอำนาจบารมีของตระกูลเฉิน?

“นายหาฉัน?”

เฉินตงเดินเข้าไป แล้วนั่งลงโดยตรง

เฉินเทียนเซิงไม่ขยับเลย ยังคงมองข้างอย่างสงบ มุมปากมีรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ ฉันสังเกตเห็น “พื้นที่บริเวณนี้ของบริษัทนาย สาวสวยไม่น้อยเลย”

เฉินตงขมวดคิ้ว

ตามมาด้วย เฉินเทียนเซิงยกมือชี้ไปที่ด้านนอก “นายดูคนนั้นสิ เอวบางขายาว จุ๊……….ไม่เลว”

ขนาดที่พูด เขาก็ส่ายหัว “เพียงแต่มันไม่น่าตื่นเต้นเลย ฉันเสียเงินล้านสองล้าน ก็สามารถทำให้เธอมาสยบแทบเท้าได้แล้ว”

“มาเพื่อพูดเรื่องนี้?” เฉินตงเอือมระอาแล้ว

เฉินเทียนเซิงหันหน้ากลับมา ยิ้มแล้วมองเฉินตงไปแวบหนึ่ง จิบกาแฟไปหนึ่งคำ จึงได้แสดงท่าทางที่รู้สึกผิดออกมา

“ขอโทษ ก่อนหน้านั้นฉันไม่รู้ว่าหวางหนันหนันเป็นอดีตภรรยาของนาย”

“เห่อ!”

เฉินตงยิ้มหยัน

เฉินเทียนเซิงพิงอยู่บนเก้าอี้อย่างขี้เกียจ “ดังนั้น เพื่อเป็นการขอโทษ ฉันได้ไล่เธอไปแล้ว”

“แล้วไง?” เฉินตงขมวดคิ้วมองเฉินเทียนเซิง

แววตาของเฉินเทียนเซิงกะพริบๆ พริบตาเดียวก็กลับสู่ความสงบ

จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา นายพูดถูก “เธอมันคือของเหลือเดน ไม่น่าตื่นเต้นเลย และก็ลดฐานะของฉันด้วย”

เฉินตงที่สงบ มองไปที่เฉินเทียนเซิงอย่างเงียบๆ

เผชิญกับสายตาของเฉินตง ใบหน้าของเฉินเทียนเซิงก็ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ แต่ว่านิ้วที่จับช้อนไว้ กลับออกแรงโดยที่ไม่รู้ตัว

“ฮู้………”

เฉินตงถอนหายใจ “หากมาเพื่อพูดเรื่องนี้ งั้นฉันขอตัวก่อน”

พูดจบ เขาลุกขึ้นก็จะเดินจากไป

“นายว่า หลังจากที่เธอกลับไปแล้ว บ้านเธอจะเกิดอะไรขึ้น?”

เฉินเทียนเซิงเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม แววตาเป็นประกาย “นายดูสิ ฉันดูแลนายมากแค่ไหน ตอนแรกที่นายไม่สามารถเด็ดขาดกับครอบครัวนี้ แต่ฉันทำได้แล้ว ฉันกำลังทำให้นายดูเป็นตัวอย่าง”

ทำเป็นตัวอย่าง?

เฉินตงหยุดฝีเท้าลง

หน้าตาบูดบึ้งและโกรธ

แววตาเปล่งประกายด้วยแรงอาฆาต

เขากับหวางหนันหนันได้ตัดขาดกันแล้ว ไม่ได้ติดค้างซึ่งกันและกัน

ถึงแม้ว่าตระกูลหวางจะตอแยเขาไม่เลิก เขาก็ไม่เอาเรื่อง ไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อน แต่รู้สึกว่ามันไม่จำเป็น

นอกจากเวลาที่ทำร้ายแม่ของเขา เขาจึงจะตอบโต้กลับด้วยความโกรธ

แต่เฉินเทียนเซิงละ

แค่เพื่อจะทำให้เขารู้สึกอัปยศ ก็เลยมาสร้างสวรรค์แห่งฝันให้กับตระกูลหวาง

ทำอะไรก็อยากให้มันเกินไป มันอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเราได้ การที่ฝันสลายนั้นอาจทำให้คนถึงตายได้

หากไม่คิดที่จะให้แสงสว่างกับอีกฝ่าย ก็อย่าไปพาเขาออกมาจากในที่มืดมิด มาเจอกับแสงสว่าง

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยนิสัยของตระกูลหวาง การกระทำของเฉินเทียนเซิง โหดยิ่งกว่าเอามีดมาเฉือนเนื้อของพวกเขาอีก!

