(Yaoi) เดิมพันอันตรายคุณชายจอมเจ้าเล่ห์ – ตอนที่ 436 ความรู้สึกแปลกประหลาด / ตอนที่ 437 เขินอายอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่ 436 ความรู้สึกแปลกประหลาด  

 

 

           ‘คนแบบนี้จะไปหาได้ที่ไหน’  

 

 

           ยิ่งไปกว่านั้น ความรักความผูกพันที่เขามีต่อซือเหยี่ยนก็จะไม่ได้น้อยกว่าที่ซือเหยี่ยนมีให้เช่นกัน  

 

 

           เหวินฮุ่ยมองคุณพ่อซือแล้วถอนหายใจเบาๆ “ดูท่าว่าเจ้าลูกชายคบกันกับเฉินเฉิน ต่อจากนี้พวกเราก็วางใจได้แล้วนะคะ”  

 

 

           รอยยิ้มปรากฏในแววตาของคุณพ่อซือ เขาเอื้อมมือไปโอบกอดเหวินฮุ่ยเอาไว้ “ลูกมีความสุขก็ดีแล้วครับ”  

 

 

           เหวินฮุ่ยเก็บกล่องให้สภาพคงเดิมด้วยความระมัดระวังราวกับเป็นของรักของหวง แล้วหยิบกล่องของคุณพ่อเจียงไปเก็บไว้ด้วยกันที่ห้องนอน   

 

 

           เมื่อเธอจะไป ก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับกับคุณพ่อซือว่า “รีบทำอาหารเร็วๆ นะคะคุณ เดี๋ยวฉันมา อย่าให้เด็กสองคนต้องหิวรอ”  

 

 

           ดวงตาคู่นั้นที่คุณพ่อซือและซือเหยี่ยนมีความคล้ายกันเอ่อล้นไปด้วยรอยยิ้ม เขาพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมเอ่ยขึ้น “ครับผม”  

 

 

           ในน้ำเสียงนั้นยังเจือความเอ็นดูของเขาด้วย  

 

 

           ……  

 

 

           ซือเหยี่ยนพาเจียงมู่เฉินขึ้นไปยังชั้นบน แล้วพาเข้าห้องของเขาทันที  

 

 

           เมื่อก่อนมีเพียงซือเหยี่ยนที่หน้าไม่อายปีนกำแพงวิ่งมาห้องของเขา ไม่เหมือนเขาที่เดินเข้ามาห้องของซือเหยี่ยนอย่างเปิดเผย  

 

 

           เปรียบเทียบกันขนาดนี้แล้ว เจียงมู่เฉินยังรู้สึกภูมิใจเล็กๆ อย่างบอกไม่ถูก  

 

 

           ยังไม่ทันได้ภูมิใจเสร็จ จู่ๆ ก็ถูกคนดึงตัวไปพร้อมกดร่างแนบไปกับประตู เจียงมู่เฉินตะลึงงันกำลังเตรียมจะพูด ก็เห็นซือเหยี่ยนโน้มตัวเข้ามาใกล้สกัดเขาไว้  

 

 

           เจียงมู่เฉินโดนเขาประกบจูบแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ตัวเองมาเยี่ยมชมดูห้องของเขา ก็ไม่รู้ว่าไปสะกิดโดนจุดไหนของเขา ถึงได้มากดจูบเขาอย่างนี้  

 

 

           ซือเหยี่ยนร้อนแรงจนไม่ไหว ท่าทางดุดันอยู่ไม่น้อยทีเดียว  

 

 

           เจียงมู่เฉินโดนเขากดเข้าประตูจนไม่มีแรงจะต้านทาน อีกอย่างต่อให้อยากต่อต้าน ก็ไม่มีแรงจะต้านทานเหมือนเดิม  

 

 

           เขาถอนหายใจเงียบๆ ผ่อนคลายร่างกาย ปล่อยให้ซือเหยี่ยนกดตัวเองเอาไว้  

 

 

           รู้ว่าซือเหยี่ยนจูบเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ปล่อย เจียงมู่เฉินหายใจหอบเล็กน้อย เขาสูดหายใจเอาอากาศสดชื่นเข้าไปเฮือกใหญ่ เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ “จู่ๆ นายมาจูบฉันทำไม”  

 

 

           ดวงตาสีดำขลับของซือเหยี่ยนฉายสะท้อนความสับสนในอารมณ์ เขาจ้องมองเจียงมู่เฉิน นัยน์ตานั้นทอประกายความรู้สึกที่เจียงมู่เฉินมองไม่เข้าใจ  