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เฉินตงระงับไฟโกรธในทรวง ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก

มองดูแผ่นหลังของเฉินตง ในที่สุดใบหน้าของเฉินเทียนเซิงก็ปรากฏด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ บ่นพึมพำคนเดียว “ฉัน……..นึกว่านายจะไม่โกรธเสียอีก”

พรึบ!

เขาตบมือหนึ่งที เรียกบริการหญิงมา

ดูแล้วเอวบางร่างน้อย บริกรหญิงที่หน้าตาค่อนข้างจะดี เฉินเทียนเซิงขยับแว่นที่อยู่ตรงสันจมูก แล้วนำใบบัตรเอทีเอ็มม่วงทองวางไปในถาดของบริกรหญิง

จากนั้นก็ขยับไปใกล้บริกรหญิง กระซิบที่ข้างหู “นอนกับฉันหนึ่งคืน ให้เธอหนึ่งล้าน!”

บริกรหญิงตัวสั่น ใบหน้าที่สวยงามของเธอจู่ๆก็แดงระรื่น

แต่เธอกลับไม่ได้ตอบ มองเฉินเทียนเซิงด้วยสีหน้าที่ตกใจ

“เธอคือสาวบริสุทธิ์ ฉันดูออกแล้ว หนึ่งล้านไม่ได้ สองล้าน” เฉินเทียนเซิงเอนกายลงบนเก้าอี้ ดวงตาของเขาจ้องมองไป เย่อหยิ่งเหมือนจักรพรรดิที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

แววตาของบริกรหญิงเปล่งประกาย สองมือกำแน่น ฟันกัดริมฝีปากแดงเอาไว้

“สามล้าน!” เฉินเทียนเซิงกล่าว

บริกรหญิงสั่นสะท้าน ก้มหน้าลง ตอบกลับด้วยเสียงที่เบาเหมือนเสียงยุง: “…………โอเค”

……

เฉินตงที่ออกจากร้านกาแฟ ไม่ได้ทานอาหารเที่ยง

แต่กลับเข้าบริษัทด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น

การมาที่กะทันหันของเฉินเทียนเซิง เหมือนกับหนาม ได้ทิ่มอยู่บนหัวใจของเขา

เขาไม่ใช่คนนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง ไม่ได้อาลัยอาวรณ์เรื่องของหวางหนันหนันอยู่แล้ว

แต่เพราะเรื่องเมื่อคืน ทำให้เขารู้แผนการชั่วๆของเฉินเทียนเซิง

ดังนั้น สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจคือจุดประสงค์ของการมาเยือนของเฉินเทียนเซิง!

ท่าทางที่ไม่สบายแบบนี้ กินเวลาไปถึงบ่ายสามโมง

เมื่อเสี่ยวหม่าเดินเข้ามาในห้องทำงาน เฉินตงเงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของเสี่ยวหม่านั้นดูแย่มาก

“เป็นอะไร?” เฉินตงถาม

สีหน้าของเสี่ยวหม่ามืดมน ขมวดคิ้ว พี่ตง “พี่ยังจำซัปพลายเออร์ที่ขายวัสดุที่อยู่นอกพื้นที่ที่โจวเย่นชิวช่วยประสานงานให้เราได้มั้ย?”

เฉินตงพยักหน้า

“เมื่อกี้พวกเขาโทรศัพท์ บอกว่าจะหยุดส่งสินค้าให้เรา อีกอย่างยังยินดีที่จะชดใช้ค่าผิดสัญญา” เสี่ยวหม่ากล่าว

ใจที่ว้าวุ่นของเฉินตง ทันใดนั้นก็สงบลงทันที

พรึบ!

มือที่อยู่ในมือ ถูกหักด้วยนิ้วมือ

“จุดประสงค์ที่นายมานี่ ก็เพื่อมาประกาศสงครามเหรอ?”

เฉินตงยิ้มอย่างเย็นชา: “เวลาสั้นๆ ประธานโจวก็ยอมสยบให้นายแล้ว นายให้ผลประโยชน์ที่ใหญ่ขนาดกับเขากันนะ?”

“ประกาศสงคราม สยบ? พี่ตง เมื่อเกิดเรื่องอะไรกันแน่?”

เสี่ยวหม่าเต็มไปด้วยความสงสัย คำพูดของเฉินตง เห็นได้ชัดว่ารู้ถึงสาเหตุของเรื่องแล้ว

“ไม่เป็นไร นายออกไปก่อนเถอะ ทางบริษัทวัสดุก่อสร้างยิงลี่จะยังคงจัดส่งวัสดุให้เราอย่างต่อเนื่อง” เฉินตงยกมือกล่าว

แม้แต่โจวเย่นชิวยังยอมสยบให้มันแล้ว เขาไม่สงสัยเลย ต่อจากนี้ผู้ค้าวัสดุก่อสร้างทั้งหมดก็จะร่วมมือกันคว่ำบาตรไท่ติ่งอีกครั้ง

เพียงแต่โชคยังดีที่กูชิงหยิ่งเป็นเจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้างยิงลี่ ยังมีวัสดุของยิงลี่ โครงการของไท่ติ่งยังไม่ถึงกับต้องหยุดชะงัก

“แต่หากเป็นแบบนี้ การทำงานของโครงการ ก็จะเกิดความล่าช้า” เสี่ยวหม่ากล่าว

หากมีวัสดุจากหลายๆซัปพลายเออร์ มันทำให้งานก่อสร้างย่านสลัมที่ภาคตะวันตกของเมืองคืบหน้าได้อย่างรวดเร็ว

ก็เหมือนกับมีสายน้ำจากสายยางไหลสายปล่อยน้ำลงไปในบ่อ วันนี้ได้ถูกตัดขาดจนเหลือสายยางเพียงเส้นเดียว อยากจะให้น้ำในบ่อเต็ม ก็ต้องใช้เวลานาน

“ไม่เป็นไร”

เฉินตงสะบัดมือ ส่งสัญญาณให้เสี่ยวหม่าออกไป

หลังจากที่เสี่ยวหม่าออกไป ใบหน้าที่สงบของเขาจู่ๆก็ปรากฏท่าทีที่เบื่อหน่าย

การเกิดสองคำนี้ มันสามารถกดทับให้คนตายได้จริงๆ!