 

 

           ผ่านไปครู่ใหญ่ ซือเหยี่ยนก้มหน้าลงจูบเจียงมู่เฉิน เสียงต่ำเอ่ยขึ้น “ทำยังไงดี อยากห่อคุณวางไว้ข้างกาย ไปไหน ก็เอาไปด้วย”  

 

 

           ขมับของเจียงมู่เฉินกระตุกแล้วกระตุกอีก  เขาปฏิเสธความคิดโรคจิตแบบนี้ของซือเหยี่ยนได้ไหม  

 

 

           แต่พอสบสายตาของซือเหยี่ยน เจียงมู่เฉินก็ไร้สิ้นหนทางไปในทันใด พูดคัดค้านไม่ออกสักคำ  

 

 

           ถึงขนาดว่าเขารู้สึกแล้วว่าต่อให้ซือเหยี่ยนอยากจะห่อเขาพาเขาไปจริงๆ ตัวเองก็จะไม่คัดค้านเหมือนเดิม  

 

 

           เจียงมู่เฉินรู้สึกว่า  เดี๋ยวนี้ตัวเองชักจะไม่มีเส้นตายแล้ว  

 

 

           ‘แต่พอมาคิดว่ากับซือเหยี่ยนแล้วไม่มีเส้นตายก็ไม่มีเส้นตาย จะเอาเส้นตายไปทำอะไรเยอะแยะ’  

 

 

           “คุณไปซื้อของขวัญมาเมื่อไหร่” ซือเหยี่ยนเอ่ยปากอีกครั้ง  

 

 

           ครั้งนี้เวียนมาถึงเจียงมู่เฉิน เขาไม่กล้าพูดแล้ว คิดไม่ถึงว่าซือเหยี่ยนจะซักถามเขาเรื่องนี้ ถึงอย่างไรตอนที่ส่งของขวัญเมื่อครู่นี้ ก็รู้สึกเขินอายนิดหน่อย  

 

 

           ตอนนี้โดนซือเหยี่ยนกดเข้าประตูพร้อมถามละเอียดขนาดนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเขินอายถึงขีดสุดแล้ว  

 

 

           เขากะพริบตาปริบๆ อยากจะหลบหนี ไม่อยากจะตอบซือเหยี่ยน  

 

 

           แต่ว่าท่าทีของซือเหยี่ยนแข็งกร้าวไม่ถอยแบบนั้น ราวกับว่าถ้าเขาไม่ตอบ ก็จะกดเขาอยู่อย่างนี้ไม่ปล่อย  

 

 

           เจียงมู่เฉินเงียบงันไม่พูดจาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “เมื่อวานเดินผ่านแล้วซื้อติดมือมาเฉยๆ”  

 

 

           ซือเหยี่ยนหรี่ตาลง “แค่ติดมือมาจริงๆ เหรอ”  

 

 

           เจียงมู่เฉินโดนเขาถามจนร้อนรน อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง “ตั้งใจ ตั้งใจโอเคหรือยัง”  

 

 

            ต้องการให้เขายอมรับว่าเพื่อจะมาพบพ่อแม่ของซือเหยี่ยนแล้ว ตัวเองตื่นตระหนกจนไม่ไหว ทั้งยังตั้งใจซื้อของขวัญที่เหมาะสมคู่ควร  

 

 

           คำพูดนี้พูดออกมาแล้วรู้สึกเขินอายไปทุกๆ ส่วน  

 

 

           เจียงมู่เฉินพูดจบ ซือเหยี่ยนก็เงียบงันไม่พูดจากะทันหัน บรรยากาศเงียบสงัดจนไม่ไหว เจียงมู่เฉินถลึงตาใส่คนตรงหน้าเสร็จ ก็ก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ ไม่พูดอะไรสักคำ  

 

 

           ทั้งสองคนต่างไม่พูดจาใดใด ความรู้สึกแปลกประหลาดลอยอบอวลอยู่ในอากาศ  

 

 

                        

 

 

ตอนที่ 437 เขินอายอย่างบอกไม่ถูก  

 

 

           บรรยากาศอันเงียบสงัดนี้ทำให้แก้มเจียงมู่เฉินร้อนผ่าวขึ้นมา เขาทนไม่ไหวทำเสียงกระดกลิ้นออกมา ตัวเองคงจะไม่ได้เขินอายจนลามขึ้นไปบนใบหน้าหรอกใช่ไหม  

 

 

           พอเจียงมู่เฉินคิดว่าตัวเองหน้าแดงต่อหน้าซือเหยี่ยน มุมปากก็อดจะกระตุกขึ้นมาไม่ได้  