ประจวบเหมาะตอนนี้

โทรศัพท์ในวีแชทก็ดังขึ้น

เมื่อเฉินตงหยิบขึ้นมาดู อาการเบื่อหน่ายและความเศร้าก็หายไปทันที

เป็นข้อความที่กู้ชิงหยิ่งส่งมา

“เฉินตง เดือนหน้าฉันจะกลับประเทศแล้ว อีกอย่าง พ่อแม่ฉันก็อยากจะเจอคุณด้วย

Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา

Winner is king ผู้ชนะเลิศคือราชา

บทนำ เฉินตงกับหวางหนันหนันแต่งงานกัน3ปี ถูกภรรยาที่ยกน้องชายเป็นหัวแก้วหัวแหวนบีบคั้น แล้วยังถูกดูถูกเหยียดหยาม วันหนึ่งได้กลับตระกูลมหาเศรษฐี เขาสาบานว่าต้องกอบกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมา ต้องทำให้คนที่ดูถูกเขาเสียใจกับสิ่งที่ทำ ให้คนที่เหยียดหยามเขาต้องชดใช้อย่างสาสม เรื่องย่อ “ขอโทษครับคุณเฉิน ระยะมะเร็งตับของแม่ของคุณ…..” มองคุณหมอที่อยู่ตรงหน้าส่ายหน้า เฉินตงมึนงงไปชั่วขณะ ในพริบตาดวงตาก็กลายเป็นสีแดง ตั้งแต่เล็กจนโต เขากับแม่พึ่งพาอาศัยกัน เพื่อที่จะส่งให้เขาเรียนหนังสือ แม่ทำงานจนป่วย ไม่ทันที่จะได้สะดวกสบาย ก็ตกลงมาอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้แล้ว “คุณหมอ ขอร้องล่ะครับ ช่วยแม่ผมด้วย แค่หนทางสักนิดก็ไม่มีแล้วเหรอครับ?” เสียงของเฉินตงแหบแห้งยังมีเสียงสะอื้นปนอยู่ คุณหมอลังเลอยู่ชั่วครู่ กล่าวขึ้น “ยังมีวิธีสุดท้ายอยู่ ก็คือทำการเปลี่ยนถ่ายตับ ตอนนี้ทางแพทย์มีของอยู่พอดี…..” ชะงักไปชั่วครู่ เขาก็มองเฉินตงตั้งแต่หัวจรดเท้า การรักษาที่ยาวนาน ทำให้เขารู้สถานการณ์ตอนนี้ของเฉินตงดี แต่ เขาก็ยังพูดออกมา “แต่ว่า…..ค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลยนะครับ อย่างน้อยๆในช่วงแรกก็ประมาณสองแสน” สองแสน? ดวงตาของเฉินตงวาววับ รีบจับมือของคุณหมอเอาไว้ “รักษา จะต้องรักษานะครับ ผมยังมีอีกสองแสน!” เงินไม่มีแล้วยังหาได้ แต่ว่าไม่มีแม่แล้ว ก็ไม่สามารถหาได้อีกแล้ว “อย่างนั้นคุณก็รีบๆรวบรวมเงิน ถ้าเกิดว่ายังประวิงเวลาออกไปอีก วิธีปลูกถ่ายตับก็หมดหนทางแล้ว” นายแพทย์พยักหน้า ถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วก็หมุนตัวจากไป เดินออกมาจากโรงพยาบาล ท้องฟ้ามีฝนเม็ดเล็กๆโปรยลงมา เฉินตงรีบร้อนกลับบ้าน ภรรยา หวางหนันหนันกำลังนอนเอกเขนกดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา แถมในปากยังกินขนมมันฝรั่งทอดอยู่อีกด้วย เธอเหลือบมองเฉินตง หวางหนันหนันว่าขึ้น “แม่ดีขึ้นบ้างไหม?” “หมอบอกว่า ถ้าเกิดว่าสามารถเข้ารับการปลูกถ่ายตับได้ ก็ยังมีทางรักษา” เฉินตงพูดขึ้นอย่างดีใจราวกับคว้าเอาหญ้ากอสุดท้ายที่ใช้รักษาชีวิตเอาไว้ได้ “ต้องใช้สองแสน ยังดีที่บ้านของเรายังพอมีอยู่ แม่ยังมีโอกาสอีกครั้งหนึ่ง” พูดไป เขาก็หมุนตัวเข้าไปหยิบเอาบัตรธนาคารในห้อง ในพริบตาสีหน้าของหวานหนันหนันก็เปลี่ยนไป รีบร้องขึ้น “เฉินตง คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เฉินตงเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ราวกับว่านึกอะไรขึ้นได้ หมุนตัวหันกลับมามองหวางหนันหนัน “เงินล่ะ?” หวางหนันหนันวิตกกังวล อึกๆอักๆไม่พูดออกมา “เอาไปให้ที่บ้านคุณอีกแล้วเหรอ?” เฉินตงเลิกคิ้ว รอยยิ้มที่แสดงออกมานั้นช่างดูขมขื่นจนหาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้ ฝีเท้าของเขาก้าวลงไปนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง หยิบซองบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมา “แช๊ะ” จุดบุหรี่มวนนึงขึ้น ดูดบุหรี่เข้าปอดแรงๆ ทิ้งร่างนอนพาดอยู่บนโซฟา แต่งงานมาสามปี เรื่องซ้ำ ๆเดิม ๆ และมันไม่ใช่ครั้งแรก “หนันหนัน นี่เป็นเงินที่เอาไว้ใช้รักษาแม่ผม” เฉินตงพูดขึ้นอย่างอ่อนล้า “ขอคืนมาได้ไหม?” “ขอคืนมา?” คิ้วของหวางหนันหนันกระตุกขึ้น ตวาดออกมาเสียงแหลม “เฉินตง คุณหมายความว่ายังไง? ฉันเอาเงินเล็กๆน้อยๆไปแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ฉัน จะมีหน้าที่ไหนไปขอกลับมาห้ะ?” เฉินตงข่มสีหน้าและอารมณ์ให้เย็นลง แล้วว่าขึ้น “โรงพยาบาลบอกว่าตอนนี้มีตับที่เข้ากันได้อยู่พอดี ถ้าสามารถเอาเงินไปให้โรงพยาบาลได้ในทันที โรงพยาบาลก็สามารถที่จะเริ่มทำการผ่าตัดปลูกถ่ายตับให้แม่ผมได้เลย จากสถานการณ์ของแม่ผมในตอนนี้ คงจะทนได้อีกไม่นาน” “ฉันไม่สนใจ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณเอง คุณก็ไปหาทางเอาเอง” ในทันใดหวางหนันหนันก็ร้องเริ่มร้องไห้เสียงดัง น้ำตาไหลนอง “ภายในเวลาสั้นๆผมจะไปหาเงินสองแสนมาจากไหน?” เฉินตงรู้สึกเหมือนหัวกำลังจะระเบิดออกมาแล้ว กึ่งหนึ่งคือการขอร้อง “หนันหนัน ช่วยผมครั้งหนึ่ง ขอคืนมาเถอะนะ แม่ของผมยังรอเงินสองแสนนั่นมาช่วยชีวิตอยู่นะ!” “เฉินตง! เงินนั่นให้แม่ฉันไปแล้ว ฉันไม่มีทางที่จะไปขอกลับมา” หวางหนันหนันร้องไห้ไปแล้วทรุดนั่งลงบนพื้น ทั้งน้ำมูกทั้งน้ำตาไหลออกมา “แม่ของคุณก็กำลังจะตายอยู่แล้ว คุณยังจะเอาเงินไปผลาญทิ้งที่โรงพยาบาลอีก ตกลงคุณเคยคิดถึงครอบครัวพวกเราบ้างหรือเปล่า?” ร่างกายของเฉินตงสั่น ความโกรธมากระจุกรวมกันอยู่ที่ลำคอของเขา เขาหยิบโทรศัพท์ของหวางหนันหนันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “คุณไม่โทร ผมโทร!” ไม่รอให้หวางหนันหนันขัดขวาง สายโทรออกก็โดนรับสาย “แม่ครับ หนันหนันเพิ่งจะให้เงินแม่ไปสองแสนใช่ไหมครับ?” เฉินตงขอร้อง “ขอร้องล่ะครับช่วยคืนเงินสองแสนให้ผมได้ไหม นั่นเป็นเงินที่จะใช้รักษาแม่ผม แม่ผมท่านยังรอรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่นะครับ” อีกฝั่งของสาย อยู่แม่ยายก็ตวาดขึ้น “เฉินตงแกพูดจาบ้าบออะไรออกมา? เงินนั่นเป็นเงินที่หนันหนันแสดงความกตัญญูต่อพวกเรา