 

 

           ‘เขาคุณชายน้อยเจียงนี่นะ จะมาทำเรื่องหน้าอายแบบนี้ได้ยังไง’  

 

 

           เจียงมู่เฉินไม่รู้ว่าขณะนี้ที่เขาอยู่ต่อหน้าซือเหยี่ยน มีหรือจะแค่แก้มแดง เห็นได้ชัดว่า หางตา ใบหูและแก้มกำลังขึ้นสีแดงไปทุกส่วน  

 

 

           โดยเฉพาะใบหูที่แดงระเรื่อ บวกกับที่เขาก้มหน้าลง ใบหูที่แดงนั้นจึงปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตาซือเหยี่ยน น่ารักน่าเอ็นดูอย่างเหลือเชื่อ  

 

 

           ถ้าไม่ใช่ว่ายังมีแรงควบคุมตัวเองอยู่บ้างเพียงน้อยนิด คาดว่าเวลานี้ซือเหยี่ยนคงได้จับกดคนแล้วโดนจับตายอยู่ตรงนั้นเลย  

 

 

           เขารออีกสองนาที ซือเหยี่ยนก็ยังไม่เปิดปากพูด  

 

 

           เจียงมู่เฉินร้อนใจแล้ว เงยหน้ามองซือเหยี่ยนด้วยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว ก็เห็นแค่เพียงหางตาซือเหยี่ยนแฝงรอยยิ้มจ้องมองเขาอยู่ ความรู้สึกลึกซึ้งที่พูดไม่ออก  

 

 

           เจียงมู่เฉินรู้สึกเพียงแค่การสะดุ้งตกใจ แม่งเอ๊ย ซือเหยี่ยนยั่วยวนเขาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ให้อีกก็ไม่ใช่แนวของเขาเจียงมู่เฉินแล้ว  

 

 

           ด้วยเหตุนี้จึงกระชากซือเหยี่ยนเข้ามา แล้วเงยหน้าขึ้นจูบไปทั้งอย่างนี้  

 

 

           ซือเหยี่ยนมองเจียงมู่เฉินด้วยความตกตะลึง คงจะคิดไม่ถึงว่าเขาจะประกบจูบตัวเองกันจะๆ อย่างนี้  

 

 

           เจียงมู่เฉินจูบอย่างควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ หัวใจทั้งดวงราวกับถูกทิ้งเข้าเตาไฟ แผ่ซ่านอุณหภูมิความร้อนที่ทำให้คนร้อนผ่าวได้  

 

 

           เจียงมู่เฉินอาศัยช่วงที่ตัวเองยังพอคุมสติอยู่ได้ รีบผละตัวออกมา  

 

 

           ถึงอย่างไรที่นี่ก็คือบ้านของซือเหยี่ยน ถ้าเขาแสดงออกมากเกินไป ก็จะดูเหมือนตัวเองรีบร้อนเกินไปเช่นกัน  

 

 

           เจียงมู่เฉินปล่อยมือ ดันซือเหยี่ยนให้ออกห่าง เขาถลึงตาใส่ซือเหยี่ยนแวบหนึ่ง “นายอย่าเข้ามาอีกนะ”  

 

 

           ต่อให้เจียงมู่เฉินไม่พูด ซือเหยี่ยนเองก็จะไม่เข้าไปอีกอยู่แล้ว  

 

 

           ถึงอย่างไรความดึงดูดใจของเจียงมู่เฉินที่มีต่อเขา แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่กล้าจะประเมินค่าต่ำ  

 

 

           ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างเงียบกันอยู่สักพัก เจียงมู่เฉินถึงได้เริ่มสังเกตดูรอบห้องของซือเหยี่ยน  

 

 

           เหมือนกับในคฤหาสน์ของซือเหยี่ยนในตอนนั้นไม่มีผิด เป็นห้องที่ ‘ไม่มีอะไรเลย’ ถึงขั้นสุด นอกจากโต๊ะหนังสือก็ไม่มีของอย่างอื่น  

 

 

           เจียงมู่เฉินอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปถึงวันวานที่อยู่ในโรงเรียนฝึกตำรวจ ตอนนั้นเหมือนซือเหยี่ยนก็เป็นแบบนี้  

 

 

           ตอนนั้นเขากับซือเหยี่ยนใช้ห้องร่วมกัน ทุกครั้งสิ่งของในห้องจะเป็นของของเขาที่วางกองเต็มไปหมด ตรงกันข้ามเหมือนซือเหยี่ยนจะไม่มีข้าวของอะไรเท่าไหร่นัก  