แกยังมีหน้าจะมาขอเงินกลับไปอีก? ในตอนนั้นหนันหนันอยากจะแต่งงานกับแก พวกเราก็ไม่เห็นด้วย จากสภาพของแก ก็เป็นเพราะหนันหนันหน้ามืดตามัวถึงได้ยอมแต่งงานกับแก” “ในตอนนี้หนักกว่านั้นอีก หนันหนันมีใจอยากจะกตัญญูต่อพ่อแม่ เอาเงินมาให้พวกเราสองคนใช้ ชายหงส์(ผู้ชายที่เกิดในบ้านยากจนและเข้ามหาวิทยาลัยโดยความพยายาม จบเรียนแล้วก็ดำเนินชีวิตที่เมือง)อย่างแกยังกล้าที่จะบากหน้ามาขอเงินกลับไป ฉันจะบอกแกให้นะ หวางเห้ากำลังจะแต่งงานแล้ว เงินนั่นพวกเราเตรียมจะเอาไปวางดาวน์ค่าบ้านงวดแรกให้หวางเห้า อยากได้เงิน? แค่แดงเดียวก็ไม่มี!” ปัง! สายตัดไปแล้ว เฉินตงแน่นิ่งไป แม่ยายนี่ฟังในสิ่งที่ฉันพูดไม่เข้าใจหรือยังไง? “เฉินตง คุณเป็นบ้าเหรอ?” หวางหนันหนันกระชากคอเสื้อของเฉินตงราวกับคนบ้า “คุณทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ลงไปได้ยังไง ฉันเอาเงินไปให้พ่อแม่ฉัน ทำไมคุณต้องทำเหมือนมันฟ้ามันจะผ่าลงมาให้ได้?” เฉินตงมองหวางหนันหนันอย่างหดหู่ ดวงตาแดงก่ำ “ในสายตาของพวกคุณ ชีวิตของแม่ผม ยังไม่มีค่าเท่ากับเงินดาวน์บ้านงวดแรกของน้องชายคุณอย่างนั้นเหรอ?” “ไร้สาระ!” หวางหนันหนันปล่อยมือจากเฉินตง หยิบของในห้องขึ้นมาแล้วก็เขวี้ยงปาข้าวของจนเละเทะ ในพริบตา ห้องรับแขกก็รกและยุ่งเหยิงไปหมด หวางหนันหนันร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา “เฉินตงคุณมันคนใจดำ ตอนนั้นทำไมฉันถึงได้แต่งงานกับคุณนะ เพื่อแม่ของคุณ คุณทุ่มเททิ้งเงินไปตั้งเท่าไหร่แล้ว? ฉันยอมอดทนลำบากมากับคุณ แม้แต่บ้านที่อยู่ก็ต้องเช่า คุณเคยสงสารฉันบ้างไหม? เสี่ยวเห้าเป็นน้องชายของฉัน แล้วก็เป็นน้องของคุณด้วย เขากำลังจะแต่งงานแล้ว ฉันเป็นถึงพี่สาว จะช่วยฉันบ้าง ไม่ได้เลยเหรอ?” “ช่วยคุณสักครั้ง?” เฉินตงโมโหสุดขีด “พวกเราแต่งงานกันมาสามปี คุณช่วยหวางเห้าไอ้สวะนั่นไปตั้งเท่ากี่ครั้งแล้ว? ไอ้สวะหวางเห้ามัวแต่ลุ่มหลงอยู่กับสิ่งที่ตัวเองชอบจนชีวิตไม่ก้าวหน้า ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านเกาะพ่อแม่กิน ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะพวกคุณ!” “อย่ามาพูดถึงน้องชายฉันแบบนั้นนะ!” หวางหนันหนันใบหน้าบิดเบี้ยว ยืนชี้หน้าเฉินตงด้วยท่าทางป่าเถื่อนพร้อมพูดข่มขู่ เฉินตงพูดขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ทำไมถึงจะพูดไม่ได้? เรียนมหาลัยก็ไปทำคนอื่นท้อง เงินที่ชดใช้ก็เป็นเงินของผม เขาอยากจะซื้อรถก็เป็นผมที่จ่ายเงินซื้อให้เขา ในสามปีนี้ทั้งในที่ลับและที่แจ้งผมจ่ายเงินให้เขาไปตั้งเท่าไหร่? คุณมันปีศาจฝูตี้(ผู้หญิงที่มีน้องชายและต้องช่วยน้องชายในทุกด้านเพราะพ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว) คุณต่างหากที่ไม่เคยคิดถึงครอบครัวของเรา!” “กรี๊ด! แกหุบปากเดี๋ยวนี้นะ” หวางหนันหนันหวีดร้องออกมาเสียงแหลม “แกหมายความว่ายังไง? แกไม่อยากจะอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม?” “พวกคุณเอาเงินที่จะใช้รักษาแม่ผมไปซื้อบ้านให้ไอ้สวะ ไม่สนใจไยดีแม่ผม คนที่ไม่อยากจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อมันเป็นคุณต่างหาก!” เฉินตงยักไหล่ พูดออกมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “หย่ากันเถอะ!” หวางหนันหนันนิ่งไปในทันที “มึง มึงพูดว่าอะไรนะ?” แต่งงานมาสามปี ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเฉินตงไม่เคยพูดจาอะไรแบบนี้ออกมา “หย่ากันเถอะ” เฉินตงบอก “แต่งงานกับผมมันทำให้คุณลำบากมาก ผมเองก็ไม่เหมาะกับคุณ ครอบครัวนี้ของคุณ ผมแบกไม่ไหว” พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไป เขาไม่ใช่คนที่มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง สามปีที่ผ่านมา แต่ละครั้งที่อดทน ก็เป็นเพราะคิดว่าในตอนนั้นหวางหนันหนันแต่งกับเขา ความจริงแล้วก็นับว่าเธอยอมลดตัวลงมาแต่งกับเขา อีกอย่างหวางหนันหนันก็ยังมีความรู้สึกดีๆต่อเขาบ้าง แต่ว่าครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รอจนเฉินตงออกไปจากบ้านแล้ว ในที่สุดหวางหนันหนันก็ได้สติ เธอรีบพุ่งตัวไปหยิบโทรศัพท์มาโทรหามารดาด้วยความวิตกและไร้สติ ร้องไห้ฟูมฟายแล้วว่าขึ้น “แม่…..เฉินตงอยากจะหย่ากับหนู” “ไอ้ชั่วนั่นอยากจะขอหย่ากับแก?” อีกฝั่งของสาย เสียงตวาดของมารดาดังขึ้น “หย่าก็หย่า! มันก็แค่ไอ้คนจน ยังจะกล้ายกหางตัวเองอวดเบ่ง คิดว่าตัวเองแน่นักนะ! เงินสองแสนสุดท้ายนั่นยังไงก็อยู่ที่พวกเราแล้ว มันจะหย่ากับแก อย่างนั้นก็สงเคราะห์มันไป ให้มันไปนั่งร้องไห้กับแม่แก่ใกล้ตายของมันไปเสีย” ณ ขณะนี้ เวลานี้ เฉินตงออกเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ท้องฟ้าในตอนกลางคืน มีฝนเม็ดเล็กๆโปรยปรายลงมา ทำให้ตัวของเขาเปียกไปทั้งตัว เขาส่ายหัวอย่างกลัดกลุ้ม เอาเท้าเตะน้ำที่ขังนองอยู่ข้างทาง เงิน เงิน เงิน แม่งทะเลาะกันก็เพราะเงิน! ตอนนี้มีเรื่องกับตระกูลหวางจนต่อกันไม่ติดแล้ว กูแม่งจะไปหาเงินสองแสนนั่นมาจากไหนกันวะ? ฝืด……. ในเวลานี้ รถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อมคันหนึ่งก็หยุดลงตรงข้างตัวของเฉินตง กระจกของรถถูกเลื่อนลง ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดราชวงศ์ถังมีมองมาที่เฉินตงด้วยใบหน้าที่แต้มไว้ด้วยรอยยิ้ม “เป็นคุณชายเฉินตงใช่ไหมครับ? เชิญขึ้นรถครับ ไปโรงพยาบาลลี่จิงกับผม” คุณชาย ?! เฉินตงมองชายชราตรงหน้าด้วยสีหน้างุนงง นานนับชั่วขณะหนึ่งที่ชะงักไป ชายชรายิ้มออกมาเล็กน้อย “คุณแม่ของคุณกำลังเข้ารับการผ่าตัดปลูกถ่ายตับอยู่ที่โรงพยาบาลครับ”

Options

not work with dark mode
Reset