 

 

           เขาอดไม่ได้ที่จะถามซือเหยี่ยนด้วยความแปลกใจ “ตั้งแต่เล็กๆ นายผ่านชีวิตการเป็นนักบวชที่บำเพ็ญทุกขกิริยาจนชินแล้วใช่ไหม ทำไมในห้องถึงไม่มีข้าวของอะไรเลย”  

 

 

           แต่ว่าตั้งแต่เล็กๆ ซือเหยี่ยนก็เหมือนกันกับเขา  เป็นถูกเลี้ยงดูเอาใจมาจนโต จะมาใช้ชีวิตสมถะขนาดนี้ได้ยังไงกัน  

 

 

           ซือเหยี่ยนได้ยินประโยคนี้ แววตาก็สั่นเล็กๆ  

 

 

           “โต๊ะนี้นายไม่ใช้ ให้ฉันยืมใช้หน่อยสิ ข้าวของฉันเยอะ แล้วเดี๋ยวฉันจะเลี้ยงข้าวนายเป็นการชดเชย…  

 

 

           …ซือเหยี่ยน ตู้นี้ของนายก็ว่างตั้งครึ่งหนึ่ง ก็ให้ฉันยืมใช้ด้วยแล้วกันนะ”   

 

 

           สุดท้ายเมื่อเจียงมู่เฉินยึดพื้นที่ของเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว ในที่สุดซ์อเหยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา “เจียงมู่เฉิน ทำไมข้าวของคุณถึงเยอะกว่าผู้หญิงอีก”   

 

 

           เจียงมู่เฉินเชิดมุมปากขึ้นด้วยใบหน้าแสนอวดดี “ช่วยไม่ได้ ภาพลักษณ์ดาราหนักเกินไป ถึงยังไงแม่ฉันก็ยังหวังให้ฉันหาลูกสะใภ้กลับไปให้ท่านด้วย”  

 

 

           ซือเหยี่ยนไม่ได้เอ่ยรับคำพูดของเขาต่อ เขามองดูข้าวของของเจียงมู่เฉินที่วางกองๆ กัน เขากุมขมับอย่างช่วยไม่ได้  

 

 

           วันต่อมา เขาเอาสิ่งของที่ตัวเองไม่ได้ใช้เก็บไปทั้งหมด แล้วแสร้งทำเป็นบังเอิญ พูดกับเจียงมู่เฉิน “ตู้ผมว่างแล้ว คุณอยากใช้ก็ใช้ได้เลยนะ”  

 

 

           เจียงมู่เฉินวิ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ เห็นตู้หลังนั้นที่ว่างแล้ว ก็เอ่ยตะโกนอย่างฮึกเหิม “ซือเหยี่ยน นายนี่เป็นคนดีจริงๆ ต่อไปฉันหาสะใภ้เจอ แล้วจะพาเธอมาขอบคุณนายแน่นอน”  

 

 

           ซือเหยี่ยนหันหลังให้เจียงมู่เฉินอยู่ ได้ยินคำว่า ‘หาสะใภ้เจอ’ แววตาก็ประกายวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง   

(Yaoi) เดิมพันอันตรายคุณชายจอมเจ้าเล่ห์

(Yaoi) เดิมพันอันตรายคุณชายจอมเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 1 – 80 อ่านนิยาย เวลา เจียงมู่เฉิน ได้เห็นหน้าของ ซือเหยี่ยน ก็จะต้องรู้สึกหงุดหงิดใจไปเสียทุกครั้ง เพราะไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือรูปร่างที่ชวนให้ผู้หญิงหลงใหล กระทั่งผู้ชายด้วยกันยังต้องอิจฉา ไหนจะท่าทางเย็นชาที่มองเขานั่นอีกล่ะ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ไม่เคยเอาชนะซือเหยี่ยนได้เลย กระทั่งพ่อแม่ยังเอาแต่ชื่นชมอีกฝ่าย แต่คุณชายจอมเอาแต่ใจอย่างเจียงมู่เฉินมีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ เมื่อแผนการชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัว แผนการจีบซือเหยี่ยนเพื่อหักอกอีกฝ่ายจึงเริ่มต้นขึ้นและผู้ชนะครั้งนี้ต้องเป็นเขา! หึหึ ซือเหยี่ยนเอ๋ย นายเตรียมตัวนอนร้องไห้เพราะถูกฉันทิ้งได้เลย และครั้งนี้ฉันไม่แพ้แน่!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset